Masailul-Xhahilijeh nga sheikh ul-Islam Muhamed ibn Abdul-Wahab

Këto janë aspektet e njerëzve të ditëve të xhahiljetit si prej Ehlul-Kitabëve edhe prej të tjerëve prej tyre të cilave i Dërguari i Allahut ju kundërvu. Këto janë nga çështjet për të cilat çdo musliman duhet ti dijë. Kjo ngase duke mësuar njërën ane të çështjes, ana tjetër e kundërt e saj del në pah dhe është me anët e kundërta të çështjeve që realiteti i tyre qartësohet më mirë.

Ana më serioze e këtyre aspekteve të xhahiljetit dhe ajo që përbën më tepër rrezik është mungesa e Imanit në zemër në lidhje me atë me të cilën erdhi i Dërguari i Allahut. E nëse kësaj i shtohet edhe aprovimi i asaj mbi te cilën ishin njerëzit e xhahiljetit, atëherë shkatërrimi total arrihet sikurse Allahu thotë:

"... ata që i besuan të kotës e nuk e besuan Allahun, ata janë të dështuarit" (29:52)

__________________
Feja e pranuar tek Allahu eshte Islami

Çështja e parë: Bërja dua ndaj njerëzve te drejtë e të devotshëm

Ata e kryenin a dhurimin e tyre duke perfshirë njerëz të drejtë e të devotshëm ne duatë e tyre dhe adhurimin e tyre ndaj Allahut. Ata e bënin këtë vetëm duke kërkuar ndërmjetësimin e këtyre njerëzve te drejtë e të devotshëm tek Allahu duke bazuar argumentin e tyre ne nocionin falso se Allahu e do këtë dhe se këta njerëz të drejtë e të devotshëm e donin Allahun. Allahu thotë në lidhje me ta:

"Ata pos Allahut adhurojnë çdo gjë që nuk u sjell atyre as dëm e as dobi, dhe thonë: Këta janë ndërmjetësuesit tanë tek Allahu..." (10:18)

Dhe Ai thotë:

" Ndërsa ata që në vend të Tij adhurojnë të tjerë (duke thënë): Ne nuk i adhurojmë ata për tjetër, vetëm që të na afrojnë sa më afër Allahut..." (39:3)

Kjo është çështja më madhore në të cilën i Dërguari i Allahut i kundërshtoi ata. Kështu ai solli sinqeritetin (Tewhidin në adhurim) dhe informoi se kjo ishte feja e Allahut me të cilën Allahi i dërgoi të gjithë profetët e Tij. Dhe ai na informoi se asnjë vepër nuk pranohet nga Allahu po qe se nuk është me sinqeritet vetëm për Të. Dhe po ashtu na informoi se kushdo që vepron këto që këta idhujtarë aprovonin, Allahu e ka ndaluar Xhenetin për ta dhe vendi i tyre final do te jetë xhehenemi. Është mbi këtë aspekt që bëhet ndarja mes muslimanëve dhe kufarëve. Dhe është në sajë të këtij aspekti që armiqësia mes dy palëve egziston. Dhe është pikërisht për këtë aspekt që xhihadi është legjisluar sikurse Allahu thotë:

"Luftoni ata derisa të mos mbetet më fitneh (idhujtari), e i tërë adhurimi të bëhet vetëm për All-llahun...."(8:39)

__________________
Feja e pranuar tek Allahu eshte Islami

Çështja e dytë: Ndarja e njerëzve në xhahilijeh në lidhje me adhurimin e tyre dhe fenë e tyre.

Ata ishin të ndarë në grupe brenda fesë së tyre. Allahu thotë:

"Të cilët e përçanë fenë e tyre dhe u ndanë në grupe, ku secili grup i gëzohet idesë së vet" (30:32)

Ata ishin të përçarë po ashtu në grupacione në lidhje me çështjet e dunjasë dhe ata e gjykonin se kjo ishte gjëja më e mirë që ata mund të bënin. Kështu që Allahu shpalli unitetin dhe koncensusin në fe duke thënë:

" Ai ju përcaktoi juve për fé që i pati përcaktuar Nuhut dhe atë që Ne ta shpallëm ty dhe atë me ç'ka e patëm porositur Ibrahimin, Musain dhe Isain. (I porositëm) Ta praktikoni fenë e drejtë e mos u përçani në të...." (42:13)

Dhe:

"Vërtet ata që e përçanë fenë e tyre dhe u ndanë në grupe, ti (Muhammed) nuk ke kurrfarë përgjegjësie...." (6:159)

