Besimi në pejgamberinë e Muhammedit (Alejhi Salatu ve Selam)

.. Mbi misionin pejgamberik të Muhammedit (Alejhi Selam) kanë paralajmëruar edhe shpalljet e mëparshme të All-llahut (Subhanehu ve Teala): Teurati dhe Inxhili...

Muslimani beson se pejgamberi, i cili nuk ka ditur as shkrim as lexim, Muhammed b. Abdullah b. Abdulmuttalib, nga dega Hashimite e fisit Kurejsh, pasardhës i drejtëpërdrejtë i mikut të All-llahut, Ibrahimit (Alejhi Selam), përmes të birit të tij Ismailit, ka qenë rob dhe i dërguar i All-llahut, të cilin Ai, ua dërgoi të gjithë njerëzve, pa marrë parasysh racën apo prejardhjen. Muslimani, poashtu, beson se me pejgamberllëkun5 e tij, janë vulosur të gjitha Shpalljet e tjera, se pas tij nuk do të ketë më të dërguar apo pejgamberë, beson se All-llahu e ka ndihmuar atë me muxhize6 , si edhe se, sikurse e ka dalluar atë ndaj pejgamberëve të tjerë, ashtu edhe i ka dalluar pasuesit e tij ndaj popujve të tjerë. Përkrah kësaj që përmendëm, muslimani beson se i Lartësuari e ka obliguar atë që ta dojë të Dërguarin e vet, t´i nënshtrohet atij dhe t´a pasojë atë, dhe se në krahasim me të tjerët, atij i ka dhuruar pozitën më të lartë në Xhennet (el-Vesile), lumin Keuther, pishinën Havd dhe vendin e lavdëruar (el-mekamu-l-mahmud), dhe të gjitha këto, në bazë të argumenteve tradicionale dhe racionale, që vijojnë:

ARGUMENTET TRADICIONALE

1. All-llahu i Lartësuar dhe melekët e Tij dëshmojnë se ia ka përçuar Shpalljen. I Lartësuari, në lidhje me këtë, thotë:

“ ... Allahu dëshmon për atë që t’u zbrit ty, atë ta zbriti sipas dijes së Vet, edhe engjëjtë dëshmojnë, po mjaft është All-llahu dëshmues.”
En-Nisa´, 166

2. Në lidhje me faktin se, Muhammedi (Alejhi Selam) i është dërguar tërë njerëzve dh se, misioni i tij është vule e të gjitha shpalljeve dhe është obligim për njerëzit që t´i nënshtrohen dhe t´a duan atë, i Lartësuari thotë:

“ O ju njerëz, juve u erdhi i dërguari me të vërtetën (fenë e drejtë) nga Zoti juaj, pra të i besoni se është më e dobishme për ju,...”
En Nisa´, 170

“ O ihtarë të librit, ju erdhi i dërguari i Jonë, ju sqaron (çështjet e fesë) pas ndërprerjes së të dërguarve, në mënyrë që të mos thoni: “Neve nuk na erdhi as i dërguar që të na përgëzojë, e as të na tërheqë vrejtjen “. Pra ja, ju erdhi përgëzuesi dhe kërcenuesi. All-llahu është fuqiplotë për çdo send.”
El Maideh, 19

“ Dhe Ne nuk të kemi dërguar ty (O Muhammed a.s.) veçse si përkujtim mëshire për gjithë Alemin (për njerëzit, për xhindet dhe për gjithë ç´është krijuar në gjithësi).”
El Enbija´, 107

“ Ai është i Cili çoi mes analfabetëve një të Dërguar (Muhammedin alejhi selam) nga vetë mesi i tyre duke u kënduar atyre Vargjet e Tij, duke i pastruar ata dhe duke u mësuar atyre Librin dhe Hikmatin. Dhe vërtetë që më parë qenë në humbje të qartë.”
El Xhumuah, 2

“ Muhammedi (alejhi selam) është i Dërguar i All-llahut...”
El Fet´h, 29

“ I Lartësuar me Madhështi qoftë Ai i Cili zbriti Kriterin e së Vërtetës (Kur´anin) te robi i Tij, që të jetë këshillues për të gjithë Alemin (për njerëzit dhe xhindet).”
El Furkan, 1

“ Muhammedi (alejhi selam) nuk është babai i ndonjë burri prej jush, por Ai është i Dërguari i All-llahut dhe i fundmi i (vula e) Pejgamberëve.”
El Ahzab, 40

