Sipas veprës edhe shpërblimi (rreth agjërimit)



Agjërimi është cilësi dhe adet i zotërinjve, kurse adetet e zotërinjve janë zotërinjtë e adeteve.

A nuk dëgjoni fjalën e All-llahut [subhanehu ve teala]:

(( الصوم لي و أنا أجزئ به ))

“Agjërimi është për Mua dhe unë shpërblej për te”.


1- Shpërblimi për lërjen e ushqimit.

Lërja e ushqimit është re e bereqetshme, ai që e pakëson ushqimin, zemra e tij pikon me urtësi, kurse Pejgamberi [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem] thotë:

(( أقصر من جشائك فإن أكثر الناس شبعا في الدنيا أكثرهم جوعا في الأخرة))

“Ndalu nga gromësira (gogësimi), sepse njerëzit më të ngopur në këtë botë do të jenë njerëzit më të uritur në ahiret”. (Ibn Maxhe dhe Hakimi, hasen).

Sipas veprës është edhe shpërblimi.

Ai që mund ta sundon barkun e vet e forcon fenë e tij, andaj agjëro.

Ata që durojnë dhimbjen e zorëve në këtë botë nga uria, si ka mundësi të shpërblehen sipas veprës së tyre, këtyre që ju janë tharë buzët nga etja dhe u janë dobësuar barqet nga uria?

All-llahu [subhanehu ve teala] thotë:

كُلُوا وَاشْرَبُوا هَنِيئاً بِمَا أَسْلَفْتُمْ فِي الأَيَّامِ الْخَالِيَةِ (24)

“(E thuhet) Hani e pini shijshëm, ngase në ditët e kaluara ju e përgatitët këtë”. (El-Hakka: 24).

Muxhahidi dhe të tjerët kanë thënë: “Ka zbritur për agjëruesit”.

Jakub ibn Jusuf Hanefiu thotë: “Na kanë ardhur lajme se All-llahu do tu thotë miqve të vet në Ditën e Kijametit: o miqtë e mij, ju kam shikuar gjatë në dunja, ju janë tharrë buzët nga pija, u janë future sytë në gropat e tyre dhe u janë zbrazur barqet, andaj sot jetoni në dhuntitë e juaja dhe pini nga të mirat që keni”.

Enesi [radijall-llahu anhu] thotë:

“All-llahu ka një sofër të cilën se ka parë syri, se ka dëgjuar veshi dhe as që e ka paramenduar zemra e njeriut. Në këtë sofër ulen vetëm agjëruesit”.

Disa dijetar të slefit kanë thënë: “Na ka ardhur lajmi se All-llahu do tu shtron sofër të veçantë agjëruesve nga e cila do të hanë, kurse njerëzit do të llogariten e do të thonë: O Zot, ne llogaritemi, kurse ata hanë. Do tu thuhet: pasiqë kur ata kanë agjëruar, ju keni ngrënë dhe kur janë falur, ju keni flejtur”.

Disa e kanë parë në ëndër Bishr ibn Harithin para së cilit ka qenë një sofër, nga e cila ka ngrënë, e atij i është thënë: ha ti që ske ngrënë dhe pi ti që ske pirë.

Pasiqë sipas veprës është edhe shpërblimi.


2- Shpërblimi i etjes së tyre.

Sehl ibn Sadi [radijall-llahu anhu] tregon se Pejgamberi [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem] ka thënë:

(( في الجنة باب يدعى الريان ، يدعى له الصائمون ، فمن كان من الصائمين دخل ، و من دخله لا يظمأ ابداً ))

“Në xhennet ka një derë që quhet Rejjan. Në këtë derë do të thërriten agjëruesit. Ai që është prej agjëruesve do të hyjë, e ai që hyn nuk do ta kaplon etja asnjëher”. (Tirmidhiu dhe Ibn Maxheja, sahih).

Poashtu tregon se Pejgamberi [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem] ka thënë:

(( إن في الجنة باب يقال له الريان : يدخل منه الصائمون يوم القيامة ، لا يدخل منه أحد غيره ، يقال: أين الصائمون؟ فيقومون ، فيدخلون منه ، فإذا دخلوا ، أغلق فلم يدخل منه أحد ))

“Në xhennet ka një derë që quhet Rejjan. Nga kjo derë hynë agjëruesit në Ditën e Kijametit, e askush me ta nuk hynë. Do të thuhet: ku janë agjëruesit? Ata do të ngriten dhe do të hynë nga kjo derë. E kur të hyjnë do të mbyllet dhe askush nuk do të hyjë nga kjo derë”. (Buhariu dhe Muslimi).

(( للصائمين باب في الجنة يقال له الريان ، لا يدخل فيه أحد غيره ، فإذا دخل أخرهم أغلق ، و من دخل شرب و من شرب لم يظمأ ابداً ))

“Agjëruesit kanë një derë në xhennet, e cila quhet Rejjan. Në këtë derë nuk hyn askush përveç tyre. E kur të hyjë agjëruesi i fundit, ajo mbyllet. Ai që hynë në këtë derë ka për të pirë, e ai që pinë në këtë xhennet, nuk e kaplon etja asnjë herë”. (Nesaiu, sahih).