Ai na ka ndaluar ne që të bëhemi si ata duke na thënë:

"E mos u bëni si ata që u ndanë dhe u përçanë pasi u patën zbritur argumentet..." (3:105)

Dhe Allahu na ka ndaluar përçarjen në fe në sekte të ndryshme:

"Dhe kapuni që të gjithë ju për litarin (fenë dhe Kur'anin) e Allahut, e mos u përçani!..." (3:103)

__________________
Feja e pranuar tek Allahu eshte Islami

Çështja e tretë: Ata e konsideroni kundershtimin e sundimtarit si virtyt

Ata e konsideronin kundërshtimin e sundimtarit dhe mosbindjen ndaj tij si diçka të virtytëshme. Ata i shikonin dëgjimin dhe bindjen ndaj tyre si poshtërim. Kështu i Dërguari i Allahut i kundërshtoi ata në këtë dhe urdhëroi durim ndaj shtypjes së sundimtarëve. Po ashtu ai urdhëroi me dëgjim dhe bindje ndaj tyre dhe po ashtu edhe ne këshillim ndaj tyre. Dhe ai foli gjatë në lidhje me këtë pikë dhe e përsëriste shpesh atë.

Tre çështjet e para janë mbledhur bashkë në atë që është transmetuar në dy sahihet ku ai tha:

"Vërtetë Allahu është i kënaqur me tre gjëra për ju. Që ju të adhuroni vetëm Allahun dhe të mos i bëni shirk Atij, që të tërë ju të kapeni fort tek litari i Allahut dhe të mos ndaheni në grupe, dhe që ju të këshilloni atë të cilit Allahu i ka dhënë autoritet mbi çështjet tuaja".

Nuk ka ndodhur ndonjë defekt apo mangësi në çështjet e fesë dhe të dunjasë tek njerëzit, por vetëm si pasojë e tejkalimit të këtyre tre aspekteve bashkarisht ose njërës prej tyre.

__________________
Feja e pranuar tek Allahu eshte Islami

Çështja e katërt: Ndjekja qorrazi dhe rreziku i saj

Feja e tyre ishte ngritur mbi disa principe dhe principi më kryesor i tyre ishte teklidi (ndjekja qorrazi). Ky ishte principi madhor i kufarëve sikurse thotë Allahu:

"Ja pra, Ne nuk kemi dërguar para teje pejgamber në ndonjë vendbanim, që të mos i ketë thënë paria e begatëshme e tij: "Ne i gjetëm të parët tanë në këtë fé dhe ne jemi të orientuar gjurmëve të tyre"(43:23)

Dhe Ai thotë:

"Dhe kur atyre u thuhet: Pasoni atë që e shpall Allahu, ata thonë: "Jo, ne ndjekim atë që gjetëm tek prindërit tanë!" E edhe sikur djalli t'i kishte thirrur ata në dënimin e zjarrtë!" (31:21)

Kështu që Allahu shpalli për ta thënien e Tij:

"Thuaj! Unë ju këshilloj vetëm me një gjë: Për hir të Allahut të angazhoheni sinqerisht dy nga dy ose një nga një, e pastaj të mendoni thellë (që ta kuptoni) se shoku juaj (Muhammedi) nuk ka ndonjë çmendje..." (34:46)

Dhe thënia e Tij:

"Ndiqni atë që ju është zbritur nga Zoti juaj, e mos ndiqni partnerë veç Tij (të cilët ju ja bëni shirk Allahut). Pak është ajo që po përkujtoni" (7:3)

__________________
Feja e pranuar tek Allahu eshte Islami

Çështja e pestë: Marrja si argument atë që shumica ndjek dhe beson

Nga principet që ata i mbanin si më të rëndësishmet ishte se ata anonin nga shumica duke marrë shumicën si kriter për të gjykuar anën korrekte. Ata e llogaritnin atë që besonte pakica si diçka falso dhe pa rëndësi. Kështu që Allahu u solli atyre pikërisht të kundërtën e kësaj dhe e sqaroi në shumë vende në Kur'an.


(Shënim që nuk është pjesë e librit. Këtu sheikhu nuk sjell ajete ngase Kur'ani është plot me ajete të tilla sikurse:

"Në qoftë se u bindesh shumicës (mohuese që janë) në tokë, ata do të largojnë ty nga rruga e Allahut. Ata nuk ndjekin tjetër vetëm supozime dhe nuk janë tjetër vetëm se gënjeshtarë" (6:116)

"....... por shumica e njerëzve nuk e dinë " (7:187)

"Po ti edhe pse lakmon (për besimin e tyre), shumica e njerëzve nuk do të besojnë" (12:103)
E shumë ajete të tjera si këto).