“ Ora është afruar dhe hëna u ça më dysh.”
El Kamer, 1

“ Vërtetë që Ne të kemi dhuruar ty (Muhammed a.s.) El-Keuther (lumë në Xhennet).”
El Keuther, 1

“ Dhe me të vërtetë që Zoti yt do të të japë ty (gjithë të mirat) që ti të jesh më se i kënaqur.”
Ed Duha, 5

“ ...Mbase Zoty yt të ngre ty në Gradën e Lartë të premtuar të lavdërimit dhe shkëlqimit.”
El Isra, 79

“ O ju që keni besuar! Bindjuni All-llahut dhe bindjuni të Dërguarit...”
An Nisa´, 59

“ Thuaju (O Muhammed a.s.): ´Në qoftë se baballarët tuaj, bijtë tuaj, vëllezërit tuaj, gratë tuaja, të afërmit tuaj, pasuria që ju keni fituar, tregtia tek e cila keni frikë humbjen dhe vendbanimet tuaja ku ju gjeni kënaqësi, janë më të dashura për ju se All-llahu dhe i Dërguari i Tij, (më të dashura) se përpjekja dhe lufta për Çështjen e All-llahut, atëherë prisni derisa All-llahu të sjellë Vendimin (dënimin) e Tij...”
Teube, 24

“ Ju jeni njerëzit më të mirë të të gjitha kohëve të njerëzimit...”
Al Imran, 110

“ Kështu pra, Ne ju kemi bërë ju komb të drejtë që ju të dëshmoni përmbi njerëzimin dhe i Dërguari (Muhammedi a.s.) të jetë dëshmues për ju...”
El Bekareh, 143

“ Thuaj (O Muhammed a.s.): ´Nëse vërtetë e doni All-llahun, atëherë më ndiqni mua, All-llahu do t´ju dojë ju dhe do t´ju falë gjynahet tuaja...”
Al Imran, 31

3. Në lidhje me misionin (pejgamberllëkun) e tij, si mision të fundit ndaj njerëzimit, dhe domosdoshmërin e nënshtrimit ndaj tij, i Dërguari i All-llahut (SalAllahu Alejhi ve Selem), ndër tjerash, ka thënë:

“ Unë jam pejgamber. Unë nuk gënjej. Unë jam pasardhës i Abdul-Muttalibit.” Buhariu dhe Muslimi

“ Unë kam qenë rob dhe i Dërguar i fundit i All-llahut, në kohën kur Ademi ishte ende dhe.” Buhariu në Tarih, Ahmedi dhe Ibn Hibbani

“ Shembulli im dhe i pejgamberëve para meje, është shembulli i njeriut i cili ka ndërtuar shtëpinë dhe e ka rregulluar dhe përshtatur bukur, përveç një vendi, ku mungon një tullë, andaj njerëzit, duke e vizituar dhe duke u mahnitur me bukurinë e saj, e pyetnin:
“ Pse nuk e ke vendosur edhe këtë tullë?”- Unë jam ajo tullë dhe unë jam Pejgamberi i fundit.” Muttefekun Alejhi

“ Pasha Atë, në Dorë të të Cilit është shpirti im, asnjë prej jush nuk do të besojë derisa nuk të jem më i dashur për të sesa fëmiu i tij, prindi i tij dhe tërë njerëzimi.” Buhariu

“ Secili prej jush do të hyjë në Xhennet, përveç atij që refuzon.- I Dërguar i All-llahut, po kush do të refuzojë?- kanë pyetur, dhe iu përgjigj: -Ai i cili më bindet mua, do të hyjë në Xhennet, ndërsa i cili nuk më bindet mua, veçse e ka refuzuar atë.” Buhariu

“ Pejgamberllëku dhe lajmërimet janë ndërprerë. Pas meje nuk do të ketë as pejgamberë e as lajmërues.” Ahmedi dhe Tirmidhiu

“ Mua, në krahasim me pejgamberët e tjerë, më janë dhënë gjashtë gjëra: plotëkuptueshmëria e fjalës, jam ndihmuar me frikën, më është lejuar plaçka e luftës, toka më është bërë e pastër dhe vend për tu falur, jam dërguar tërë njerëzimit dhe me mua ka përfunduar dërgimi i pejgamberëve.” Muslimi dhe Tirmidhiu

