Selam Alejkum
Ju pershendes te gjith qe gjenden ne forum dhe ju deshrioj agjerim te leht

Muaji i agjërimit, mirësitë dhe dispozitat e tij.


Allahu e ka ngritur vlerën e këtij mysafiri në Kur’an përmes gjuhës së Muhammedit alejhis-selam dhe i ka bërë gjithë të mirat në të, si në fillim, në mes dhe në fund. Thotë Allahu i madhëruar në Kur’an: “(Ato ditë të numëruara janë) Muaji i Ramazanit, që në të (filloi të) shpallet Kur’ani, që është udhërrëfyes për njerëz dhe sqarues i rrugës së drejtë, dhe Dallues (i të vërtetës nga gënjeshtra). E kush prej jush e përjeton këtë muaj, le të agjërojë, ndërsa kush është i sëmurë ose në udhëtim, le të agjërojë aq ditë nga ditët e mëvonshme. Allahu me këtë dëshiron lehtësim për ju, e nuk dëshiron vështirësim. (Agjëroni më vonë ditët e lëshuara) Që të plotësoni numrin, të madhëroni Allahun për atë se ju udhëzoi dhe që ta falenderoni.” (Suretu Bekare, 185)
Ndërsa Muhammedi alejhis-selam thotë: “Allahu largon nga zjarri, edhe atë për çdo natë”...
S’ka dyshim se tani i njohe se kush është ky mysafir!
Ai është muaji i Agjërimit (muaji i mirësisë)...
Të shohim cilat janë veçoritë e tij dhe mirësitë e tij, në mënyrë që ta mirëpresim, ta përfitojmë atë që Allahu dhuron në këtë muaj nga të mirat e Tij dhe nga mëshira e Tij.
Është muaj në të cilin Allahu i lartësuar e zbriti Kur’anin. Edhe sikur të mos kishte mirësi të tjera pos kësaj, do të mjaftonte, por nuk duhet harruar që në të ka edhe mirësi të tjera të shumta, si: falja e mëkateve, ngritja në shkallë të larta për besimtarët (në Xhennet), shumëfishimi i të mirave, etj. Është muaj në të cilin hapen dyert e Xhenetit dhe mbyllen dyert e Xhehennemit, lidhen shejtanët, zbresin dy engjëj dhe thërrasin. I pari prej tyre thotë: “O ti që e don të mirë, pranoji të mirat!” I dyti thotë: “O ti që e don të mirë, të këqijave largoju!” Në të është nata, të cilën kush e humbë, ka humbur shumë të mira, natë në të cilën Allahu shkruan (cakton) çdo send. Kjo është nata e Kadrit, vlera e së cilës është sa 1000 muaj. Me të vërtet duhet të përqëndrohemi në udhëzimet e Pejgamberit alejhis-selam në çdo adhurim, që është çështje që meriton respektin më të madh, e posaçërisht në udhëzimet apo në veprimet që ka bërë ai në këtë muaj (muajin e agjërimit), për arsye se vepra e njeriut nuk ngritet (nuk pranohet) te Allahu pa u plotësuar dy kushte themelore: 1. Sinqeriteti në Allahun, dhe 2. Pasimi i Muhammedit alejhis-selam. Pra, sinqeriteti në Allahun dhe pasimi i Sunnetit të Pejgamberit alejhis-selam janë shtyllat kryesore për pranim të një vepre, e që janë si të krahasohet me fluturimin e zogut: A ka mundësi që ai të fluturojë pa njërin krah?!!!
Në rreshtat e mëposhtëm, i nderuara musliman dhe muslimane, po ta paraqes gjendjen e Pejgamberit alejhis-selam në muajin e agjërimit në pika të shkurtëra, në mënyrë që të jemi sa më të qartë në udhëzimin e Muhammedit alejhis-selam. E kush nuk është në udhëzimin e tij në këtë botë, nuk do të ejtë me të në botën tjetër. Pra, shpëtimi është në udhëzimin e Pejgamberit alejhis-selam haptazi dhe fshehurazi, dhe kjo nuk arrihet ndryshe, veçse me dituri të shëndoshë dhe të dobishme, dhe dituri tjetër të dobishme nuk ka pos me punë të mira, sepse fryt i diturisë së dobishme është vepra e mirë.