__________________
Feja e pranuar tek Allahu eshte Islami

Çështja e gjashtë: Kapja pas asaj qe para ardhësit e tyre ndiqnin dhe marrja e saj si argument (duke mohuar çfarë nuk ishte e praktikuar nga ata).

Ata mbështeteshin tek para ardhësit e tyre dhe i merrnin ata si argument për praktikat e tyre sikurse përmendet në thënien e Allahut:

"Po gjeneratat e para?" (20:51)

Dhe thënia e Tij:

".... ne një gjë të tillë nuk e kemi dëgjuar as nga të parët tanë!" (23:4)


Çështja e shtatë: Marrja si argument atë që ndiqnin njerëzit me influencë

Ata merrnin si argument atë që ndiqnin njerëzit me pushtet, influencë, dije, pasuri dhe status (duke pretenduar se ajo që këta ndiqnin dhe besonin ishte e vërteta). Allahu hodhi poshtë këtë (lloj argumentimi falso) duke thënë:

"Ne u patëm mundësuar atyre (fuqi, pasuri, jetë të gjatë), atë që nuk ua mundësuam juve..."(46:26)

Dhe thënia:

"... e që para se t'u vinte e kërkonin ndihmën e tij kundër mosbesimtarëve, e mohuan atë (Muhamedin) që e njihnin, kur u erdhi..." (2:89)

Dhe thënia:

"Atyre që ua kemi dhënë librin, ata e njohin ate (Muhamedin) siç i njohin bijtë e vet..."(2:146)


Çështja e tetë: Sipas tyre ajo që ndiqnin të dobtët nuk ishte e vërteta

Ata përdornin si argument për të dalluar falsitetin faktin se vetëm të dobtët e ndiqnin atë. Sikurse përmendet në thënien e Allahut:

"Ata thanë: A të të ndjekim ty kur vetëm të dobtët janë ata që të ndjekin?!" (26:111)

Dhe Ai thotë:

"A këta janë ata që Allahu i ka favorizuar mbi ne?!" (6:53)

Kështu që Allahu refuzoi pretendimet e tyre duke thënë:

"A nuk i di Allahu më mirë ata që janë mirënjohës?!" (6:53)

Çështja e nëntë: Imitimi i dijetarëve të prishur dhe adhuruesve injorantë

Ata ndoqën shembullin e dijetarëve dhe adhuruesve të prishur. Kështu që Allahu shpalli:

"O ju që besoni! Vërtetë një shumicë e parisë fetare e jehudive dhe e të krishterëve, në mënyrë të paligjshme e hanë pasurinë e njerëzve dhe pengojnë të tjerët nga rruga e Allahut..." (9:34)

Dhe thënia e Tij:

"...mos e teproni në fenë tuaj jashtë të vërtetës dhe mos shkoni pas epsheve të një populli të mëparshëm që ka humbur, që ka shkaktuar humbjen e shumë të tjerëve dhe që u largua në tërësi prej rrugës së drejtë" (5:77)

Çështja e dhjetë: Akuzimi i njerëzve fetarë se ata nuk kuptojne dhe nuk kanë llogjikë

Ata përdornin si argument për të përcaktuar falsitetin e një feje akuzën se (gjoja) ata që e ndiqnin atë nuk kishin shumë llogjikë dhe nuk kishin memorje sikurse Allahu thotë (se ata thanë):

"Ata të ndoqën ty pa menduar!" (11:27)

__________________
Feja e pranuar tek Allahu eshte Islami

Çështja e njëmbëdhjetë dhe e dymbëdhjetë: Mbështetja në krahasim të deformuar ndërkohë që braktisnin llogjikën dhe krahasimin e shëndoshë.

Ata përdorën llogjikë dhe krahasim të korruptuar për të stabilizuar faktet sikurse thuhet në thënien e Allahut (që ata thanë):

"Ju nuk jeni më tepër se njerëz sikurse ne..." (14:10)

Ata braktisën krahasimin dhe llogjikën e vërtetë dhe tërë kjo që përmedëm është si rrjedhojë e mungesës së të kuptuarit nga an e tyre rreth cfarë përbënte ngjashmëri dhe ndryshime.