“ Kush më bindet mua, iu ka bindur All-llahut, kush nuk më bindet mua, nuk iu ka bindur All-llahut. Kush i bindet emirit tim, më është bindur edhe mua, ndërsa kush nuk i bindet emirit tim, nuk më është bindur mua.” Buhariu

“ U është ndaluar Xhennti të gjithë pejgamberëve, derisa të hyjë unë në të, dhe u është ndaluar të gjithë pasuesve të tjerë, derisa të hyjnë pasuesit e mi.” Darekutni

“ Unë do t´u jem, pa u lavdëruar, në Ditën e Gjykimit, të gjithë pejgamberëve imam, hatib dhe folës.” Tirmidhiu, Ibn Maxheh dhe Ahmedi

“ Në Ditën e Gjykimit, unë do të jem pasardhësi më i zgjedhur i Ademit, do të jem i pari të cilit në Ditën e Gjykimit do t´i çilet varri, i pari folës dhe i pari, të cilit do t´i pranohet ndërmjetësimi.” Muslimi

4. Mbi misionin pejgamberik të Muhammedit (Alejhi Selam) kanë paralajmëruar edhe shpalljet e mëparshme të All-llahut (Subhanehu ve Teala): Teurati dhe Inxhili. Lajmin përgëzues të ardhjes së Muhammedit (SalAllahu Alejhi ve Selem) e kanë paralajmëruar edhe të dërguarit e mëparshëm: Musa (Alejhi Selam) dhe Isa (Alejhi Selam). Mbi këtë, duke folur për Isën (Alejhi Selam), i Lartësuari, thotë:

“ Dhe (kujto) kur Isai, biri i Merjemes tha: ´O Bijtë e Israilit! Unë jam i Dërguari i All-llahut tek ju duke vërtetuar Teuratin që ka ardhur para meje dhe përgëzues i një të Dërguari që do të vijë pas meje, emri i të cilit do të jetë Ahmed.”
Es Saff, 6

I Lartësuari, poashtu, thotë:

“ Ata të cilët ndjekin të Dërguarin, Pejgamberin që s´di as të shkruaj e as të lexojë të cilin e gjejnë të shkruar në Teurat që e kanë në duart e tyre dhe në Inxhil- ai i udhëzon ata për El-Ma´ruf7 ; i ndalon ata nga El-Munker8 ; ...”
El A´raf, 157

Në Teurat qëndron: “ Unë do të nxjerr për ta një profet nga gjiri i vëllezërve të tyre dhe do të vë në gojën e tij fjalët e Mia, dhe ai do t`u thotë atyre të gjitha ato që Unë do t`i urdhëroj. Dhe do të ndodhë që në se dikush nuk i dëgjon fjalët e Mia që ai thotë në emrin Tim, Unë do t`i kërkoj llogari.”9

Ky lajm përgëzues, i ruajtur në Teuratin e sotëm, vërteton pejgamberinë dhe misionin e Pejgamberit tonë, Muhammedit (SalAllahu Alejhi ve Selem) dhe domosdoshmërinë e pasimit të tij dhe bindjes ndaj tij. Sido që të interpretohen apo refuzohen, kjo është dëshmi kundër Jehudëve, duke pasur parasysh se fjalët e All-llahut: “ Do t´u ngris profet, sikurse je ti”- pa dyshim- vërteton misionin pejgamberik të Muhammedit (Alejhi Selam), sepse këtu Ai i drejtohet Musës (Alejhi Selam), të dërguarit dhe pejgamberit dhe se sikurse ai mund të jetë vetëm ai që është i dërguar dhe pejgamber. Nga fjalët e të Lartësuarit: “...nga mesi i tyre” padyshim vërehet se është fjala për Muhammedin (SalAllahu Alejhi ve Selem). Kjo, edhe më tepër vërehet nga fjalët e Tij: “ Do t´i vendosë fjalët e Mia në gojën e tij”, sepse kjo, duke pasur parasysh memorizimin dhe përsëritjen e Fjalës së All-llahut, d.m.th. Kur´anin, mund të aludojë vetëm në Pejgamberin tonë, Muhammedin (Alejhi Selam). Fjalët e të Lartësuarit: “...që t´ua përcjellë të gjitha ato që e urdhërojë...”, poashtu dëshmojnë një gjë të tillë, sepse Muhammedi (SalAllahu Alejhi ve Selem) ka folur edhe për paralajmërimet, mbi të cilat nuk ka folur asnjë pejgamberë dhe ka folur për ndodhitë të cilat kanë ndodhur apo do të ndodhen deri në Ditën e Gjykimit.