(( في الجنة ثمانية أبواب ، فيها باب يسمى الريان لا يدخله غلا الصائمون ))

“Xhenneti i ka tetë dyer. Në te ka një derë që quhet Rejjan, në këtë derë nuk hyn askush tjetër përveç agjëruesve”. (Buhariu dhe Muslimi).

Mendo vëlla im…

Emir Rejjan buron nga rejji që domethënë ngopje me ujë. Vet emërtimi i derës të tregon ngopjen me ujë, kurse shiu fillon me një pikë shi. Veç përmendja e ujit në shkretëtirë ta pakëson nevojën për ujë, e most ë flasim se çka ka mbrenda?!

Abdur-Rahman ibn Semure [radijall-llahu anhu] tregon se Pejgamberi [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem] pa një ëndër, ku mes tjerash ishte edhe kjo:

“Pash një njeri nga ummeti im i etur duke kërkuar ujë, çdo her që i afrohej Haudit (pishinit) largohej prej tij, e ndërkohë i erdhi agjërimi i Ramazanit dhe i dha ujë e e ngopi me ujë”. (Taberaniu).

Ngopja me ujë në këtë botë është etje, kurse ngopja e vërtetë është në ahiret, sepse sipas veprës vjen edhe shpërblimi.


3- Era e keqe e agjëruesit.


((عن أبي هُرَيْرَةَ رَضِي اللَّهُ عَنْهُ يَقُولُ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ : قَالَ اللَّهُ : كُلُّ عَمَلِ ابْنِ آدَمَ لَهُ إِلَّا الصِّيَامَ فَإِنَّهُ لِي وَأَنَا أَجْزِي بِهِ وَالصِّيَامُ جُنَّةٌ وَإِذَا كَانَ يَوْمُ صَوْمِ أَحَدِكُمْ فَلَا يَرْفُثْ وَلَا يَصْخَبْ فَإِنْ سَابَّهُ أَحَدٌ أَوْ قَاتَلَهُ فَلْيَقُلْ إِنِّي امْرُؤٌ صَائِمٌ وَالَّذِي نَفْسُ مُحَمَّدٍ بِيَدِهِ لَخُلُوفُ فَمِ الصَّائِمِ أَطْيَبُ عِنْدَ اللَّهِ مِنْ رِيحِ الْمِسْكِ لِلصَّائِمِ فَرْحَتَانِ يَفْرَحُهُمَا إِذَا أَفْطَرَ فَرِحَ وَإِذَا لَقِيَ رَبَّهُ فَرِحَ بِصَوْمِهِ )).

“Çdo vepër e birit të Ademit i takon atij. Një e mirë shpërblehet sa dhjetë sosh dhe deri në shtatëqind herë shumëfishohet shpërblimi, e Zoti ka thënë: “Përpos agjërimit. Ai është për Mua dhe Unë shpërblej për të, për shkak se njeriu e braktisë ushqimin për Mua, e braktisë pijen për Mua, i braktisë të këndshmet për Mua, e braktisë gruan e tij për Mua. Era e keqe e gojës së agjëruesit është më e mirë tek All-llahu se aroma e miskut. Agjëruesi i ka dy gëzime: njëri gëzim kur të hajë iftar dhe tjetri kur ta takojë Zotin e vet”. (Buhariu dhe Muslimi).

E në hadithin tjetër të cilin e tregon Muhammedi [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem] nga Jahja ibn Zekerija [alejhis-selam]:

(( و آمركم بالصيام ، و مثل ذلك كمثل رجل معه صرة مسك في عصابة كلهم يجد ريح المسك و إن خلوف فم الصائم أطيب عند الله من ريح المسك )).

“Ju urdhëroj që të agjëroni, sepse shembulli i atij që agjëron është sikurse njeriu që ka me vehte një qese përplot me parfym Brenda një grupi, ku secili e nuhat këtë erë të parfymit. Me të vërtetë era e keqe e agjëruesit është më e mirë te All-llahu se sa era e parfymit”. (Tirmidhiu dhe Ahmedi, sahih).

Mekhuli thotë: “Banorët e xhennetit do të nuhasin një erë shumë të këndshme dhe do të thonë: Zoti ynë, nuk kemi nuhatur erë më të morë se kjo që nga çasti që kemi hyrë në xhennet. Do tu thuhet: kjo është era e gojës së agjëruesve”.

Çdo gjë që njerëzit zakonisht në këtë botë e konsiderojnë të mangut, nëse është për hirë të All-llahut dhe për ta kënaqur Ate, atëherë ajo me të vërtetë është e plotë.

