Dinakëria e pasuesve të librit ndaj muslimanëve dhe paralajmërimi për ndalimin e miqësisë me ta

El – Ithnejn 06 Rabi el Euel 1433 / 30 01 2012

Të gjithë hulumtuesit e historisë çifute (jehude) janë të pajtimit se çifutët janë një popull i pabesë (perfid), që dinakëria dhe tradhtia janë veti të lindura të tyre, kurse kundërshtimi ndaj Allahut dhe të Dërguarit të Tij një lloj i pa përmirësuar morali. Urtësia e Allahut ka dashur që pas vargut të të Dërguarve nga pasardhësit e beni israilëve misioni t’i besohet të Dërguarit të fundit, Muhammed ibn Abdullahut alejhi selam, arabit nga dega e Hashimëve të fisit Kurejsh.

Jehudët i shtuan komplotet sidomos nga ai moment kur në Mekke u dëgjua për të Dërguarin e Allahut alejhi selam. Ata i përkrahnin kurejshët në këmbënguljen e tyre dhe i bindnin që t’i parashtronin pyetje provokuese duke u thënë: ”Pyeteni për shpirtin dhe banuesit e Shpellës (As’habul Kehf)”,- mbi të cilat flitet në suren Kehf.
Kur i Dërguari i Allahut alejhi selam, së bashku me muslimanët, ishte shpërngulur në Medine, jehudëve u ishin errësuar sytë sikur për ta të ishte paraqitur Katastrofa e Përgjithshme.

Pas hixhretit më nuk kanë pasur asnjëherë qetësi, as kafshatë të sigurt. Frikësoheshin nga vendosja e shtetit islam në tokë dhe forcimi i ndikimit të tij, sepse e dinin fare mirë që vetëm Islami mund ta thyeje fuqinë e tyre, t’i zbulojë gënjeshtrat e tyre të mbështjellura, ta lirojë botën nga e keqja e tyre dhe ta shkatërrojë bashkimin e tyre, epërsinë dhe dhunën.

Mbi këto baza filluan të mbillnin dinakërinë dhe hutimin ndaj Islamit, të Dërguarit dhe besimtarëve, të vendosnin pengesa përpara atyre që donin ta pranonin Islamin. Në prehrin e tyre lindi dhe lulëzoi fara e hipokrizisë, prandaj edhe tentuan që ta mashtrojnë Allahun dhe të Dërguarin e Tij alejhi selam dhe ta thyenin marrëveshjen e përmendur. I tradhtuan muslimanët dhe iu kthyen mosbesimtarëve dhe idhujtarëve njëkohësisht duke thur intriga ndaj të Dërguarit të Allahut, por Allahu nuk i lejoi që t’i realizojnë.

Prandaj pjesa më e madhe e Kur’anit e shpallur në periudhën Medinase, veçanërisht suret e gjata siç janë El-Bekare, Ali –Imran, En-Nisa dhe El –Maide, flet hollësisht mbi ta dhe i zbulon dinakëritë dhe intrigat e tyre. Ka ajete të shumta kur’anore që flasin mbi këtë. Këtu ne do të paraqesim vetëm disa, meqë muslimanët naivë edhe në ditët e sotme shkojnë ende pas tyre dhe i madhërojnë arritjet e tyre, me qëllim që të tërheqim vërejtjen se ata janë armiqtë e Allahut, vrasësit e të Dërguarve dhe protagonistët e çrregullimeve në tokë.

I Lartësuari mbi ta thotë: “Shumë ithtarë të librit (jehudi, krishterë), edhe pasi që iu është bërë e qartë e vërteta, nga vetë zilia e tyre personale dëshiruan që pas besimit tuaj t’iu kthejnë në mosbesimtarë, pra ju lini dhe largohuni prej tyre derisa All-llahu ta sjellë urdhërin e vet. All-llahu ka mundësi për çdo send’’ (El-Bekare:109)

“Një grup nga ithtarët e librit kishin dëshirë t’u shpijnë në rrugë të gabuar por ata nuk mashtrojnë tjetër pos vetes së tyre, dhe nuk e vërejnë.” (Ali-Imran:69)

“Një grup nga ithtarët e librit thanë (të vetëve): “Besoni para dite në atë që u është shpallur atyre që besuan (muslimanëve), e pasdite mos e besoni, e ndoshta edhe ata (muslimanët), do të zbrapsen (nga besimi i tyre)”. (Ali-Imran:72)