Pra, rob i Allahut, paso gjendjen e Muhammedit alejhis-selam dhe udhëzimin e tij gjatë muajit të agjërimit, që të formohesh në të, të arrish dashurinë ndaj tij dhe të ringjallesh me të.
Ø Muhammedi alejhis-selam ka agjëruar vetëm atëherë kur e ka parë hënën me pamje të qartë, me lajmërimin e ndonjë njeriu të drejt apo me plotësimin e 30 ditëve të muajit Shaban;
Ø Të parit e hënës nga një dëshmitar i vetëm ka mjaftuar për Muhammedin alejhis-selam, e që kjo na e bën shumë të qartë faktin që duhet ta pranojmë lajmin, qoftë edhe nga një person i vetëm. Është transmetuar se populli ka agjëruar edhe kur një fshatar ka ardhur të Pejgamberi, paqja qoftë mbi të, dhe i ka treguar se e ka parë hënën e plotë, e me këtë rast Muhammedi, paqja qoftë mbi të, e urdhëroi Bilalin ta thërrasë ezanin për agjërim;
Ø Muhammedi alejhis-selam e ka ndaluar popullin që ta presë fillimin e muajit të Ramaznit një apo dy ditë përpara, nëse kjo është nuk është e sigurt (nëse është i dyshimtë fillimi apo mosfillimi i muajit Ramazan);
Ø Ka vendosur për agjërim netët para agimit dhe e ka urdhëruar popullin për këtë;[1]
Ø Nuk është ndalur nga të ngrënit dhe të pirit (apo edhe gjërave të tjera të ndaluara gjatë agjërimit), derisa është vërejtur agimi i qartë, duke zbatuar në këtë mënyrë fjalën e Allahut: “Natën e agjërimit ju është lejuar afrimi te gratë tuaja, ato janë prehje për ju dhe ju jeni prehje për to. Allahu e di se ju e keni mashtruar vetveten, andaj ua pranon pendimin dhe ua fal gabimin. Tash e tutje bashkohuni me to dhe kërkoni atë që ua ka caktuar Allahu dhe hani e pini derisa qartë të dallohet peri i bardhë nga peri i zi në agim, e pastaj plotësoni agjërimin deri në mbrëmje...” (Bekare, 187) Pejgamberi i Allahut na ka qartësuar se agimi është dy llojesh: i vërtetë dhe rrenacak. Në atë që është rrenacak (mashtrues) nuk ndalohet as pirja, as ushqimi e asmarëdhëniet bashkëshortore. Dhe nuk është bërë legjitime ajo që të thirret ezani i imsakut (ndërprerjes, largimit, nxënies);
Ø Ka shpejtuar iftarin dhe e ka vonuar syfyrin, dhe i ka urdhëruar muslimanët me këto fjalë: “Vonojeni syfyrin dhe shpejtojeni iftarin...”
Ø Pritja në mes syfyrit dhe namazit të sabahut ka qenë përafërsisht sa leximi i 50 ajeteve, e nga etika e tij është se ka lexuar Kur’an me vëmendje të thellë, e muaji i agjërimit është edhe muaj i Kur’anit;
Ø Sa i përket moralit të tij, mund të flasësh për të mirat, zbukurimet, dhe të lavdërosh pa u ndalur dhe ai ka qenë njeriu më i moralshëm. E si të mos jetë kur morali i tij ishte Kur’ani?! Muhammedi alejhis-selam i ka urdhëruar muslimanët të pajisen me moral të lart, e posaçërisht agjëruesit, duke thënë: “Kush nuk largohet nga fjalët e kota (shpifjet, fjalët e rrejshme, thashethemet), Allahu nuk ka nevojë për ndalimin e tij nga të ngrënurit dhe pirja!”
