KAPITULLI 11
Ndalimi i therjes së kurbanit në atë vend ku është therur kurban për tjetër veç Allahut

Allahu thotë:

"Mos u fal aty (në xhaminë e sherrit) kurrë! Një xhami e cila që prej ditës së parë është themeluar në respekt dhe devotshmëri (ndaj Allahut), është më e drejtë të falesh në të. Aty ka burra që dëshirojnë të pastrohen! Allahu i do të pastrit" (9:108)

Thabit bin Dahhak tha: "Dikush u zotua që të therte kurban një deve në një vend të quajtur Buwanah, kështu që ai pyeti Resulin rreth kësaj çështje. Ai (Resuli) pyeti: A ka pasur aty ndonje nga idhujt që adhuroheshin në xhahilijeh?! Ata (sahabat) thanë jo. Resuali pyeti më tej: A e kanë pasur traditë festimin e tyre (mushrikinët) aty në atë vend?! Ata (sahabat) thanë jo. I dërguari i Allahut tha: Përmbushe zotimin tënd. Vërtetë që nuk ka përmbushje zotimi në mosbindje ndaj Allahut e as atë (zotim) që është përtej mundësive të birit të Ademit". (Transmetohet nga Abu Dawud dhe hadithi plotëson kushtet e Bukharit dhe Muslimit).

- Çështje të rëndësishme të kapitullit -

1. Shpjegimi i ajetit: “Mos u fal aty kurrë!”. (9:109)

2. Pabindshmëria ndaj Allahut lë gjurmë sikurse bindja ndaj Tij.

3. Çështja jo dhe aq e qartë duhet sqaruar në mënyrë të qartë duke shmangur kështu mungesën e qartësisë.

4. Muftiu mund të kërkojë detaje më të hollësishme po qe se është e nevojëshme.

5. Zotimet mund të specifikohen në lidhje me një vend të caktuar për aq kohë sa nuk ka diçka që ta ndalojë një gjë të tillë.

6. Është e ndaluar të përmbushësh zotimet në një vend të caktuar po qe se aty ka pasur më parë një idhull apo idhuj nga idhujt e xhahiljetit edhe nëse ka shumë kohë që idhujtaria aty nuk është praktikuar.

7. Është e ndaluar të përmbushësh zotimet në një vend ku mushrikinët festonin festat e tyre edhe nëse kjo nuk është praktikuar aty prej shumë kohësh.

8. Një zotim nuk mund të përmbushet po qe se është specifikuar për një vend të tillë ngase konsiderohet zotim në mosbindje ndaj Allahut.

9. Tërheqja e vërejtjes që të mos u përngjajmë mushrikinëve në festat e tyre edhe nëse kjo nuk është si qëllim.

10. Nuk ka zotim të vlefshëm në mosbindje ndaj Allahut.

11. Nuk ka zotim të vlefshëm përtej mundësive të atij që zotohet (birit të Ademit).

KAPITULLI 12
Zotimi per tjeter vec Allahut eshte shirk

Allahu thotë:

“Ata përmbushin zotimet e tyre dhe i frikësohen një dite, dëmi i së cilës do të jetë shumë i gjerë” (76:7)

Dhe Allahu tha:

“E çfarëdo që shpenzon dhe çfarëdo zotimi që bën, ta kesh të sigurtë që Allahu e di të gjithën...." (2:270)



Aisha transmetoi se i Dërguari i Allahut tha: "Kushdo që zotohet se do ti bindet Allahut, duhet të jetë i bindur ndaj Tij dhe kushdo që zotohet që nuk do ti bindet Allahut, nuk duhet të jetë i pa bindur ndaj Tij". (Bukhari).

- Çështje të rëndësishme të kapitullit -

1. Përmbushja e zotimit është e obligueshme.

2. Meqë është aprovuar se zotimi ndaj Allahut është një akt adhurimi ndaj Allahut, atëherë, t'ja drejtosh zotimin tjetër veç Allahut është shirk.

3. Çfarëdo zotimi i bazuar në mos bindje ndaj Allahut është i pa lejuar të përmbushet.

KAPITULLI 13
Të kërkosh strehim në tjetër veç Allahut është shirk

Allahu thotë:

“Dhe vërtetë që ka pasur burra prej njerëzve, që kërkonin ndihmë prej xhinëve dhe ashtu ua shtonin atyre edhe më tepër arrogancën dhe humbjen” (72:6)

Muslimi transmeton se Hawlah bint Hakim tha se kishte dëgjuar të Dërguarin e Allahut të thoshte: "Kushdo që shkon diku (dhe ndalet aty të pushojë) dhe thotë: Kërkoj strehim tek fjalët e plota dhe perfekte të Allahut nga e keqja e asaj që Ai ka krijuar (e'udhu bi kelimati tamati min sherri ma' khalak), asnjë dëm nuk do ti bie derisa të largohet nga aty".

- Çështje të rëndësishme të kapitullit -

1. Shpjegimi i ajtit të sures El-Xhin (72:6).

2. Të kërkuarit strehim nga tjetër veç Allahut është shirk.

3. Përdorimi i hadithit si argument. Ngase dijetarët e përdorin këtë hadith si argument se fjalët e Allahut nuk janë të krijuara. Ata e thonë këtë ngase të kërkosh strehim tek krijesat është shirk.

4. Superioriteti i kësaj duaje edhe pse e shkurtër.

5. Edhe pse dikush mund të përfitojë diçka të kësaj dunjaje nëpërmjet diçkaje, sikurse ndalimi i dëmit apo i një të keqe, apo përfitimi i një favori apo mirësie, kjo nuk do të thotë se ky veprim nuk është shirk.


VAZHDON IN'SHALLAH...

