Besimi në të Dërguarit e All-llahut - Paqja dhe Mëshira e All-llahut qoftë mbi ta

Muslimani beson se, All-llahu i Lartësuar ka zgjedhur disa prej njerëzve si pejgamberë, për t´ua shpallur atyre Ligjin e Tij dhe ka marrë prej tyre betimin se do t´ua përcjellin Shpalljen njerëzve, me besueshmëri, ashtu që këta mos të kenë arsyetim në Ditën e Gjykimit. Muslimani, poashtu beson se, All-llahu i Lartësuar ka dërguar pejgamberë, me argumente të qarta dhe duke i ndihmuar ata edhe me muxhize, duke filluar prej Nuhut (Alejhi Selam) e deri te i Dërguari i fundit, Muhammedi (SalAllahu Alejhi ve Selem).

Krahas kësaj, muslimani beson se të Dërguarit, edhe pse ata, sikurse edhe njerëzit e tjerë, ata hanë, pinë, sëmuhen, shëdoshen, harrojnë, kujtohen, jetojnë dhe vdesin, absolutisht dhe pa përjashtim, janë krijesat më të zgjedhura dhe më të përsosura, dhe se besimi i askujt nuk është i plotë derisa nuk beson në të gjithë ata, qoftë kjo në cilësitë kryesore, ashtu edhe në detajet më të imëta. E gjithë kjo, në bazë të argumenteve tradicionale dhe racionale, që vijojnë:

ARGUMENTET TRADICIONALE

01. Duke folur për të Dërguarit e Tij (Alejhi Selam) dhe për Misionin të cilin ua kabesuar, i Lartësuari thotë:

“ Dhe me të vërtetë që Ne kemi çuar te çdo Ummet të Dërguar (duke shpallur):´Adhuroni vetëm All-llahun dhe shmanguni dhe i rini larg Tagutit!´”
[En Nahl, 36]

“ All-llahu i zgjedh të Dërguarit nga melekët dhe nga njerëzit. Vërtetë që All-llahuështë Gjithëdgjues, Gjithëvëzhgues.”
[Haxh, 75]

“ Vërtetë, Ne të kemi frymëzuar ty (O Muhammed a.s.) siç e frymëzuam Nuhin dhePejgamberit pas tij. Ne gjithashtu frymëzuam Ibrahimin, Ismailin, Is´hakun, Jakubin dheAl-Asbat (dymbëthjetë bijtë e Jakubit), Isain, Ejubin, Junusin, Harunin dhe Sulejmanin.Dhe Daudit Ne i dhamë Zeburin. Ka të Dëguar që Ne t´i kemi pëmendur më parë, ka edhetë Dërguar që Ne nuk t´i kemi përmendur ty, - dhe Musait All-llahu i foli drejtpëdrejtë mefjalë. Të Dërguar si përgëzues dhe si paralajmërues në mënyrë që njerëzimi të mos ketë mëarsye për t´u shfajësuar ndaj All-llahut pas të Dërguarve. Dhe All-llahu është kurdoherë i Gjithëfuqishëm, më i Urti Gjithëgjykues.”
[En Nisa, 163-165]

“ Tashmë Ne me të vërtetë që kemi sjellë të Dërguarit Tanë me tregues e prova të qarta dhe shpallëm me ta Shkrimet dhe Peshoren (drejtësinë) me qëllim që njerëzimi tëpërmbajë drejtësinë...”
[El Hadid, 25]

“ (Kujto) edhe Ejubin kur ai i thirri Zotit të tij:´Vërtetë që më ka kapur mjerimi dhe Ti je Mëshiruesi i mëshiruesve.”
[El Enbija, 83]

“ Dhe Ne asnjëherë nuk çuam para teje (O Muhammed a.s.) ndonjë të Dërguar, veçse edhe ata të hanin ushqime dhe të shëtisnin në tregje.”
[El Furkan, 20]

“ Dhe më parë vërtetë që Ne i dhamë Musait nëntë shenja të kulluara. Pyetini atëherë Bijtë e Israilit, kur shkoi tek ata...”
[El Isra, 101]

“ Dhe (përkujto) kur Ne morëm nga Pejgamberët besën e tyre dhe prej teje (O Muhammed a.s.) edhe prej Nuhut, Ibrahimit, Musait dhe Isait – birit të Merjemes. Ne morëm prej tyre besë të fortë. Që Ai të mund t´i pyesë të besueshmit (Të Dëguarit dhe Pejgamberët e Vet) për të vërtetën e tyre. Dhe Ai ka përgatitur për mosbesimtarët dënim të dhimbshëm.”
[El Azhab, 7-8]

02. Duke folur për vehten e tij dhe për vëllezërit e tij, pejgamberë dhe lajmërues të fesë, i Dërguari i All-llahut (SalAllahu Alejhi ve Selem), mes tjerash, ka thënë:

“ Nuk ka dërguar All-llahu asnjë pejgamberë, e ky të mos e ketë paralajmëruar popullin e vet rreth mashtruesit çorr2.”
[Buhariu dhe Muslimi]