Buhariu tregon se, në Teurat qëndron: „ O i dërguar, Ne të kemi dërguar që të kumtosh lajmin përgëzues, t´ua tërheqësh vëmendjen dhe t´i mbrojsh ata që nuk dijnë as të lexojnë e as të shkruajnë. Ti je robi Im dhe i dërguari Im.Të kam emërtuar me emrin Mutevekkil , i cili nuk do të ketë zemër të egër dhe të vrazhdë, e as do të bëjë zhurmë nëpër tregje, e as do të kthejë të keqen me të keqe, por do të falë me zemërgjerësi. All-llahu nuk do t´a vdes atë, derisa me të, të mos përmirësojë fenë e shtrembëruar dhe popullin e devijuar, derisa të thuan: „ Nuk meriton të adhurohet askush, pos All-llahut!“, dhe derisa me të, të mos i hapë sytë e verbëra, veshët e shurdhuara dhe zemrat e ngujuara.“

Në Teurat, poashtu, qëndron: „ Ata më kanë bërë ziliqar me atë që nuk është Perëndi, kanë provokuar zemërimin Tim me idhujt e tyre të kotë; dhe Unë do t`i bëj ziliqarë me njerëz që nuk janë një popull, do të ngacmoj smirën e tyre me një popull paganë!“10

Është më se evidente se me fjalët “…me një popull paganë” aludohet në arabët, të cilët para kohës së pejgamberisë të Muhammedit (Alejhi Selam) ishin aq të thelluar në paganizëm derisa edhe Jehudët i quanin ata të pazotë.

Në Teurat, poashtu, qëndron: „ Skeptri nuk do t`i hiqet Judës, as bastuni i komandimit nga këmbët e tij, deri sa të vijë ai të cilit i takon; dhe atij do t`i binden popujt.“11

Kush mund të jetë tjetër, po të Dërguarit Muhammed (SalAllahu Alejhi ve Selem), ardhjen e të cilit, aq gjatë e kanë pritur popujt? Sikurse edhe vet e pranojnë, askush nuk e ka pritur më shumë se vet Jehudët, mirëpo xhelozia se nuk është paraqitur në mesin e tyre, i ka shpier aq larg sa që shumica prej tyre kanë refuzuar të besojnë në të dhe t´i binden atij. Në lidhje me këtë, i Lartësuari, në suren El Bekareh, thotë:

„ E kur u erdhi atyre prej All-llahut libri (Kur’ani) që është vërtetues i atij, që e kishin pranë, e që para se t’u vinte e kërkonin ndihmën e tij kundër mosbesimtarëve, e mohuan atë (Muhammedin) që e njihnin, kur u erdhi. Pra mallkimi i Allahut qoftë kundër mosbesimtarëve!“
El Bekareh, 89

Në Ungjijtë, gjenden këto paralajmërime mbi ardhjen e Muhammedit (SalAllahu Alejhi ve Selem):

a) „Tani në ato ditë erdhi Gjon Pagëzori, që predikonte në shkretëtirën e Judesë, dhe thoshte: ``Pendohuni, sepse mbretëria e qiejve është afër!``“12

Me fjalët „ …sepse mbretëria e qiejve është afër“, pa kurrëfarë dyshimi, bëhet fjalë për Muhammedin (Alejhi Selam) dhe paralajmërohet pejgamberia e tij, me të cilën do të vendoset rregull dhe pushtet sipas Ligjit Hyjnor (të Zotit).

b) „ Mbretëria e qiejve i ngjan një kokrre sinapi, të cilën e merr një njeri dhe e mbjell në arën e vet. Ajo, pa dyshim, është më e vogla nga të gjitha farërat; por, kur rritet, është më e madhe se të gjitha barishtet…“13

Ky përshkrim në Ungjill, është pothuajse i ngjashëm me püërshkrimin Kur´anor, ku i Lartësuari thotë:

„...ndërsa shembulli i tyre në Inxhil është si një farë e mbjellë ku mbin filizi i vet, e ai trashet, përforcohet dhe qëndron në trungun e vet, ajo e mahnit mbjellësin. (All-llahu i shumoi) Për t’ua shtuar me ta mllefin jobesimtarëve.”
El Fet´h, 29