__________________

KAPITULLI 14
Të kërkosh lirim dhe shpëtim (istighatha) dhe ti bësh dua tjetër veç Allahut është shirk

Allahu thotë:

"Dhe mos lut tjetër veç Allahut, që nuk të sjellë as dobi as dëm, e nëse e bën atë, dije se do të jesh nga zullumqarët. Nëse Allahu të godet me ndonjë të keqe, s'mund ta largojë kush pos Tij! E nëse (Allahu) dëshiron të japë ndonjë të mirë, s'ka kush që të mund ta pengojë favorin e Tij. E shpërblen këdo që Ai dëshiron nga robtë e Tij. Ai është Shumëfalës, i Gjithë Mëshirëshëm" (10:106-107)

Dhe Ai tha:

"...pra kërkojeni furnizimin prej Allahut, adhurojeni Atë dhe falënderojeni Atë! Tek Ai do të ktheheni" (29:17)

Ai tha:

“Kush është më i humbur se ai që lut veç Allahut, çka nuk i përgjigjet atij deri në kijamet, dhe madje janë të paditur rreth lutjes (që lutësit bëjnë) ndaj tyre?!” (46:5-6)

Ai tha:

“A nuk është Ai që i përgjigjet nevojëtarit kur ai e thërret, duke ia larguar të keqen...” (27:62)

Tabarani transmeton me isnedin e tij (me zinxhir transmetimi që e sjell vetë ai): “Në kohën e Resulit ishte një hipokrit që i dëmtonte besimtarët. Disa nga ata (besimtarët) thanë: Ejani të shkojmë tek tek i Dërguari i Allahut për ndihmë kundër këtij hipokriti. Resuli u përgjigj atyre: Vërtetë askush nuk duhet të më drejtohet mua për ndihmë. Vërtetë që Allahut i duhet drejtuar për ndihmë dhe lirim".

- Çështje të rëndësishme të kapitullit-

1. Ti bashkangjisësh duave (të përgjithëshme) istighatha-n është sikur ti bashkangjisësh të përgjithëshmes, specifiken.

2. Shpjegimi i ajetit: “Dhe mos lut, tjetër pos Allahut, çka nuk të sjell as dobi as dëm, e nëse e bën atë, dije se i ke bërë padrejtësi vetvehtes.” (12:106)

3. Të kërkosh lirim dhe shpëtim (istighatha) dhe ti bësh dua tjetër veç Allahut është shirk i madh (që të nxjerr nga feja).

4. Edhe nëse njeriu më i devotshëm nëse kërkon lirim dhe shpëtim edhe nëse këtë e bën këtë për të kënaqur të tjerët, bëhet njëri nga Zullumqarët.

5. Shpjegimi i ajetit: “Nëse Allahu të godet me ndonjë të keqe...” (12:107)

6. Të lusësh tjetër veç Allahut për ndihmë në këtë botë jo vetëm që nuk sjell asnjë dobi por për më tepër është Kufr.

7. Shpjegimi i ajetit: “Kërkojeni furnizimin tek Allahu.” (29:17)

8. Lutja për rrisk nuk duhet ti drejtohet askujt e asgjëje veç Allahut, sikurse xheneti nuk mund ti kërkohet askujt e asgjëje veç Tij (Allahut).

9. Shpjegimi i ajetit: “Kush është më i humbur se...” (46:5-6).

10. Askush nuk është më i humbur se kush i lutet tjetër veç Allahut.

11. Kujtdo që i drejtohet lutja veç Allahut, as nuk e di që po i drejtohet lutja (e jo më ti përgjigjet asaj).

12. Në fakt një dua e tillë (ndaj tjetër veç Allahut) do të jetë shkak për armiqësimin e subjektit të lutjes ndaj lutësit.

13. Lutja në fakt përkufizohet si adhurim i subjektit që lutja i drejtohet (pra kush i lutet tjetër veç Allahut, në fakt është adhurues i subjektit që lut pos Allahut edhe nëse pretendon se nuk e adhuron atë).

14. Subjekti të cilit i drejtohet lutja (veç Allahut) në fakt do ta mohojë këtë akt adhurimi që lutësi drejton ndaj subjektit.

15. Kjo është arsyeja që lutësi ndaj tjetër veç Allahut, është më i humburi nga të gjithë.

16. Shpjegimi i ajetit: “A nuk është Ai që i përgjigjet nevojtarit...” (27:62)

17. Është një fakt i çuditshëm që vetë idhujtarët e pranojnë se askush nuk u përgjigjet nevojtarëve pos Allahut. Për këtë shkak ata i drejtoheshin vetëm Allahut në çastet e vështirësisë dhe e bënin lutjen ndaj Tij me sinqeritetin dhe devotshmërinë më të madhe.

18. Mbrojtja e Mustafasë (Muhamedit) ndaj Tewhidit dhe edukata dhe kujdesi i tij ndaj Allahut.




Allahu tha:

“A i përshkruajnë ata partner (Allahut) atë çka nuk mund të krijojë asgjë, madje ata vetë janë të krijuar?! Ata (idhujt) nuk mund tu sjellin atyre asnjë lloj ndihme e madje as vehten e tyre ata (idhujt) nuk mund ta ndihmojnë” (7:191-192)

Allahu thotë:

".... ata që (ju o idhujtarë) i lutni në vend të Tij, nuk posedojnë as sa një Kitmir (Lëkura e hollë e hurmave). " (35:13)


Në sahih transmetohet se Enesi tha: “Profeti u godit në betejën e Uhudit dhe dhëmbët e tij u thyen. Ai tha: "Si mund të bëjë përpara një umet që godet Profetin e tij?!" U shpall ajeti: “Vendimi nuk të takon ty (por Allahut)" (3:128).

Po ashtu transmetohet po aty nga Ibn Umeri se ai dëgjoi të Dërguarin e Allahut të thoshte pasi ai u ngrit nga rukuja në rekatin e fundit të namazit të fexhrit: "O Allah mallkoji këta e këta". Allahu shpalli: “Vendimi nuk të takon ty (por Allahut)" (3:128).

Sipas një transmetimi tjetër: ".....Ai i bëri dua Allahut kundër Safwan ibn Umajah dhe Suhejl ibn Amr dhe El-Harith ibn Hisham. U shpall ajeti: “Vendimi nuk të takon ty (por Allahut)" (3:128).

Është transmetuar në sahihet e Bukharit dhe Muslimit nga Abu Hurrejrah që tha: "Kur u shpall ajeti: "Paralajmëro farefisin tënd të afërt" (26:214), i Dërguari i Allahut doli dhe u tha: "O njerëz të kurejshëve!- apo fjalë të ngjashme me to- shitini vehtet tuaja! Unë nuk mund tu ndihmoj asgjë para Allahut! O Abas ibn Mutalib unë nuk mund të të ndihmoj asgjë para Allahut! O Safijah tezja e të dërguarit të Allahut, unë nuk mund të të ndihmoj asgjë para Allahut! O Fatimah, bija e të dërguarit të Allahut, kërko nga pasuria ime çfarë të duash. Unë nuk mund të të sjell asnjë dobi para Allahut".