Çështja e trembëdhjetë: Ekstremizëm dhe tejkalim në lidhje me njerëzit e ditur dhe të drejtë e të devotshëm

Ata tejkaluan dhe dolën në ekstremitet në lidhje me dijetarët dhe njerëzit e drejtë dhe të devotshëm të tyre sikurse paraqitet në thënien e Allahut:

"O ithtarët e librit, mos teproni në fenë tuaj dhe mos thoni tjetër gjë për Allahun, përveç asaj që është e vërtetë..." (4:171)

Çështja e katërmbëdhjetë: Mohimi i së vërtetës dhe afirmimi i falsitetit

Gjithëçka që është përmendur më parë bazohet në një princip (që njerëzit e xhahiljetit kishin dhe i përmbaheshin), që është mohimi dhe afirmimi. Kështu ata ndoqën dëshira dhe epshe të kota (duke afirmuar kotësinë dhe duke mohuar të vërtetën), duke i kthyer shpinën asaj që Allahu shpalli për ta.

Çështja e pesëmbëdhjetë: Nxjerrja e pretendimeve falso për të mos pranuar të vërtetën

Ata pretendonin se kishin mangësi në të kuptuar (nuk mund të arrinin ta kuptonin) atë çfarë u paraqitej sikurse Allahu thotë (se ata pretendonin):

"(Ata thonin) Zemrat tona janë mbështjellë..." (2:88)

Dhe Allahu tha (se ata thonin)

"(Ata thanë) O Shuajb! Ne nuk kuptojmë shumë nga ato që ti thua...." (11:91)

Allahu i deklaroi ata gënjeshtarë dhe qartësoi se mangësia në të kuptuarit e tyre ishte nga vulosja e zemrave të tyre dhe volosja e zemrave të tyre ishte si rrjedhojë e kufrit të tyre.

Çështja e gjashtëmbëdhjetë: Jehuditë e zëvendësuan Tewratin me libra magjie.

Ata zëvendësuan shpalljen e Allahut me libra magjie sikurse Allahu thotë:

"E kur u erdhi atyre ndonjë i dërguar prej Allahut, vërtetues i asaj që kishin ata, një grup prej tyre të cilëve iu kishte dhënë libri, e hodhi pas shpine librin e Allahut, sikur nuk dinin (asgjë). (E hodhën librin e Zotit) Dhe ndoqën atë që e thonin djajt në kohën e sundimit të Sulejmanit. Po Sulejmani nuk ishte i pafé, djajt ishin të pafé, sepse u mësonin njerëzve magjinë..." (2:101-102)


Çështja e shtatëmbëdhjetë: Atribimi i falsitetit të tyre ndaj të dërguarve të Allahut.

Ata ja atribonin falsitetin e tyre të dërguarve të Allahut sikurse thuhet në thënien e Allahut:

"E Sulejmani nuk bëri kufr..." (2: 102)

Dhe thënia e Allahut:

"Ibrahimi nuk ishte as Jehudi e as i Krishterë..." (3:67)

Çështja e tetëmbëdhjetë: Ata ja atribonin vehtet e tyre të Dërguarve të Allahut edhe pse ishin në kundërshtim me ta.

Ata kontradiktonin vehtet e tyre duke atribuar vehtet e tyre ndaj Ibrahimit ndërkohë që haptazi nuk e ndiqnin atë (por bënin të kundërtën e tij).

Çështja e nëntëmbëdhjetë: Fajësimi i njerëzve të drejtë e të devotshëm si pasojë e asaj që disa që i ndiqnin ata bënin.

Ata i merrnin nëpër gojë njerëzit e drejtë e të devotshëm si pasojë e veprimeve të të tjerëve që pretendonin se ishin nga ata që ndiqnin këta njerëz të drejtë e të devotshëm. Një shembull i kësaj është shpifjet e Jehudive për Isën dhe shpifjet e Jehudive dhe të Krishterëve ndaj Muhamedit.

Çështja e njëzetë: Besimi se veprat e falltorëve dhe magjistarëve janë nga mbrekullitë e Ewlijave.

Ata besonin se gjërat e jashtëzakonëshme që falltorët dhe magjistarët ishin mbrekulli që Allahu u kishte dhënë atyre sikurse njerëzve të drejtë e të devotshëm. Ata ja atribuan këto (magji e falle) ndaj profetëve sikurse ja atribuan falso Sulejmanit.

__________________
Feja e pranuar tek Allahu eshte Islami