Ø Me sjellje dhe edukatë të mirë është sjellur ndaj familjes dhe farefisit, e në këtë muaj, më shumë se të tjerët;
Ø Agjërimi nuk e ka ndaluar që ta përqafojë familjen e tij (përveç që nuk ka pasur marrëdhënie seksuale) dhe ka qenë i durueshëm ndaj epsheve, gjë që urrehet për rininë;
Ø Nuk e ka lënë anash përdorimin e misvakut në këtë muaj, e as në muajt e tjerë, si në mëngjes, ashtu edhe në mbrëmje, dhe më këtë e ka adhuruar Zotin e tij;
Ø Muhammedi alejhis-selam e ka bërë hixhamin[2] në Ramazan;
Ø Ka luftuar edhe në këtë muaj, i ka urdhëruar sahabet (që në gjendje lufte) ta prishin agjërimin, në mënyrë që të forcohen në fushëbetejë dhe të mos mposhten kur të ballafaqohen më armikun. Muaji i agjërimit-muaj i Xhihadit dhe rënies shehid. Nga mëshira e Tij për ummetin e Tij, Allahu bëri lehtësime për udhëtarin, të sëmurin, plakun apo plakën e moshuar, gruan shtatzën apo duke ushqyer (fëmijën), e ndër këta agjërimin e kompenzojnë udhëtari, plaku i moshuar, shtatzëna dhe ajo që është duke e ushqer fëmijën e saj;
Ø Ka bërë mund në adhurim, ngritej për namaz (natën) gjatë këtij muaji më shumë se gjatë muajve të tjerë, e posaçërisht në djetë netët e fundit, duke e kërkuar natën e Kadrit;
Ø Muhammedi alejhis-selam ka bërë I’tikaf[3] gjatë këtij muaji, e posaçërisht në dhjetë ditët e fundit të këtij muaji. Vitin që ka vdekur ka bërë i’tikaf 20 ditët e fundit dhe i’tikafin e ka bërë vetëmse duke qenë agjërueshëm;
Ø Sa i përket leximit të Kur’anit, askush nuk ka mundur të lexojë Kur’an më tepër se si. Ka ardhur Xhibrili dhe ia ka përsëritur Kur’anin në këtë muaj, për arsye se ky është njëkohëshisht edhe muaj i Kur’anit;
Ø Ndërsa dhënia (e lëmoshës) dhe mikpritja e tij gjatë këtij muaji nuk përshkruhet. Muhammedi, paqja qoftë mbi të, ka qenë i shpejtë si era në kryerjen e veprave të mira, dukë mos u frikësuar (nga varfëria);
Ø Ka qenë luftëtari më i merituar, nuk i ka penguar agjërimi që të marrë pjesë në luftëra. Gjatë 9 viteve ka marrë pjesë në 6 luftëra dhe që të gjitha në muajin e Ramazan. Është ngritur për punë të mira, e ka rënuar xhaminë “Ed-Dirar”, ka shkatërruar idhujt më të njohur, ka pranuar-zbatuar premtimet, është martuar me Hafsen, nënë e besimtarëve, dhe në këtë muaj e ka çliruar Meken.
PËRMBYLLJE: Muaji i agjërimit ka qenë muaj i xhihadit, sakrificës ne jetën e të Dërguarit, paqja dhe mëshira e Allahut qoftë mbi të, e jo siç mendojnë (punojnë) shumica e muslimanëve të kohës sonë se ky duhet bërë muaj i pushimit!!!