Era e keqe e agjëruesve është më e mirë se era e parfymit më të mirë, lakuriqësia e muhrimëve (atyreve që i kanë veshur ihramet) që e vizitojnë shtëpinë e All-llahut, është më i mirë se rrobat më të bukura që i kan veshur ndonjëher njerëzit, vajtimi i mëkatarëve nga frika prej All-llahut është më i mirë se sa këndimi i njerëzve me zë më të bukur, mposhtja para Madhërisë së All-llahut është forcë, përulja e të frikësuarve nga denimi i Tij është krenaria, zbulimi i dashurisë ndaj All-llahut është më i mirë se sa mbulesa e saj, flijimi i jetës në rrugë të All-llahut është jetë, uria e agjëruesve për hirë të Tij është ngopje, etja për të arritur kënaqësinë e Tij është ngopje me ujë dhe lodhja e punëtorëve në shërbim të All-llahut është rehati.

Era e mirë e agjëruesit te All-llahu ka këtë domethënie: pasiqë agjërimi është secret mes robit dhe Zotit në këtë botë, All-llahu [subhanehu ve teala] e publikon në ahiret para krejt krijesave, që të dallohen me këtë agjëruesit, e të njihen me agjërimin e tyre në mesin e njerëzve, si shpërblim për fshehjen e tij në dunja.

Pra, sipas veprës është edhe shpërblimi.

Erë e keqe te hundët e njerëzve, mirëpo e mirë te All-llahu…

Era e agjërimit mundet të përhapet edhe në dunja, para se të shpërndahet në ahiret, edhe ate në dy mënyra:

Një: Duke e ndier me shqisat e dukshme. Abdull-llah ibn Galib El-Hamedaniu, Ebu Kurejsh El-Abid, ishte njeri i dhënë pas adhurimit, namazit dhe agjërimit. Pasiqë vdiq nga varri i tij dilte erë e mirë e miskut. E panë në ëndër dhe e pyetën për këtë erë të mirë që dilte nga varri i tij, e ai tha: kjo është era e etjes dhe pagjumësisë.

Dy: Atë që e nuhasin shpirtërat dhe zemrat, e kjo shkakton që agjëruesit të duhen dhe të respektohen nga besimtarët.

Pasiqë raportet e agjëruesve me Zotin e tyre janë secrete, All-llahu [subhanehu ve teala] ua zbuloi këtë secret robërve të Vet dhe me këtë ky raport u bë public. Ashtu që ky publikim dhe zbulim ishte shpërblimi i atij agjërimi dhe sekreti. Secili njeri që bën ndonjë vepër fshehurazi, All-llahu ia vesh veshmbathjen publikisht…

Ai që për hirë të All-llahut në dunja e le ushqimin, pijen dhe epshin një kohë të caktuar, All-llahu ia kompenzon me gjëra që s’harxhohen, me gra që nuk plaken.

Hasan Basriu [rahimehull-llah]- thotë: “Huria i thot mikut të All-llahut, duke qenë i mbështetur me te pran lumit të mjaltës dhe duke pirë me gotë nga ky lum: All-llahu të ka parë në ditën e nxehtë dhe të gjatë të verës, ti në atë nxehtësi qëndroshe i etur dhe i raskapitur nga lodhja, e me ty është krenuar para melekëve duke u thënë: shikoni robin Tim, ka lënë gruan, epshin, kënaqësinë, ushqimin dhe pijen vetëm për Mua, duke shpresuar atë që është te Unë. Dëshmoni se Unë ia kam falur. Që atë ditë të janë falur mëkatet dhe të kemi martuar”. (Letaiful-Mearif, fq. 167).

Kush agjëron nga epshi i tij në dunja, e arrijnë nesër në ahiret, ai që agjëron nga çdo gjë tjetër përveç All-llahut, feston ditën kur do të takohet me All-llahun…

مَنْ كَانَ يَرْجُو لِقَاءَ اللَّهِ فَإِنَّ أَجَلَ اللَّهِ لآتٍ وَهُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ (5)

“E kush shpreson takimin (shpërblimin) e All-llahut, s'ka dyshim se afati i All-llahut do të vijë pa tjetër, e Ai është dëgjuesi i dijshmi”. (El-Ankebut: 5).

Pasha All-llahun, shikoni se si vjen shpërblimi sipas veprës…fotografi e qartë dhe e dukshme:

(( الصيام و القرآن يشفعان للعبد يوم القيامة ، يقول الصيام : أي رب إني منعته الطعام و الشهوات بالنهار ، فشفعني فيه ، يقول القرآن : رب منعته النوم بالليل ، فشفعني فيه ، فيشفعان )).

“Agjërimi dhe Kur'ani ndërmjetësojnë për robin në ditën e Kijametit. Agjërimi thotë: O Zot, e kam penguar nga ushqimi dhe epshet gjat ditës, andaj më bën ndërmjetësues për te. Kur'ani do të thotë: O Zot, e kam penguar nga gjumi gjatë natës, më mundëso të ndërmjetësoj për te, edhe ndërmjetësojnë”. (Ahmedi dhe të tjerët, sahih).

I lumtë atij qëndron i uritur dhe i etur për ngopjen e ditës së ngopjes së Madhe…

I lumtë atij që i lë epshet e kësaj jetë kalimtare për takimin e fshehur që se ka parë…

Marur nga: “El-Xhezau min xhinsil-Ameli”, 1/ 543- 548.

albislam.com