- Çështje të rëndësishme të kapitullit -

1. Shpjegimi i dy ajeteve (7:191-192 dhe 35: 13)

2. Historia e Uhudit.

3. Kunuti i Prijësit të të Dërguarve të Allahut në namaz (në dua kundër dikujt) dhe thënia Amin e parisë së Ewlijave në namaz pas tij.
4. Ata kundër të cilëve u bë dua ishin kufarë.

5. Ata po bënin gjëra që shumica e kufarëve nuk po i bënin sikurse plagosja e profetit dhe tentativa e tyre për ta vrarë atë, ata po vrisnin dhe deformonin kufomat edhe pse kufomat ishin nga fisi i tyre.

6. Allahu i shpalli atij rreth kësaj:"Nuk të takon ty vendimi (por Allahut)" (3:128)

7. Thënia e Allahut: "...Ai i ndryshon ata apo i ndëshkon..." dhe në fakt Allahu i ndryshoi ata dhe ata besuan më pas.

8. Kunuti në situata të vështira dhe katastrofa.

9. Specifikimi i atyre ndaj të cilëve bëhet duaja duke përmendur emrat e tyre dhe të baballarëve të tyre.

10. Mallkimi specifik ndaj një individi në kunut.

11. Rrethanat e Profetit kur u shpall ajeti: "Paralajmëro farefisin tënd të afërt" (26:214) (Ai e bëri këtë menjëherë).

12. Serioziteti me të cilin Profeti përmbushte urdhërin e Allahut sa që i thonin në lidhje me veprimin e tij që ai ishte i çmendur, sikurse edhe sot i ndodh muslimanit po të veprojë ngjashëm.

13. Profeti i paralajmëroi si të afërmit edhe të largëtit e tij që: "une nuk mund tu ndihmoj asgje para Allahut", madje edhe Fatimahs i tha: "O Fatimah e bija e Muhamedit, unë nuk mund të të ndihmoj asgjë para Allahut". Kështu kur është e qartë që edhe Prijësi i të Dërguarve të Allahut nuk mund të garantojë asgjë para Allahut për Prijësen e grave të botëve dhe njerëzit e besojnë se ai nuk thoshte pos të vërtetës, atëherë shiko se çfarë po ndodh në zemrat e nejrezve sidomos në ditët tona (që shpresojnë në "garancitë" e idhujve dhe ewlijave për ta në ahiret). Kjo (thënie dhe qartësim nga vetë Profeti) e qartëson kuptimin e tewhidit dhe fenë e pastër që është e rrallë.



Allahu tha:

“...E kur u largohet frika nga zemrat e tyre, ata thonë: Ç'tha Zoti juaj? Ata thonë: Të vërtetën! Ai është Më i Larti, Më i Madhi" (34:23).

Në sahih (el-Bukhari) transmetohet nga Abu Hurrejrah se Profeti tha:“Kur Allahu përcakton një çështje mbi qiej, engjëjt përplasin krahët e tyre në nënshtrim ndaj fjalës së Tij sikur të ishte zinxhir që tërhiqet mbi një shkëmb të fortë e të lëmuar, dhe kjo i përshkon ata (engjëjt tmerrohen nga frika ndaj Allahut). Kur tmerri dhe frika u largohet nga zemrat e tyre thuhet: Çfarë tha Zoti Juaj? Ata thonë: Të vërtetën! Dhe Ai është Më i Larti, më i Madhi! Kjo mundohet të dëgjohet nga vjedhësit që mundohen të vjedhin ndonjë fjalë kështu njëri mbi tjetrin - Sufjani e ilustroi me dorën e tij duke ngritur dorën e tij duke hapur gishtat e tij- ai (vjedhësi) dëgjon një fjalë dhe ja transmeton atij që është poshtë tij dhe kështu me radhë derisa arrin tek magjistari apo falltori. Disa herë goditet me yll të zjarrtë të gjuajtur tek ta para se ta arrijë atë dhe disa herë arrin pa u goditur. Pastaj i shtojnë 100 gënjeshtra kësaj fjale të vërtetë. Kështu që thuhet (nga njerëzit që u besojnë atyre): A nuk na tha se kjo do të na ndodhte sot neve?! Kështu ata e besojnë atë si rrjedhojë e asaj fjale që u dëgjua në qiej!"

En-Newas bin Sem'an transmeton se Profeti tha: “Kur Allahu dëshiron të shpallë diçka, Ai flet me shpallje. Kur Ai ka folur, qiejt tronditen-ose tha rrufe të fuqishme- nga frika ndaj Allahut të Lartmadhëruar dhe të pastër nga çdo e metë. Kur banorët e qiellit e dëgjojnë këtë, ata tronditen (nga frika) dhe bien në sexhde ndaj Allahut. I pari që e ngre kokën është Xhibrili. Allahu i thotë atij shpalljen që shpall dhe Xhibrili kalon nga të gjithë engjëjt e çdo qielli të cilët e pyesin atë: “O Xhibril! Çfarë tha Zoti ynë?!” Ai u përgjigjet: “Të vërtetën dhe Ai është më i Larti, Më i Madhi” Më pas të gjithë ata thonë sikurse Xhibri'ili tha. Xhibri'ili pastaj e çon shpalljen aty ku e ka urdhëruar Allahu i Lartmadhëruar dhe i pastër nga çdo e metë.

- Çështje të rëndësishme të kapitullit -

1. Shpjegimi i ajetit: “...E kur u largohet frika...” (34:23).

2. Në këtë ajet ka argument të fortë kundër shirkut. Sidomos në lidhje me atë që i atribohet të drejtëve. Është thënë se ky ajet ja pret rrënjët pemës së shirkut në zemër.

3. Shpjegimi i fjalëve të Allahut:"... Ata thonë: Të vërtetën! Ai është Më i Larti, Më i Madhi" (34:23).

4. Arsyeja për këtë pyetje.

5. Xhibrili u përgjigjet atyre duke u thënë: “Ai (Allahu) tha kështu e kështu.”

6. Fakti që i pari që e ngre kokën është Xhibrili.

7. Xhibrili u përgjigjet të tërë engjëjve të qiejve ngase të gjithë ata pyesin atë.

8. Tmerr dhe të fikët u bie të gjithë banorëve të qiejve.

9. Qiejt dridhen dhe tronditen nga fjalët e Allahut.

10. Xhibrili është ai që shpall shpalljen e Allahut aty ku e urdhëron Allahu.

11. Shejtanët mundohen të vjedhin lajme nga qielli.

12. Ata qëndrojnë hipur njëri mbi tjetrin (për të përgjuar ndonjë lajm nga qielli).

13. Goditja e shejtanëve me yll të zjarrtë.

14. Ndonjëherë ylli e godet shejtanin para se ai ta transmetojë fjalën e vjedhur dhe ndonjëherë ai arrin (lejohet të arrijë) tek veshi i mikut të tij njeri (magjistarit apo falltorit) para se të goditet.