Obligimet e besimtarit gjatë muajit të agjërimit

Besimtari në muajin e Ramazanit ka obligime-detyra fetare, të cilat na i ka treguar i Dërguari i Zotit, sal-lAllahu alejhi ves-selem, përmes thënieve të tij të shumta apo është shprehur praktikisht përmes jetës, e cila është “treg”-panair, simpozium i shpërndarjes së të mirave, për aryse se të mirat e Allahut janë të shumta dhe tepricë tek ndokush, siç e ka përmendur këtë edhe Hafidh ibn Haxher në “Fet-hul Bari” 1/31. Këto obligime rregullojnë shumë dispozita legjislative e të shpërndara gjatë tërë muajit, të ndërtuara me prodhim të së mirës dhe vepra të sinqeritetit.
v E para: AGJËRIMI
Mirësia, përgjithësisht, madhështore, duke marrë për bazë hadithin kudsij[4] të të Dërguarit të Allahut, ku ai thotë: “Çdo vepër e birit të Ademit (d.m.th. e çdo njeriu) është e tij, përveç agjërimit. Ai është i Imi dhe Unë shpërblej për të. Pasha Atë, në dorën e të Cilit është jeta ime (d.m.th. pasha Allahun), era e gojës së agjëruesit tek Allahu është më e mirë se era e miskut (parfumit)”.
Këtë hadith e qartëson edhe transmetimi tjetër, në të cilin thuhet se “ Për çdo vepër (të mirë) që e bën biri i Ademit i shumëfishohet shpërblimi prej 10 deri në 700 herë, përveç agjërimit. Ai është për Mua dhe Unë (Allahu) e shpërblej.”
Bazuar në këtë shumëfishim të përgjithshëm, veçojmë edhe mirësitë e veçanta, që kanë ardhur vetëm për këtë muaj. Nga fjala e Muhammedit, paqja qoftë mbi të: “Kush e agjëron muajin Ramazan me bindje dhe përkushtim, do t’i falen mëkatet e kaluara”, si dhe fjalët: “Muaji i durimit dhe tri ditë në çdo muaj me agjërim, dikur të agjërosh tërë vitin”. (Këtu: Muaji i durimit=Muaji i agjërimit)
Thotë ibn Abdul-Berr duke qartësuar: “Agjërim, në gjuhën arabe, d.m.th. durim.” Ebu Bekr ibn el-Anbari thotë: “Agjërimi quhet durim, ngase agjërimi të ndalon (të burgosë) nga ushqimi, pirja, marrëdhëniet dhe epshet...”
v E dyta: NGRITJA PËR NAMAZ (Taravitë)- që është sunet të bëhet me xhematë gjatë çdo nate të muajit Ramazan, duke u bazuar në thënien e të Dërguarit të Allahut, paqja qoftë mbi të, ku thotë: “Kush ngritet-falet me imam, i llogaritet sikur të falet tërë natën”, ndërsa për rëndësinë e ngritjes thotë: “Kush ngritet-falet me bindje dhe përpikmëri, i falen mëkatet e tij të mëparshme”.
Udhëzimi (mendimi) më i vërtet dhe më i saktë për numrin e rekateve që duhet të falen në këtë muaj me këtë rast, por edhe gjatë muajve të tjerë, dhe që është transmetuar nga veprat e të Dërguarit të Allahut është se ai i ka falur 11 rekate- dhe dihet se ai (i Dërguari), paqja qoftë mbi të, është shembulli më i mirë dhe i vetmi meritor për t’u pasuar.
v E treta: LËMOSHA- Muhammedi alejhis-selam ka qenë gjithnjë dorëdhënës, e sidomos gjatë muajit Ramazan, dhe kjo lëmoshë përshin të gjitha dhëniet, punët e mira, e që nënkupton “lëmoshë”-kopsht i të dhënave dhe shumimit të të mirave dhe prodhimeve të këndshme.
v E katërta: GOSTIA E AGJËRUESIT (të ushqyerit e tij)- kësaj i Dërguari i Zotit i ka dhënë shumë rëndësi, duke premtuar shpërblime të mëdha. Një ndër thëniet e tij në këtë temë është: “Kush e ushqen një agjërues, e ka shpërblimin sikur të atij (agjëruesit), duke mos i munguar aspak nga shpërlimi i tij”.