Me këtë aludohet në Muhammedin (SalAllahu Alejhi ve Selem) dhe sahabët e tij.

c) “ Megjithatë unë ju them të vërtetën: është mirë për ju që unë të shkoj, sepse, po nuk shkova, nuk do të vijë te ju Ngushëlluesi; por, po shkova, unë do t`jua dërgoj. Dhe kur të ketë ardhur, ai do ta bindë botën për mëkat, për drejtësi dhe për gjykim.“14

Athua, se kjo fjali nga Inxhili, nuk paraqet një lajm përgëzues për ardhjen e Muhammedit (SalAllahu Alejhi ve Selem)? Kush tjetër, pos Muhammedit (SalAllahu Alejhi ve Selem) mund të jetë Ngushëlluesi i përmendur? Kush tjetër, po tij, mund t´a bindtte botën për mëkat, për drejtësi dhe për gjykim?! A nuk është ai, i cili u dërgua në kohën, në të cilën mbretëronte çrregulli dhe devijim, dhe paganizmi trokitte në dyer, e edhe të pasuesve të Librit?! Kush tjetër, pos Muhammedit (SalAllahu Alejhi ve Selem), pas ngritjes së Isës (Alejhi Selam), erdhi të thërrasë botën tek All-llahu, Zoti i qiejve dhe Tokës?

ARGUMENTET RACIONALE

1. A ka pasur ndonjë pengesë që All-llahu i Lartësuar të dërgojë Muhammedin (SalAllahu Alejhi ve Selem) si Pejgamber, pasi që para tij Ai dërgoi me qindra pejgamberë dhe me mijëra lajmërues tjerë? Në qoftë se nuk ka kurrnjë pengesë, qoftë ajo logjike apo fetare, atëherë me çfarë të drejte mund të mohohet pejgamberia dhe misioni i tij drejtuar tërë njerëzimit?

2. Rrethanat në të cilat është dërguar Muhammedi (SalAllahu Alejhi ve Selem), me nevojshmëri kanë treguar nevojën ndaj pejgamberisë dhe pejgamberit, ashtu që botës, të ngujuar në mosdije, edhe një herë t´i ndriçohet e vërteta mbi atë se kush është Krijuesi i Lartësuar.

3. Përhapja e shpejtë e Islamit nëpër tërë botën, nëpër të gjitha viset ku kanë jetuar njerëzit, si edhe pranimi masovik i tij, në krahasim me fetë tjera, është dëshmi e mjaftueshme mbi vërtetësinë e misionit pejgamberik të Muhammedit (SalAllahu Alejhi ve Selem).

4. Vërtetësia, vlefshmëria dhe principi i përsosshëm i fesë, me të cilën u dërgua Muhammedi (SalAllahu Alejhi ve Selem), si edhe rezultatet jashtëzakonisht të mire dhe fisnike që u treguan, janë argumenti më i mirë se ato janë prej All-llahut të Lartësuar dhe se Muhammedi (SalAllahu Alejhi ve Selem) është Pejgamber dhe i Dërguar i Tij.

5. Mrekullitë (muxhizet) dhe cilësitë e jashtëzakonshme, të cilat i ka treguar Muhammedi (SalAllahu Alejhi ve Selem), janë poashtu dëshmi e pejgamberisë së tij, sepse për mendjen e shëndoshë, është e papranueshme që të njejtat të mund t´i tregonte dikush që nuk është pejgamber.

Ne do t´i cekim disa prej këtyre mrekullive, ashtu si janë paraqitur në hadithet autentike, të përcjellura me zinxhirë të pandërprerë të transmetuesve, të cilat mund t´i mohojnë vetëm ata të cilët kanë mendje të përkufizuar apo ata tek të cilët mungon fare:

5.1 Me kërkesën (lutjen) e tij (SalAllahu Alejhi ve Selem), Hëna është çarë në dysh. Në të vërtetë, El-Velid b. El-Mugire dhe jobesimtarët e tjerë të fisit Kurejsh, kërkuan nga Muhammedi (SalAllahu Alejhi ve Selem) që, si dëshmi të pejgamberisë së tij, t´u tregojë ndonjë mrekulli, andaj Hëna u ça në dy pjesë, ashtu që njëra pjesë mbeti mbi kodër ndërsa pjesa tjetër ndër të. Në këtë, i Dërguari (SalAllahu Alejhi ve Selem) u tha: “ Dëshmoni!”