15. Falltori (apo magjistari) ndonjëherë mund të thotë edhe të vërtetën.

16. Falltori (apo magjistari) përzien të vërtetën me qindra gënjeshtra.

17. Gënjeshtrat e falltorit (apo magjistarit) nuk do të besoheshin po të mos qe për fjalën e vërtetë që u vodh nga qielli.

18. Pranimi i falsitetit nga natyra njerëzore. (Sa çudi që) njerëzit kapen tek një e vërtetë dhe nuk konsiderojnë 100 gënjeshtrat që u thuhen (nga falltori apo magjistari).

19. Si ja kalojnë fjalën njëri-tjetrit e memorizojnë atë dhe e përdorin si argument (për gënjeshtrat e tyre).

20. Afirmimi i Sifateve të Larta të Allahut në kundërshtim me mohimet e Ashairah-ve dhe Mu'atilah-ve.

21. Dridhja dhe tronditja e qiejve janë rezultat i frikës nga Allahu Fuqiplotë.

22. Engjëjt bien në sexhde ndaj Allahut.

Vazhdon inshallah.....

__________________

Allahu thotë:

“Paralajmëro me të (Kur'anin) ata që i frikësohen tubimit para Zotit të tyre. Nuk ka as mbrojtës e as ndërmjetësues për ta veç Tij” (6:51).

Dhe thënia e Tij:

“Thuaj: I tërë shefa'ati (ndërmjetësimi) i takon vetëm Allahut!” (39:44).

Dhe thënia e Tij:

“Kush mund të ndërmjetësojë tek Ai, pos me lejen e Tij...” (2: 255)

Dhe thënia e Tij:

“E sa engjëj ka që janë në qiej, e që ndërmjetësimi i tyre nuk bën dobi asgjë, vetëm pasi që Allahu të japë leje për atë që dëshiron dhe me të cilin është i kënaqur?!” (53:26).

Dhe thënia e Tij:

“Thuaj! Thirrini ata, që ju i morët për zota pos Allahut! Ata nuk posedojnë asnjë grimcë as në qiej e as në tokë dhe as nuk kanë në to ndonjë pjesë e as nuk është askush prej tyre ndihmës për Allahun. Asnjë ndërmjetësim nuk mund të sjellë dobi para Tij pos me lejen e Tij ndaj atyre të cilëve ai u ka dhënë leje”(34:22-23).

Abu el-Abas (sheikh ul-Islam Ibn Tejmijah) tha: “Allahu mohoi apsolutisht tërë atë mbi të cilën mushrikinët mbështeteshin pos Allahut. Ai mohoi autoritetin dhe fuqinë nga tjetër veç Tij e as që ka ndihmëtarë për Allahun. Dhe Ai e qartësoi se (ndërmjetësimi) nuk i bën dobi askujt pos atij për të cilin e lejon Zoti. Sikurse Ai tha:

"E askush nuk mund të ndërmjetësojë pos atij që Ai lejon" (21:28).

Ndërmjetësimi që mushrikinët besonin është ai që mohohet në Ditën e Ringjalljes sikurse e mohon edhe Kur'ani. Profeti na informoi se ai: "....vjen dhe i bie në sexhde Zotit të tij (Allahut) dhe e Lartmadhëron Atë- e nuk fillon me ndërmjetësim ( por me sexhde dhe lartmadhërim) dhe do ti thuhet: "Ngrije kokën! Fol dhe do të dëgjohesh. Kërko dhe do të të jepet. Ndërmjetëso dhe do të pranohet....".

Abu Hurrejrah e pyeti atë: “Kush është personi më me fat që do të fitojë ndërmjetësimin tënd? Ai (Profeti) u përgjigj: “Ai i cili tha "La ilaha ila Allah" me sinqeritet dhe pastërti nga zemra".

Ky është ndërmjetësimi për njerëzit e sinqertë dhe me lejen e Allahut dhe nuk është për ata që i bëjnë shirk Allahut. Realiteti është se Allahu është Ai që jep falje për njerëzit e sinqertë kështu që ai i fal ata nëpërmjet duasë së atij (Profetit) për të cilin Ai jep leje ndërmjetësimi si një nder dhe favor për të duke i dhënë atij (Muhamedit) pozitën me të lartë (el-Mekam el-Mahmud).

Kështu ndërmjetësimi që Kur'ani mohon është ai që përmban shirk dhe po ashtu është konfirmuar ndërmjetësimi me lejen e Tij në disa vende. Dhe Profeti na e ka shpjeguar se kjo nuk do të lejohet pos për njerëzit e tewhidit dhe sinqeritetit".

- Çështje të rëndësishme të kapitullit -

1. Shpjegimi i ajeteve të përmendura më lart.

2. Lloji i ndërmjetësimit që refuzohet.

3. Lloji i ndërmjetësimit që pranohet.

4. Përmendja e ndërmjetësimit më të madh dhe statusi i lartë i tij (el-mekam el-mahmud që do ti jepet Resulit)

5. Përshkrimi i veprimit të Resulit dhe se ai nuk fillon me ndërmjetësimin por bën sexhde ndaj Allahut dhe pastaj lejohet të ndërmjetësojë.

6. Individët më me fat që do të përfitojnë nga ndërmjetësimi (i Resulit).

7. Nuk bëhet (ndërmjetësim) për mushrikinët.

8. Realiteti i ndërmjetësimit.


VAZHDON IN'SHALLAH...