v E pesta: LEXIMI I KUR’ANIT-Muaji i Ramazanit është muaj i Kur’anit, ashtu siç thotë Allahu në Kur’an: “Muaji i Ramazanit, në të cilin shpallet Kur’ani, që është udhërrëfyes për njerëz dhe sqarues i rrugës së drejt dhe Dallues (i të vërtetës nga gënjeshtra)...” (Bekare, 185), ndërsa nga Sunneti i të Dërguarit, si vërtetim për këtë, është se Xhibrili ia ka përsëritur Kur’anin atij çdo natë të këtij muaji.
v E gjashta: UMREJA-Vizita e Qabes në një kohë tjetër nga ajo e Haxhit. Kanë transmetuar (Buhariu dhe Muslimi) nga Pejgamberi alejhis-selam se ka thënë: “Umreja në muajin e Ramazanit është e barazvlefshme me Haxhin me mua”, duke mos harruar një vërejtje të vogël në këtë, e ajo është se Umreja në 10 ditët e fundit nuk ka vlerë më të madhe se sa në ditët e para të muajit të agjërimit. Kujdes!
Shikoni, Allahu ju mëshiroftë, këto mirësi madhështore dhe mirëdhënëse.
vE shtata: TË KËRKUARIT E NATËS SË KADRIT- Thotë Allahu në Kur’an: “Ne e zbritëm atë (Kur’anin) në natën e Kadrit. E ç’të shtyri të dish se ç’është nata e Kadrit? Nata e Kadrit është më e vlefshme se një mijë muaj! Me lejen e Zotit të tyre (në atë natë) zbresin engjëjt dhe Shpirti (Xhibrili) për secilën çështje. Ajo (që përcakton Zoti) është paqë deri në agim të mëngjesit.” (Kadr, 1-5) Gjithashtu transmetohet në të dy sahihat se Pejgamber alejhis-selam ka thënë: “Kush ngritet (për namaz) në natën e Kadrit, me besim dhe përpikmëri, do t’i falen mëkatet e kaluara, dhe kjo natë është në një natë tek të dhjetë netëve të fundit të muajit të agjërimit”. Transmetohet nga Aishja, Allahu qoftë i kënaqur me të, se ajo i ka thënë të Dërguarit: “Çka të bëj (them) nëse e gjen natën e Kadrit? I është përgjigjur: “Thuaj: ‘O Allah, me të vërtet Ti je Falës dhe e do faljen. Më fal mua...” Dhe nga veprat që duhet të ruhemi në përgjithësi, e posaçërisht në muajin e Ramazanit janë disa shfaqje (vepra), të cilat mbështeten në hadithe të dobëta dhe të trilluara, e kjo padyshim hyn në atë gënjeshtrën ndaj Pejgamberi alejhis-selam. Ajo që është bërë e njohur në ditët e sotme e veçanërisht për shkak të fitneve, poblemeve, që po na rrethojnë, ku disa njerëz thonë disa fjalë dhe ia mveshin ato të Dërguati të Allahut. Ndër këto trillime dhe shpifje është edhe ajo që thonë disa se kinse Pejgamberi alejhis-selam ka thënë: “Do të jetë (do të dalë) një zë në muajin e agjërimit. I kanë thënë (të pranishmit): ‘Kur do të jetë kjo? Në fillim, në mes apo në fund?’ Ka thënë: “Jo, do të jetë në mes të muajit të agjërimit. Nëse është nata e mesme e muajit të agjërimit e xhuma, do të thirrë një zë nga qielli, do të bërtet,... pastaj pason një zë tjetër,... zë në muajin e agjërimit,...” dallimi i fiseve në Dhilkade, etj.” Ka edhe transmetime të tjera, (e që janë poashtu të rrejshme, sikur ky hadith, siç thotë Ibn Xhevzi në “El-Mevduat”, 3/191 dhe El-Xhevnakani në “El-Ebatil, 2/82).