Njëri prej tyre, duke treguar rreth kësaj ngjarjeje, ka thënë: “ E kam parë Hënën në mes të dy të çarave (prerjeve) të kodrës”- d.m.th. të kodrës Kubejs. Pas kësaj, Kurejshët janë interesuar tek banorët e viseve tjera se a kanë vërejtur ata të çarurit e Hënës, ndërsa ata u thonin se po dhe ua përshkruanin se si e kishin parë. Pas kësaj, All-llahu i Lartësuar shpalli:

“ Ora është afruar dhe Hëna u ça më dysh. Dhe nëse ata shohin ndonjë shenjë, ata largohen e thonë:´Kjo është magji e paprerë.´ Ata përgënjeshtruan dhe ndoqën epshin e tyre.”
El Kamer, 1-3

5.2 Në Betejën e Uhudit, Katade u plagos në sy, ashtu që syri i dul prej vendit dhe i ra në faqe. Kur e vërejti këtë, i Dërguari i All-llahut (SalAllahu Alejhi ve Selem) e mori dhe ia vuri në vend, ashtu që iu shërua dhe iu bë më i bukur se më parë.

5.3 Në Betejën e Hajberit, Ali b. Ebu Talibi pësoi një kallje të rëndë të syve, andaj i Dërguari i All-llahut (SalAllahu Alejhi ve Selem) iu fryu atyre ashtu që ato u shëruan pothuajse nuk kishte ndodhur asgjë.

5.4 Në Betejën e Bedrit, Ibn el-Hakimi e theu këmbën15 , andaj i Dërguari i All-llahut (SalAllahu Alejhi ve Selem) i fryu në të, dhe ajo u shërua në të njejtin moment, ashtu që ai nuk ndjeu kurrëfarë dhimbje.

5.5 Me një rast, të Dërguarit të All-llahut (SalAllahu Alejhi ve Selem) i është afruar një beduin, të cilin e pyeti: “ O beduin, ku je nisur?” “ Në shtëpi”- iu përgjigj ai. I Dërguari i All-llahut (SalAllahu Alejhi ve Selem) në këtë, e pyeti: “ A të tregoj diçka që është më e mirë dhe më e dobishme?”- ndërsa, beduini e pyeti: “ Çka është ajo?”, “Thuaj: “ Dëshmoj se nuk meriton të adhurohet askush, përveç All-llahut, të Cilit nuk i gjason asgjë dhe se Muhammedi është rob dhe i Dërguar i Tij!”- iu përgjigj. Në këtë, beduini e pyeti: “ Po kush do të dëshmojë se kjo që thua ti, është e vërtetë?”- ndërsa i Dërguari i All-llahut (SalAllahu Alejhi ve Selem) duke i treguar një dru, i cili ndodhej në fund të luginës, i tha: “ Ky dru”- me ç´rast druri, duke çarë tokën, u afrua dhe u ndal para tij, derisa i Dërguari i All-llahut (SalAllahu Alejhi ve Selem) tri herë kërkoi nga ai të dëshmojë, dhe ai dëshmoi, ashtu si tha ai.

5.6 Rënkimi dhe qarja e trungut të palmës pas zërit të të Dërguarit (SalAllahu Alejhi ve Selem), të cilin e kanë dëgjuar të gjithë të pranishmit, në xhaminë e Pejgamberit (Alejhi Selam). Kjo ka ndodhur ne kohën kur, në vend të trungut të palmës, i Dërguari i All-llahut (SalAllahu Alejhi ve Selem) filloi ta mbajë hutben nga minberët e ri, të posavendosur. Në të vërtetë, kur i Dërguari i All-llahut (SalAllahu Alejhi ve Selem) për herë të parë hypi në minber, e jo në trungun e palmës, mbi të cilin ai deri në atë kohë i mbante hutbet, trungu filloi të qajë nga pikëllimi dhe rënkonte sikurse deveja rënkuese, dhe nuk u ndal derisa i Dërguari i All-llahut (SalAllahu Alejhi ve Selem) iu afrua dhe vendosi dorën e tij të bekuar mbi të.