__________________

Allahu tha:

“Vërtetë ti nuk mund të udhëzosh atë që ti dëshiron, por Allahu udhëzon kë të dojë! Dhe Ai është që di më së miri të udhëzuarit" (28:56)

Në sahih (Bukhari dhe Muslim) transmetohet nga Ibn el-Musejjib që transmeton nga babai i tij që tha: “Kur ju afrua vdekja Abu Talibit, erdhi ta vizitojë atë i Dërguari i Allahut dhe aty ishin edhe Abdullah bin Umajah dhe Abu Xhehl. Ai (Resuli) tha: "O xhaxha! Thuaj "La ilaha ila Allah", një fjalë me të cilën unë mund të lutem për ty para Allahut! Ata (Ibn Umajah dhe Abu Xhehli) i thanë: "A e ke braktisur fenë e Abdul-Mutalibit?!" Kështu që Profeti përsëriti atë që kishte thënë më parë dhe edhe ata po ashtu. Fjalët e fundit që ai (Abu Talib) tha ishin: "Unë mbetem në fenë e Abdul-Mutalibit" dhe refuzoi të thoshte "La ilaha ila Allah". Profeti tha: "Unë do të vazhdoj të kërkoj falje për ty për aq kohë sa nuk më ndalojnë ta bëj këtë". Kështu që Allahu shpalli: "Nuk është e drejtë për Profetin dhe besimtarët që të kërkojnë falje nga Allahu për mushrikinët edhe nëse këta janë nga të afërmit e tyre" (9:113). Allahu po ashtu shpalli rreth Abu Talibit: “Vërtetë ti nuk mund të udhëzosh atë që ti dëshiron, por Allahu udhëzon kë të dojë! Dhe Ai është që di më së miri të udhëzuarit" (28:56).

- Çështje të rëndësishme të këtij kapitulli -

1. Shpjegimi i ajetit: “Vërtetë ti nuk mund të udhëzosh atë që ti dëshiron, por Allahu udhëzon kë të dojë! Dhe Ai është që di më së miri të udhëzuarit" (28:56)

2. Shpjegimi i ajetit: "Nuk është e drejtë për Profetin dhe besimtarët që të kërkojnë falje nga Allahu për mushrikinët edhe nëse këta janë nga të afërmit e tyre pasi u është bërë e qartë se ata janë nga banorët e Zjarrit" (9:113).

3. Çështja e madhe në shpjegimin e thënies "La ilaha ila Allah" dhe kjo është kundër atyre që mendojnë se i mjafton individit dija rreth kuptimit të saj (pa e shqiptuar atë).

4. Abu Xhehli dhe kush ishte me të e dinin mirë domethënien e kërkesës së Resulit ndaj dikujt që të thoshte "La ilaha ila Allah". Allahu e poshtëroftë këdo që ka më pak dije se Abu Xhehli rreth themelit Islam (Pastrimi nga shirku dhe përqafimi i tewhidit).

5. Këmbëngulja dhe dëshira e madhe e Profetit për xhaxhanë e tij që të pranonte Islamin.

6. Refuzimi i atyre që pretendojnë se Abdul-Mutalib dhe para-ardhësit e tij ishin Muslimanë.

7. Allahu nuk e fali Abu Talibin edhe pse Profeti në fillim u lut për faljen e tij. Për kundrazi, Profeti u ndalua (nga Allahu) që të kërkojë falje për të.

8. Influenca e keqe që ka tek individi shoqëria e keqe e tij.

9. E keqja e lavdërimit të tepruar e para-ardhësve apo personaliteteve.

10. Argumentet e pretenduesve duke mbetur në atë që para-ardhësit e tyre ishin, janë argumentet e xhahiljetit.

11. Afirmimi i peshës që veprat e fundit të jetës kanë ngase nëse Abu Talib do të kishte thënë "La ilaha ila Allah" do të përfitonte nga kjo.

12. Roli i madh që mburrja për para-ardhësit luan tek zemrat e të devijuarve në këtë çështje ngase historia tregon se kjo ishte i vetmi argument që ata përdorën ndërkohë që Profeti u mundua dhe ja përsëriti atij (të thoshte shehadetin). Prapë për hir të mburrjes pa masë për para-ardhësit, dhe respektit të tepruar ndaj tyre ata e konsideruan mjaft të mbeteshin në atë që para-ardhësit e tyre ishin.

VAZHDON IN'SHALLAH...

__________________

Shkaku i kufrit dhe largimi nga feja e drejtë për bijtë e Ademit, është egzagjerimi rreth njerëzve të drejtë e të devotshëm

Allahu tha:

"O njerëzit e librit, mos tejkaloni në fenë tuaj dhe mos thoni për Allahun, përveç asaj që është e vërtetë..." (4:171)

Në sahih, Ibn Abasi komentoi rreth ajetit: "Dhe thanë: Mos i braktisni zotat tuaj, mos i braktisni Wadd, as Suwa, e as Jaghuth, Jauk e Nasr" (71:23). Ai tha: "Këto janë emra të disa njerëzve të drejtë dhe të devotshëm nga populli i Nuhut. Kur ata vdiqën, Shejtani cyti popullin e tyre që të ngrinin statuja në nder të tyre dhe ti vendosnin në vendmbledhjet e tyre dhe ti emërtonin këto statuja me emrat e këtyre njerëzve të mirë. Ata nuk i bënë këto statuja për ti adhuruar ato por kur ai brez vdiq dhe dija e shkakut të ndërtimit të tyre ishte zhdukur, (brezat e tjerë) filluan ti adhurojnë ato".

Ibn El-Kajjim tha të tjerë prej selefëve thanë: "Pas vdekjes së tyre (njerëzve të drejtë e të devotshëm) ata (populli i tyre) u mblodhën tek varret e tyre (ku shpenzonin shumë kohë) dhe bënë statuja dhe pasi kishte kaluar shumë kohë, filluan ti adhuronin ato".

Umari tha se i Dërguari i Allahut tha: "Mos e egzagjeroni në lavdërimin tim sikurse Kristjanët bëjnë me Isën të birin e Merjemes. Unë nuk jam pos një rob (i Allahut). Kështu që më thërrisni Abdullah dhe Resuli i Tij (Allahut)" (Bukhari dhe Muslim).

Ai (Profeti) tha: "Kujdes nga egzagjerimi. Ata para jush u shkatërruan nga egzagjerimi i tyre".

Dhe Muslim transmeton nga Ibn Mas'ud se i Dërguari i Allahut tha: "Të shkatërruar janë ata që janë ekstremë (në fe)". Ai e përsëriti këtë tre herë.


-Çështje të rëndësishme të këtij kapitulli-

1. Kush arrin të kuptojë këtë kapitull dhe dy të tjerët që vijnë pas tij, do të shohë qartësisht se Islami është unik (i veçantë), do të shohë afësinë/fuqinë e mahnitëshme të Allahut dhe se zgjuarsinë me të cilën Ai i ndryshon zemrat e robëve të Tij.