vKemi edhe disa bidate (risi), që kanë lidhje me agjërimin, ngritjen-faljen në këtë muaj, e që janë vepra të panjohura te shumica e njerëzve. Do t’i paraqesim këtu që njerëzit të ruhen nga to:
Ø Shpejtimi i syfyrit dhe vonimi i iftarit;
Ø Ndalja nga ushqimi dhe pirja në kohën e ezanit të parë, e që këtë ezan e quajnë si “Ezan imsakit”[5]
Ø Shpejtimi i kohës së ezanit të vërtetë, duke lënë këtë vend bosh-rezervë;
Ø Shprehja e nijetit (qëllimit) në syfyr;
Ø Vonimi i iftarit, duke pretenduar se nuk ka htrë koha;
Ø Lënia e përdorimit të misvakut para zevalit-para drekës;
Ø Falja e namazit të teravive si papagall-[6]disa imamë i falin taravitë nga 23 rekate për më pak se 20 minuta!
Ø Leximi i paktë (i Kur’anit) dhe shkurtimi i sureve- disa imamë lexojnë në taravi në të gjitha rekatet suren “Fexhr” apo “A’la”, apo e kryejnë me një pjesë të sures “Err-Rrahman”!
Ø Pushimi në mes të dy rekateve me qëllim të leximit të sures “El-Ihlas” dhe Mevudhatejni, pastaj dërgimit të salavateve mbi Muhammedin alejhis-selam;
Ø Të thënurit pas çdo dy rekateve: “Ebu Bekr Es-Siddik, pëlqehuni me të...” duke vazhduar me imamët (Omerin, Othmanin, Aliun), e që pastaj të thonë xhemati të gjithë me një zë melodik: “Allahu qogtë i kënaqur me ta!”
Ø Veçimi i namazit tesbih në këtë muaj dhe veprimi i organizuar me xhemat apo veçimi i këtij namazi në natën e Kadrit;
Nga namazet e veçanta risimtare në këtë muaj janë:
Ø Namazi në natën e Kadrit, i quajtur si “Namaz i Kadrit”, namazi i xhumasë jetime, e që është xhumaja e fundit në muajin e agjërimit dhe që të gjithë banorët e rrethinës falen në një xhami;
Ø Falja e 5 namazeve obligative pas namazit të xhumasë jetime, duke menduar se me këtë i falen mëkatet dhe i kompenzohen namazet e lëna;
ü Të gjitha këto bidate-risi janë të përhapura në të gjitha vendet islame, e sikur të përmendim të gjitha këto vende, do t’i humbtë vlera qëllimit që e patëm mme anë të kësaj fletushke. Kjo ishte vetëm kështu, ruajtje, përkujtim.
Kjo, vëlla musliman dhe motër muslimane, ishte një shkurtesë nga thëniet dhe udhëzimet e Pejgamberit të Allahut, paqja qoftë mbi të, për këtë muaj, duke përfshirë gjërat me të cilat duhet të pajiset muslimani, si duhet të jetë morali dhe sjellja e tij e mirë, si dhe gjërat nga të cilat duhet të ruhemi, nga bidatet dhe kundërshtimet e shumta. Mirëpo obligimi-detyra e plotë, me të cilën duhet të vishet muslimani dhe gjëja të cilën duhet ta ruajë muslimani gjatë muajit të durimit, si dhe të punuarit me të, është gjuha, ruajtja e saj, durimi gjatë fatkeqësive dhe ruajtja e sekreteve-të fshehtave, praktimi i të hapurave-gjërave publike në kryerjen e dispozitave të Sheriatit dhe pasimi i Sunnetit të Muhammedit, sal-lal-llahu alejhi ves-selem.
Dhe lutja jonë e fundit është: Falënderimi takon Allahut, Zotit të botërave!

Me resepkt vellau juaj ne Islam :EBu Fudejl(nevojtari per meshiren e Zotit)
Eselamu Alejkum..Barek Allahu Fikoum