“Ata (ithtarët e librit) thanë: “Bëhuni jehudi ose të krishterë, e gjeni rrugën e drejtë”! Thuaj: “jo, (asnjërën) por fenë e drejtë të Ibrahimit që ai nuk ishte nga idhujtarët.” (Al-Bekare:135)

“ As ata, ithtarët e librit që nuk besuan, e as idhujtarët nuk duan që juve të ju vijë ndonjë e mirë nga Zoti juaj. Mirëpo, All-llahu me mëshirën e vet veçon atë që dëshiron, All-llahu është Zot i mirësisë së madhe.” (Al-Bekare:105)

“O ju që besuat, mos i zini për miq të ngushtë të tjerët jashtë mesit tuaj, ata nuk pushojnë së vepruari në dëm tuajin, u dëshirojnë çka u mundon juve. Urrejta kundër jush duket nga gojët e tyre, por ajo që fshehin në gjoksat tyre tyre, është edhe më e madhe. Ne pra, u kemi sqaruar faktet nëse ju i kuptoni.” (Ali-Imran:118)

Nga këto dhe ajete tjera me përmbajtje të ngjashme shihet pabesia (perfiditeti) e tyre dhe urrejtja ndaj Islamit dhe muslimanëve. Prandaj, ajete të shumta kur’anore i paralajmërojnë besimtarët për këtë fakt dhe ua ndalojnë dëgjimin dhe nënshtrimin ndaj mosbesimtarëve, e veçanërisht ndaj pasuesve të Librit.

Mbi të gjitha këto do të ketë më tepër fjalë në kapitullin vijues, e këtu, nëse do Allahu, do të paraqesim vetëm disa ajete të cilat flasin mbi mënyrat e dashamirësisë dhe miqësisë.

I Lartësuari thotë: “As jehuditë, e as krishterët kurrë nuk do të jenë të kënaqur me ty deri që të pasosh fenë e tyre.

Thuaju: “Udhëzimi i All-llahut është udhëzim i drejtë. E nëse pasi që të ka ardhur ty e vërteta shkon pas mendimeve të tyre, nuk ka kush të ndihmojë e as të mbrojë nga All-llahu.” (El-Bekare:120)

“O besimtarë, nëse u nënshtroheni jobesimtarëve, ata ju kthejnë prapa aty ku ishit (në kufër) dhe atëherë do të jeni të humbur. Sepse vetëm All-llahu është ndihmëtar i juaji dhe Ai është më i miri ndihmës.” (Ali-Imran: 149-150)

“O ju që besuat, në qoftë se ju i bindeni një grupi të atyre që iu është dhënë libri, ata, do t’ju kthejnë në mosbesimtarë. Si bën të mos besoni, kur juve janë duke iu lexuar (duke iu shpallur) ajetet e All-llahut dhe kur në mesin tuaj gjendet i Dërguari i Tij? E kush i përmbahet fesë së All-llahut, ai padyshim është i udhëzuar në rrugën e drejtë.” (Ali-Imran:100-101)

Mbi motivin e shpalljes së këtyre dy ajeteve thuhet se një jehudi i vjetër, me emrin Shas bin Kajs, ishte zhytur në mosbesim që në periudhën para Islamike dhe i mbushur për plotë urrejtje dhe armiqësi ndaj muslimanëve, me një rast kishte hasur në një grup sahabësh nga fisi Evs dhe Hazrexh që po rrinin dhe bisedonin.

Duke parë se si qëndrojnë dhe bisedojnë të pajtuar në Islam me dashuri, dhe miqësisht, pasi që para Islamit ishin armiq të përbetuar, i kishte lakmuar dhe kishte menduar: ”Janë pajtuar dhe janë tubuar pasardhësit e Kajletit në këtë vend. Pasha Zotin, nëse vazhdojnë kështu, për ne këtu më nuk ka vend.”

Mandej e kishte urdhëruar një djalosh jehud i cili ishte me të, që të shkon tek ata, të ulej dhe t’ua përkujtonte “Buathin” (njërën nga ditët e periudhës para islame, e njohur me mosbesim dhe çrregullim) dhe këngët që këndonin dhe recitonin.

Ky shkoi dhe pas kësaj njerëzit filluan ta lavdërojnë dhe të mburren, derisa në fund dy vetë u grindën, e pas tyre edhe të tjerët, duke u rreshtuar përsëri në dy taborë dhe duke i thirrur kundërshtarët në qërimin e hesapeve me armë në rrafshnaltën Hurra, në afërsi të Medinës, të ndarë përsëri në Evs dhe Hazrexh, duke e ndezur rivalitetin para islamik, dy taborët ishin nisur nga Hurra.