2. Shirku i parë që ndodhi në tokë ndodhi si rezultat i konfuzionit rreth njerëzve të drejtë e të devotshëm.

3. Gjëja e parë që ndryshoi fenë e Profetëve dhe arsyet pse ndodhi kjo pavarësisht njohjes së faktit që ata (Profetët) ishin dërguar nga Allahu.

4. Pranimi i bidateve edhe pse legjislacioni dhe instinktet janë kundër tyre.

5. Arsyeja për tërë këto është përzierja e së vërtetës me falsitetin. Në fillim ishte dashuria për njerëzit e drejtë e të devotshëm, dhe e dyta ishte se disa nga njerëzit e dijes ndër ta vetëm dëshironin të bënin mirë por brezat e mëvonëshëm menduan se qëllimi ishte diçka tjetër.

6. Shpjegimi i ajetit të sures en-Nur (71:23)

7. Natyra njerëzore dobësohet në zemër në lidhje me të vërtetën ndërkohë që forcohet në lidhje me falsitetin (përveç atyre që Allahu mbron dhe mëshiron).

8. Konfirmimi i thënies së selefëve se Bidati është arsyeja kryesore që të shpie në kufr. Dhe është më e dashur për Iblisin se mëkatet ngase nga mëkatet pendohesh ndërkohë që nga bidati nuk pendohesh (ngase mendon se po vepron mirë).

9. Shejtani e ka të qartë të keqen e bidatit edhe nëse bëhet me qëllim të mirë.

10. Njohja e rregullës që teprimet dhe egzagjerimet janë të ndaluara si edhe dija e asaj drejt të cilës (teprimet dhe egzagjerimet) të çojnë.

11. Dëmi i shpenzimit të kohës tek varret edhe nëse kihen si qëllim veprat e mira.

12. Ndalesa e statujave dhe urtësia e shkatërrimit të tyre.

13. Rëndësia e jashtëzakonëshme e kësaj historie dhe theksimi i nevojës për nxjerrjen mësim prej saj ngase nënvlerësohet shumë.

14. Është apsolutisht e mahnitëshme, dhe akoma më e mahnitëshme që njerëzit e bidatit e lexojnë këtë histori në librat e tefsirit dhe haditheve së bashku me kuptimin e saj (nga selefët), por Allahu ka vënë një barrierë mes kësaj dhe zemrave të tyre. Ata besojnë se njerëzit e Nuhut kryen llojin më të mirë të adhurimit dhe (në fakt ata) besojnë (janë besimtarë) në atë lloj kufri që e bën gjakun dhe pasurinë hallall dhe që është ndaluar nga Allahu dhe i Dërguari i Tij.

15. Qartësimi i faktit që ata vetëm deshën ndërmjetësim me veprat e tyre.

16. Ata besonin se njerëzit që i ndërtuan këto imazhe kishin po këtë qëllim.

17. Qartësimi madhështor i thënies së Profetit: "Mos egzagjeroni në lavdërimin tim sikurse Kristjanët egzagjeruan me Isën të birin e Merjemes". Allahu dërgoftë falje dhe salawate mbi këdo që e permend dhe sqaron këtë mesazh si duhet.

18. Tërheqja e vërejtjes nga Profeti rreth shkatërrimit të teprimeve dhe tejkalimeve.

19. Qartësimi se ata nuk e filluan adhurimin e imazheve derisa dija u zhduk nga mesi i tyre. Kjo tregon domosdoshmërinë e dijes dhe prezencës së saj dhe humbja nëse ajo mungon (apo neglizhohet).

20. Arsyeja e humbjes së dijes është vdekja e dijetarëve.

__________________
Feja e pranuar tek Allahu eshte Islami

Kapitulli 20

Nëse qortohet ai që adhuron Allahun tek varri i një njeriu të drejtë dhe të devotshëm, po ai që adhuron atë (të vdekurin)?!

Në sahih (Bukhari dhe Muslim) transmetohet nga Aishah se Umm Salamah i përmendi të Dërgurit të Allahut se ajo pa një kishë në Abisini plot me piktura dhe statuja. Ai tha: "Kur një njeri i drejtë apo adhurues i devotshëm nga mesi i tyre vdes, ata ndërtojnë një vend adhurimi mbi varrin e tij dhe e mbushin me imazhe. Ata janë krijesat më të këqia para Allahut".

(Ibn Tejmia komentoi) "Kështu këta njerëz kombinuan dy fitneh bashkë: fitneh-n e varreve dhe fitneh-n e imazheve".

Ata (Bukhari dhe Muslim) po ashtu transmetuan se ajo tha: "Kur ju afrua vdekja të Dërguarit të Allahut, ai filloi të mbulonte fytyrën e tij me një pjesë të khamisës së tij. Dhe kur i vështirësohej frymëmarrja e zbulonte (fytyrën). Ai tha ndërsa ishte në këtë gjendje: "Mallkimi i Allahut qoftë mbi Jehuditë dhe Kristjanët, ata i morën varret e profetëve të tyre si vende adhurimi". Kështu ai paralajmëroi ndaj veprimeve të tilla si të tyret. Po të mos ishte kjo frikë (se njerëzit mund ta merrnin varrin e tij si vend adhurimi), varri i tij do të ishte haptaz. Por ai kishte frikë se mos varri i tij merrej si xhami.

Muslim transmeton nga Xhundub bin Abdilah që transmetoi: "Dëgjova të Dërguarin e Allahut të thoshte vetëm pesë ditë para vdekjes së tij: "Unë jam i pastër nga të pasurit e dikujt nga ju si Khalil (më të dashurin e zemrës). Vërtetë Allahu më ka marrë mua si Khalil sikurse mori Ibrahimin si Khalilin e Tij. Nëse do të kisha marrë dikë nga umeti im si Khalil do të merrja Abu Bekrin. Vërtetë ata para jush i merrnin varret e profetëve të tyre si vende adhurimi. Pra mos i merrni varret si xhami. Vërtetë që unë ua ndaloj këtë juve!"

Ai e ndaloi këtë në raste të ndryshme (nga fundi i jetës së tij). Ai i mallkoi ata që veprojnë një praktikë të tillë. Kjo ndalesë përfshin edhe namazin afër varreve edhe nëse ato janë jashtë xhamisë (edhe nëse nuk është ngritur xhami mbi varr). Ky është edhe kuptimi i thënies: "Ai kishte frikë se mos varri i tij merrej si xhami!"
Sahabat kurrë nuk ngritën asnjë lloj vendi adhurimi rreth varrit të tij. Dhe çdo vend që kihet për qëllim falja e namazit në të në fakt është marrë si xhami. Sikurse çdo vend ku falet namazi quhet xhami sikurse në thënien e tij: "E tërë toka është bërë për mua xhami dhe mjet pastrimi (për tejemum)...."