5.7 I Dërguari i All-llahut (SalAllahu Alejhi ve Selem) e luti All-llahun që ta shkyej (sh.p. shkatërrojë) mbretërinë e Kisrës (ashtu sikurse ai e shkeu letrën e tij), dhe kështu u shkatërrua dhe u shkye mbretëria e tij.

5.8 I Dërguari i All-llahut (SalAllahu Alejhi ve Selem) e luti All-llahun që Abdullah b. Abbasit t´i dhurojë mprehtësi dhe perceptim në fe, dhe kështu, kur u rrit, Abdullah b. Abbsi ishte dijetari më i madh i këtij Ummeti.

5.9 I Dërguari i All-llahut (SalAllahu Alejhi ve Selem) e luti All-llahun që t´a shtojë ushqimin, dhe kështu nga një thërmi të bukës së misrit janë ushqyer më tepër se tetëdhjetë njerëz.

5.10 I Dërguari i All-llahut (SalAllahu Alejhi ve Selem) e luti All-llahun që t´a shtojë ujin, dhe All-llahu e shtoi. Kjo ndodhi në ditën e Hudejbijës, kur mbretëronte një thatësi e madhe, dhe i Dërguari i All-llahut (SalAllahu Alejhi ve Selem) filloi të marë abdes nga ena në të cilën gjendej sasia e fundit e ujit. Duke vërejtur këtë, njerëzit iu afruan dhe i thanë: “ Nuk na ka mbetur më aspak ujë, përveç kësaj që gjendet në këtë enë.” Atëherë, i Dërguari i All-llahut (SalAllahu Alejhi ve Selem) vendosi dorën e tij në enë dhe nga gishtat e tij, sikurse prej burimit, filluan të rrjedhin rrymat e ujit, nga të cilat të gjithë pinë dhe morën abdes, ndërsa ishin rreth njëmijë e pesëqind njerëz.

5.11 I Dërguari i All-llahut (SalAllahu Alejhi ve Selem) udhëtoi në Natën e Irasë dhe Miraxhit, prej Mesxhidul Haramit në Mekke deri në Mesxhidul Aksa në Jerusalem, dhe prej aty u ngrit në lartësitë më të larta qiellore, deri tek Sidrei-Munteha dhe u kthye prap në shtratin e tij, pa ndier kurrëfarë ftohtësie.

5.12 Kur´ani Fisnik, Libri në të cilin gjenden: lajme rreth ndodhive para nesh, paralajmërime rreth asaj se çka do të ndodhë pas nesh, gjykimi rreth çshtjeve tona të ndërsjellta, udhëzimi dhe drita, është muxhizja më e madhe e të Dërguarit (SalAllahu Alejhi ve Selem), dhe dëshmi e amshuar, për të gjitha kohët, e pejgamberisë së tij, është vërtetim i vërtetësisë dhe argument i pamohueshëm për njerëzit, derisa All-llahu t´ua trashëgojë Tokën robëve të Tij. Andaj, Kur´ani është muxhizja dhe argumenti më i fortë, i cili i është dhënë Pejgamberit tonë (SalAllahu Alejhi ve Selem). Në lidhje me këtë, i Dërguari i All-llahut (SalAllahu Alejhi ve Selem) ka thënë:

“ Nuk ka asnjë prej pejgamberëve, të cilit nuk i janë dhënë ajete të ngjashme (me ato të Kur´anit), të cilat iu janë kuntuar njerëzve. Ajo që më është dhënë mua është Shpallja, të cilën ma ka shpallur All-llahu. Shpresoj që të kam më së shumti pasues, në krahasim me të tjerët, në Ditën e Gjykimit.”

-------------------------

5- me Shpalljen e cila i është shpallur Muhammedit (SalAllahu Alejhi ve Selem)
6- mrekulli
7- Besim i Pastër Islam në një Zot dhe gjithë rregullat e detyrimet e tjera të tij
8- Mosbesimi, politeizmi i çdo lloji dhe gjithë ndalimet e tjera të Islamit
9- Ligji i Përtrirë 18:18-19
10- Ligji i Përtrirë 32:21
11- Zanafilla 49:10
12- Ungjilli sipas Mateut 3:1-2
13- Ungjilli sipas Mateut 13:31-32 14- Ungjilli sipas Gjonit 16:7-8
15- pjesën përfundi gjunit


Burimi: www.kurandhesunet.net

__________________