Kur Dërguari i Allahut alejhi selam dëgjoi për këtë, u nis pas tyre me muhaxhirët dhe, duke hasur të përgatitur për dyluftim, iu drejtua me fjalët: ”O ju muslimanë! Për Zotin e dashur, a përsëri iu kthyet paganizmit dhe dëshironi të ktheheni në mosbesimin e vjetër derisa unë jam në mesin tuaj dhe pasi që Allahu ju udhëzoi në Islam, ju ka shpërblyer me të, ju ka shkulur nga shprehitë pagane, ju ka shpëtuar nga mosbesimi dhe i ka bashkuar zemrat tuaja?! ”Njerëzit atëherë kuptuan se kjo vepër është vepër e shejtanit dhe dinakëri e armikut, i hodhën armët dhe qanë, ndërsa Evset dhe Hazrexhët filluan të përqafoheshin dhe të putheshin. Pasi u pajtuan dhe pasi Allahu i pengoi komplotet e armiqve të tyre, u shpërndanë të bindur dhe u kthyen me të Dërguarin e Allahut alejhi selam.

Për këtë i Lartësuari e shpalli ajetin vijues: “O ju që besuat, në qoftë se ju i bindeni një grupi të atyre që iu është dhënë libri, ata, do t’ju kthejnë në mosbesimtarë.” [Ali-Imran:100]

Xhabir ibn Abdullahu thotë: “Për ne atë çast nuk kishte njeri më të urryer sesa i Dërguari i Allahut alejhi selam. Ai tregoi me dorë nga ne dhe ne u ndalëm, me ç’rast Allahu na pajtoi. Kur e pamë këtë për ne nuk kishte njeri më të dashur sesa i Dërguari i Allahut alejhi selam. Kurrë në jetë nuk mbaj mend ndonjë ditë me fillim më të keq dhe me përfundim më të mirë.”

I Lartësuari pas rrëfimit mbi bijtë e Ismailit dhe Musait alejhi selam për rastin e lopës, duke iu drejtuar besimtarëve thotë:

“A shpresoni se do t’u besojnë ata juve (jehudët), kur dihet se një grup prej tyre dëgjuan fjalët e All-llahut, edhe pse i kishin kuptuar, e duke qenë të vetëdijshëm (ç’bënin) i ndryshuan ato.

E kur takonin ata që kishin besuar (muslimanët) thonin: “Ne kemi besuar! E kur veçoheshin ata mes veti thonin: “A po ju tregoni atyre (muslimanëve) për atë që All-llahu ua shpalli juve (në Tevrat rreth Muhammedit a. s. që ata para Zotit tuaj të kenë argumente kundër jush. A nuk jeni duke kuptuar.

A thua nuk e dinë ata (jehuditë) se All-llahu e di atë çka e fshehin dhe atë çka e publikojnë? (El-Bekare: 75-77)

Mandej në suren El-Maide hasim në vërejtje më të rreptë:

“O ju që besuat! Mos zini miq as jehuditë, e as të krishterët. Ata janë miq të njëri-tjetrit. E kush prej jush i miqëson ata, ai është prej tyre. Vërtetë All-llahu nuk vë në rrugë të drejtë popullin zullumqarë”. (El-Maide:51)

“Mik (i afërt) juaji është vetëm All-llahu, është i dërguari i Tij dhe ata që besuan e që falin namazin dhe japin zeqatin duke bërë rukuë (duke qenë respektues).

E kush ka për mik All-llahun, të Dërguarin e Tij dhe ata që besuan, s’ka dyshim se ana (pala-krahu) e All-llahut është ngadhënjyese.
O ju që besuat! Mos i merrni për miq ata të cilëve u është dhënë libri para jush edhe as jobesimtarët që me fenë tuaj tallen dhe luajnë. Kinie dro All-llahun po qe se jeni besimtarë.” (El-Maide:55-57)

Këto dhe ajete të ngjashme me to i kanë mësuar muslimanët të jenë syçelë nga intrigat (fitnet) dhe armiqësitë që thurin pasuesit e Librit ndaj tyre dhe fesë së tyre. Këto ajete u kanë ndihmuar që të ndërprejnë lidhjet e dashurisë dhe dashamirësisë ndaj armiqve të këtillë dhe që në të ardhmen tërë dashurinë t’ia kushtojnë Allahut, të Dërguarit të tij dhe vëllezërve besimtarë.

Dr.Se’id El-Kahtani
Dashuria ndaj të mirës dhe urrejtja ndaj të keqes në Islam
Përgatiti: Ansar Al-Sharia

Bota Islame