Dhe Ahmed ka transmetuar me një zinxhir të mirë që arrin deri tek Profeti nga Ibn Mas'ud: "Nga njerëzit më të këqinj janë ata që i kap Ora e Fundit gjallë dhe ata që marrin varret si vende adhurimi". Kjo është transmetuar edhe nga Abu Hatim në sahihun e tij.

-Çështje të rëndësishme të këtij kapitulli-

1. Paralajmërimi i të Dërguarit të Allahut ndaj atij që ngre xhami për të adhuruar Allahun pranë varreve të njerëzve të drejtë e të devotshëm edhe nëse ai që vepron këtë ka njet të mirë.

2. Ndalesa e imazheve dhe tërheqja e shpeshtë e vërejtjes nga kjo gjë.

3. Qartësimi i kësaj çështje në faktin se ai ua qartësoi këtë gjë në fillim sahabave, pastaj pesë ditë para vdekjes së tij e ritheksoi në mënyrë më të ashpër këtë. E prapë nuk ju duk e mjaftueshme tërheqja e vërejtjes nga ky veprim (pra nuk është asnjëherë mjaft tërheqja e vërejtjes nga veprime të tilla).

4. Profeti ashpërsisht e ndaloi kthimin e varrit të tij në vend adhurimi edhe para se varri i tij të egzistonte.

5. Kthimi i varreve të profetëve në vende adhurimi ishte tradita e Jehudive dhe të Krishterëve.

6. Ai i mallkoi ata për këtë.

7. Paralajmërimi i qëllimshëm (me forcë) prej tij ndaj nesh rreth varrit të tij (që të mos veprojmë edhe ne sikur vepronin Jehuditë dhe të Krishterët me varret e profetëve të tyre).

8. Arsyeja për mos lënien e varrit të tij në një vend të hapur.

9. Kuptimi i marrjes së varreve si xhami.

10. Ata që i marrin varret si xhami dhe ata që Ora e Fundit i kap gjallë i përmendi së bashku (për të tërhequr vërejtjen nga pesha e kësaj praktike të urryer). Ai qartësoi mjetet që të shpien në shirk para se të ndodhte (i qartësoi ato) së bashku me konseguencat e tyre.

11. Përmendja nga ai pesë ditë para vdekjes së tij. Kjo qartëson dy sektet më të këqia të bidatçinjve. Madje (aq të këqia janë këto sekte sa që) disa dijetarë nuk i fusin ata as tek 72 grupet e humbura. Ato janë Rafidat dhe Xhehmitë. Shfaqja e shirkut dhe adhurimit të varreve ndodhi nga Rafidat dhe ata ishin të parët (që pretendojnë se janë muslimanë) të cilët ndërtuan xhami mbi varret.

12. Vuajtjet dhe agonitë e vdekjes nuk përjashtuan as Profetin.

13. Allahu e nderoi atë (Muhamedin) duke e marrë atë si Khalil (sikurse kishte marrë si Khalil edhe Ibrahimin).

14. Deklarimi i qartë se marrja si Khalil është grada më e lartë e dashurisë dhe më e vlefshme se dashuria.

15. Deklarata e qartë se (Abu Bakr) Es-Sidik është më i miri i sahabave.

16. Shenja për khilafetin e tij.

__________________
Feja e pranuar tek Allahu eshte Islami

Kapitulli 21

Imam Melik mblodhi në librin e tij "El-Muwatta" se Profeti tha: "O Allah! Mos lejo që varri im të kthehet në idhull që adhurohet. Inati i Allahut intensifikohet për ata që që i shndërrojnë varret e profetëve të tyre në vende falje".

Rreth ajetit: "A nuk e ke konsideruar ti Lat-in dhe Uza-në..." (53:19)

Ibn Xharir (Et-Tabari) transmetoi me zinxhir transmetimi nga Sufjani nga Mansuri nga Muxhahidi: "Ai (Lat-i) u shërbente haxhilerëve duke u pregatitur dhe servirur Sawik (lloj pije). Pas vdekjes së tij njerëzit filluan të qëndrojnë tek varri i tij duke shpenzuar kohë aty".

Kjo është transmetuar po ashtu nga Abul-Xhawza nga Ibn Abas: "Ai (Lat-i) pregatiste sawik për haxhilerët.

Ibn Abas tha: "I dërguari i Allahut mallkoi gratë që vizitojnë varret dhe ata që i marrin ato (varret) si vende adhurimi dhe i ndriçojnë ato". (Kjo transmetohet nga kompiluesit e sunen-eve).

-Çështje të rëndësishme të këtij kapitulli-

1. Shpjegimi i kuptimit të fjalës "idhull".

2. Shpjegimi i adhurimit.

3. Ai (Profeti) kërkoi strehim tek Allahu për atë që kishte frikë se mos ndodhte.

4. Ai (Profeti) e çiftoi duanë e tij (O Allah! Mos lejo që varri im të kthehet në idhull që adhurohet...) me marrjen e varreve të profetëve si vende adhurimi.

5. Përmendja e intensifikimit të inatit të Allahut (për ata që veprojnë praktika të tilla).

6. Nga çështjet më të rëndësishme është qartësimi se si filloi adhurimi i Lat-it që ishte një nga idhujt më madhor të xhahiljetit.

7. Dija se origjina ishte varri i një njeru të drejtë e të devotshëm.

8. Lat ishte emri i personit në varr dhe sqarimi i origjinës së emrit të tij (Latta-të përziesh).

9. Mallkimi i grave që vizitojnë varret.

10. Mallkimi i profetit për ata që ndriçojnë varret.

__________________
Feja e pranuar tek Allahu eshte Islami

Kapitulli 22

Ç'ka ardhur rreth mbrojtjes së tewhidit nga El-Mustafa (Profeti) dhe bllokimit që ai i bëri çdo rruge që të shpie në shirk.

Allahu tha:

"U ka ardhur ju një i dërguar nga mesi juaj! Ai vuan nëse ju u godet ndonjë vuajtje apo vështirësi. Ai është i zellshëm për ju (që të udhëzoheni). Ndaj besimtarëve është i ndjeshëm dhe i mëshirshëm" (9:128).