“ Mos i preferoni të Dërguarit, njërin më shumë se tjetrin.”
[Buhariu dhe Muslimi]

Kur e pyeti Ebu Dherri në lidhje me numrin e të Dërguarve, i Dërguari i All-llahut (SalAllahu Alejhi ve Selem) iu përgjigj:

“ Njëqind e njëzet mijë, e prej tyre tre qind e trembëdhjetë pejgamberë.”3

“ Betohem në Atë, në Dorën e të Cilit është shpirti im, se po të isht gjallë Musa, nuk do t´i mbetej asgjë tjetër, po të më pasoj mua.”
[Ahmedi dhe Bejhekiu]

Kur ju drejtua një njeri të Dërguarit (Alejhi Selam) me fjalët:

“ O krijesa më e mirë!” – Alejhi Selami, nga modestia, ia ktheu: “ Ai ka qenë Ibrahimi.” “ Nuk i takon asnjë robi të thotë: ´Unë jam më i mirë se Junuz b. Mettaa.”
[Ahmedi, Buhariu dhe Muslimi]

Në tregimin e tij se, çka ka përjetuar në natën e Isra´së, i Dërguari i All-llahut (SalAllahu Alejhi ve Selem), mes tjerash, ka treguar se pejgamberët dhe lajmëruesit e mëhershëm janë tubuar dhe e kanë pritur tek Bejtul Mukkadesi (Jerusalemi), ku ai ua ka falur Namazin, si edhe se, në qiej i ka takuar Jahjanë, Isën, Jusufin, Idizin, Harunin, Musën dhe Ibrahimin (Alejhi Selam) dhe ka treguar se çka ka parë atje dhe në çfarë gjendje i ka takuar ata.

I Dërguari i All-llahut (SalAllahu Alejhi ve Selem), poashtu, ka thënë:

“ I Dërguari i All-llahut, Davudi, është ushqyer nga puna e duarve të tij.”
[Buhariu dhe Muslimi]

03. Miliarda njerëz, si nga mesi i muslimanëve, ashtu edhe nga mesi i Ehlul Kitabëve4 - jehudët dhe krishterët – besojnë fortë në pejgamberët e All-llahut, misionin e tyre profetik dhe dëshmojnë se ata kanë qenë njerëzit më të përsosur dhe më të zgjedhurit e Zotit.

ARGUMENTET RACIONALE

01. Plotëfuqia dhe Gjithëmëshira e All-llahut, vetëvetiu, kanë treguar nevojën e dërgimit të pejgamberëve robëve të Vet, ashtu që t´i njoftojë me Zotin e tyre, t´i udhëzojë në dinjitetshmërinë e rolit të njeriut, si krijesa më e përsosur dhe arritjes së lumturisë, si në këtë jetë ashtu edhe në Ahiret.

02. Pasi që, i Lartësuari, siç thotë edhe Ai, i ka krijuar robët e Vet vetëm për ta adhuruar Atë:

“ Dhe Unë (All-llahu) nuk i krijova njerëzit dhe xhinët, veçse që ata duhet të më adhurojnë vetëm Mua.”
[Edh Dharijat, 56]

, kjo tregon nevojshmërinë, që në mesin e robëve të Vet, të zgjedh të Dërguar për t´i dërguar kohë pas kohe njerëzve, me detyrë që t´i mësojnë njerëzit se si duhet T´i falen dhe përulen, sepse ky ishte edhe qëllimi parësorë se pse u krijuan.

03. Nga ana tjetër, çështja e shpërblimit dhe dënimit, si rezultat i nënshtrimit dhe mosnënshtrimit ndaj Krijuesit, ka treguar nevojshmërinë e dërgimit të lajmëruesve, ashtu që në Ditën e Gjykimit asnjë prej njerëzve nuk mund të thotë: “ Zoti ynë, ne nuk kemi ditur se si duhet të nënshtrohemi, që të Të nënshtrohemi, e as se si t´i largohemi mosdëgjueshmërisë, ashtu që t´i largohemi. Ne nuk kemi faj, andaj mos na bëj të padrejtë dhe të na dënosh!” Për të mos ardhur deri te kësilloj situatash, në të cilat, njerëzit do të provonin që të arsyetohen para All-llahut të Lartësuar se nuk janë fajtorë, sepse nuk kanë ditur, ka qenë e nevojshme që All-llahu t´u dërgojë Lajmëruesit e Tij. Prandaj, Ai thotë:

“ Të Dërguar si përgëzues dhe paralajmërues në mënyrë që njerëzimi të mos ketë më arsye për t´u shfajësuar ndaj All-llahut pas të Dërguarve. Dhe All-llahu është kurdoherë i Gjithëfuqishëm, më i Urti Gjithëgjykues.”
[En Nisa´, 165]

___________________________

2 Mesih Dexhallin
3 Ibn Hibbani me verzion në shkurtuar
4 Pasuesit e Librave të mëparshëm – Teuratit dhe Inxhilit


Burimi: www.kurandhesunet.net

__________________