Abu Hurrejrah tha se i Dërguari i Allahut tha: "Mos i shndërroni shtëpitë tuaja në varr dhe mos e bëni varrin tim një vend (grumbullimi) festimi. Dërgoni salawate mbi mua, ngase salawatet tuaja më arrijnë mua kudo që ju të jeni".

Ky hadith është transmetuar nga Abu Dawud me një zinxhir hasen dhe transmetuesit e tij janë preçizë dhe të besueshëm.

Ali ibn Husejn transmetoi se: "Ai pa një burrë që erdhi tek një hapësirë e varrit të Profetit (hapsirë në muret e dhomës së Aishes) dhe ai qëndronte aty dhe bënte dua. Ai (Ali ibn Husejn) e ndaloi të vepronte kështu dhe i tha: "A të të them një hadith prej babait tim (Husejnit) prej gjyshit tim (Aliut) prej të Dërguarit të Allahut? Ai tha:- Mos e merrni varrin tim si vendmbledhje e festim as shtëpitë tuaja si varre, dërgoni salawate mbi mua. Vërtetë që salawatet tuaja më arrijnë mua kudo që ju të jeni". (El-Mukhtarah).

-Çështje të rëndësishme të këtij kapitulli-

1. Shpjegimi i ajetit të sures Bara'ah (Et-Tewbah).

2. Përpjekjet e profetit për të mbajtur sa më larg të jetë e mundur, umetin e tij nga kufijtë e shirkut (duke i prerë shirkut çdo rrugë që të shpie drejt tij).

3. Kujdesi i profetit, mëshira, dashamirësia e tij për ne dhe për mirëqenien tonë.

4. Ndalesa që ai i bëri vizitës së varrit të tij në një mënyrë të caktuar edhe pse vizita e varrit të tij është nga veprat më të mira.

5. Ndalesa që ai i bëri vizitës së varrit të tij, shpesh.

6. Theksimi i kryerjes së namazeve nafile në shtëpi.

7. Qartësimi i faktit se ishte diçka e mirënjohur tek (Sahabat) se nuk lejohet namazi në varreza.

8. Shpjegimi i arsyes që nuk ka nevojë të jesh afër varrit të tij për të dërguar salawate mbi të ngase salawatet e arrijnë atë kudo që të jesh ti.

9. Shpjegimi i faktit që ai është në Barzakh dhe atij i prezantohen të gjitha salawatet që umeti i tij dërgon tek Ai.

__________________
Feja e pranuar tek Allahu eshte Islami

Kapitulli 23

Ç'ka ardhur në lidhje me faktin se disa pjesëtarë të këtij umeti do të adhurojnë idhuj.

Allahu tha:

"A nuk i ke parë ata që u është dhënë një pjesë nga libri?! Ata besojnë në El-Xhibt (Shirk, idhuj, magjistarë, falltorë...etj) dhe Et-Taghut (gjithëçka që kalon caqet qoftë i adhuruar, që ndiqet apo që i binden...etj) dhe thonë për ata që nuk besuan: "Këta janë në rrugë më të drejtë, se ata që besuan!" (4:51)

Allahu tha:

"Thuaj: A t'u lajmëroj për një të keqe më madhore si dënim nga Allahu? Ata që mallkoi Allahu dhe hidhërimi ndaj tyre, e disa prej tyre i shndërroi në majmunë e në derra. Ata adhuruan taghutin" (5:60)

Allahu tha:

"... E ata që kishin fuqinë (për vendim) thanë: "Do të ndërtojmë mbi ta një vend falje" (18:21)

Abu Said transmetoi se profeti tha: "Patjetër që ju do të ndiqni rrugët e atyre që ishin para jush tërësisht sikurse shigjeta ndjek shigjetën tamam sikur nëse ata do te hynin ne një vrimë zhapiku shkretëtire, do të hynit edhe ju. Ata thanë: O i Dërguari i Allahut, a e ke fjalën se do të ndjekim Jehuditë dhe të Krishterët? Ai u përgjigj: Kë tjetër?!" (Bukhari dhe Muslim).

Muslim transmeton nga Thawban se i Dërguari i Allahut tha: "Allahu i Lartmadhëruar, palosi për mua tokën sa që pashë lindjen dhe perëndimin e saj (ekstrmitetet e saj). Mbretëria e umetit tim do të arrijë aq sa toka u palos për mua. Dy thesaret, i kuqi (floriri) dhe i bardhi (argjendi) mu dhanë. Ju luta Zotit tim që umeti im të mos shkatërrohet nga uria dhe që Ai të mos i japë fuqi armikut që ta shkatërrojë atë në masë përveç mes vehteve. Zoti im më tha: Muhamed! Nëse Unë përcaktoj diçka nuk ndryshohet. I kam premtuar umetit tënd se nuk do ta shkatërroj me uri dhe se nuk do ti jap fuqi (kontroll) armikut (pos mes vehteve te tyre) që ti shkatërrojë ata në masë edhe nëse ata sulmohen nga të gjitha anët e tokës, vetëm një pjesë e tyre do të shkatërrojë një pjesë tjetër dhe një pjesë do të burgosë një pjesë tjetër".

Barkani e mblodhi këtë hadith në sahihun e tij dhe shtoi fjalët e mëposhtme:

"Frikësohem për umetin tim për ata prijësa që do të çojnë në devijim. Kur shpata të përdoret mes njerëzve të mi, nuk do të hiqet nga ata deri ditën e gjykimit. Ora e fundit nuk do të vijë derisa fise të njerëzve te mi ti bashkangjiten idhujtarëve dhe fise të njerëzve të mi të adhurojnë idhuj. Do të ketë mes njerëzve të mi 30 mashtrues të mëdhenj secili prej tyre do të pretendojë se është profet ndërkohë që unë jam vula e profetëve dhe nuk ka profet pas meje. Një grup nga umeti im do të vazhdojë të kapet pas së vërtetës dhe ata do të jenë fitimtarë dhe nuk do të dëmtohen nga ata që u kundërvihen atyre derisa Urdhëri i Allahut të vijë".


-Çështje të rëndësishme të këtij kapitulli-

1. Shpjegimi i ajetit të sures en-Nisa (4:5).

2. Shpjegimi i ajetit të sures el-Maidah (5:60)

3. Shpjegimi i ajetit të sures el-kehf (18:21)

4. Çështja më e rëndësishme është kuptimi i xhibt dhe taghut. A do të thotë kjo vetëm besimi me zemër, apo është kjo, aprovimi i atyre që veprojnë ashtu ndërkohë që e