Premtimi i Allahut se do ta ndihmojë fenë, pejgamberin, besimtarët e Tij dhe do ti shërblejë qafirat me atë që meritojnë, është i vërtetë dhe ky premtim do të realizohet padyshim.
Situatat e krijuara mbi paganizëm, mbi ligjet e injorancës, uzurpimit të vendeve, ç’nderimeve, pengimit të ideve të ndershme, nuk do të zgjasin, sadoqë kjo të forcohet e të sundojë në tokë. Kjo do të kalojë patjetër. E kemi obligim të besojmë në këtë dhe të harxhojmë gjithë fuqinë dhe energjinë në realizimin e kësaj.
Kjo do të realizohet nëse lëvizim zemrat dhe vetet tona, e të veprojmë me besnikëri dhe të bindur në ndihmën e Allahut, subhanehu we teala.

Vazhdon In'shallah...

__________________

“PREMTIMI I ALLAHUT DO TË PËRMBUSHET”

Allahu, subhanehu we teala, thotë:
“Obligim yni ishte të ndihmojmë besimtarët.” (Rrum, 47)

“E tashmë fjala (premtimi) e jonë u është dhënë më parë robërve tanë të dërguar, se ata, pa dyshim do të jenë të ndihmuar. Dhe se ushtria jonë do të jenë ata ngadhënjyesit.” (Saffat, 171-173)

Premtimi i Allahut do të përmbushet padyshim, edhe nëse i duket njeriut sepo vonohet, sepse njeriu është krijuar të jetë i gutshëm.

Allahu, subhanehu we teala, thotë:
“Ja (u erdhi ndihma) vërtetë ndihma e Allahut është afër!” (El-Bekare, 214)

“Premtimi i Allahut është (ky), Allahu nuk e thyen premtimin e Vet, por shumica e njerëzve nuk po dinë.” (Rrum, 6)

Transmeton Ahmedi në “Musned”-in e tij (4/103) me zinxhir të saktë nga Temim ed-Darij se ka dëgjuar të Dërguarin e Allahut, salallahu alejhi we selem, ka thënë:
“Kjo fe do të arrijë aty ku ka arritur nata dhe dita, nuk do të lejë Allahu shtëpi nga guri e as nga lëkura pa mos e futur Islamin me krenarinë e të krenuarit, ose me nënçmimin e të nënçmuarit. Krenari me të cilën Allahu e ngrit këtë fe dhe nënçmim me të cilin Allahu e poshtërson kufrin”.

Temim ed-Darij thoshte:
“Këtë e kam parë tek familja ime, ata që pranuan Islamin i goditi e mira, nderi dhe krenaria, kurse ata që nuk e pranuan këtë fe i goditi nënçmimi, poshtërsia dhe xhizja (tatimi)”.

Përgëzimet se sundimi do ti kthehet Islamit dhe muslimanëve ku do të lidhet e kaluara e tyre me të tashmen, janë shumë dhe kjo do të ndodhë, nuk ka dyshim, me krenarinë e të fuqishmit apo me nënçmim e të nënçmuarit. Kurse ajo që është futur nga pesimizmi dhe dobësia te një palë e muslimanëve, nga gjendja e dhëmbshme që e shohin sot, është kaluese, nuk mbetet.
Sado që të shtrihen devijimi, shkatërrimi, shkelja e nderit, Islami prap do të mbetet. Ai do të hyj aty ku ka hyrë dita dhe nata me besnikërinë e dijetarëve, thirrësve dhe me gjakun e dëshmorëve.
Nuk ka kohë të ulemi me ata që nuk ndihmojnë. Islami realizohet me zellshmëri, me punë dhe me seriozitet, jo me neglizhencë; me vepra, jo me shpresa; me zemra besnike; jo me shpirtëra tradhtarë.

Allahu, subhanehu we teala, thotë:
“O ju që besuat, ç’është me ju, që kur ju thuhet: “Dilni në (luftë) rrugën e All-llahut!”, ju u rënduat në vend (si të ishit të gozhduar). A mos ishit më të kënaqur me jetën e kësaj bote, se sa me atë të ardhmen? Përjetimi i jetës së kësaj bote ndaj asaj të ardhmes, nuk është asgjë. Nëse nuk dilni (në luftë), Ai do t’ju dënojë me një dënim të rëndë, ju zëvendëson me një popull tjetër dhe Atij nuk i bëhet farë dëmi. All-llahu është i gjithfuqishëm për çdo gjë.” (Teube, 38-39)

“All-llahu bleu prej besimtarëve shpirtrat dhe pasurinë e tyre me xhennet. Luftojnë në rrugën e All-llahut, mbysin dhe mbyten. (All-llahu dha) Premtim të cilin e vërtetoi në Tevrat, Inxhill e Kur’an. E kush është zbatues më i sigurt i premtimit të vet se All-llahu? Pra, gëzonju tregtisë që e bëtë me Të. Ky është suksesi i madh.” (Teube, 111)

Vazhdon In'shallah...

__________________

“REALITETI I BESIMIT NË ALLAHUN, SUBHANEHU WE TEALA, NË JETËN E SAHABËVE”

Realiteti i besimit në Allahun, subhanehu we teala, dhe tregëtisë me Allahun ka qenë model në jetën e sahabëve kur dhanë pasurinë duke shpresuar tek Allahu. Dhanë shpirtërat e tyre duke luftuar në rrugën e Allahut me vendosshmëri derisa njerëzia njohu Zotin e vet, e nuk mbetën në tokë pos muslimanë që njehsonin Allahun (teuhid) ose mosbesimtarë të nënshtruar në pagonin xhizjen, të dorëzuar para fuqisë së të vërtetës, që të jetojnë nën mbrojtjen e muslimanëve. E gjithë kjo ndodhi kur gjenerata e Kur’anit e jetuan realitetin e besimit dhe e dinin misionin e tyre në jetë.

Kur ne, djemtë muslimanë të kësaj kohe, do të ndjekim gjurmët e tyre, t’ia japim dinit shpirtërat tanë e të vazhdojmë rrugën e së vërtetës duke mos u frikësuar nga njerëzit, atëherë do t’i kalojmë ditët e vështira, sëmundjet e përkohshme dhe dështimet e turpshme. Atëherë do ti shkatërrojmë frontet e kufrit, do ti mposhtim robërit e epshit, do t’i kemi në dorë kokat e armikut. Kjo na është premtuar nga Zoti ynë nëse i kthehemi fesë sonë.

Meriton të përmendet tregimi i Mugire ibn Shu’bes: “Kur u doli gjenerali i Kisras me ushtrinë e tij dyzetmijshe, u ngrit përkthyesi iu drejtua muslimanëve dhe tha: ‘Le të më përgjigjet dikush nga ju!’
Mugireja u përgjigj: “Pyet çfarë dëshiron!”
Ai e pyeti: “Kush jeni ju?”

Mugireja: “Jemi popull nga arabët, jetonim në vështirësi, hanim lëkurat dhe insektet nga uria, mbuloheshim me rroba të lëkurës dhe nga leshi, adhuronim drunjët dhe gurët, derisa Allahu, Zoti i qiejve dhe tokës, nuk dërgoi pejgamberin nga mesi ynë, e njohim atë dhe prindërit e tij, na urdhëroi të ju luftojmë derisa të adhuroni vetëm Allahun ose të jepni xhizjen. Ai na ka lajmëruar për mesazhin e Zotit tonë, se ai që vdes nga mesi ynë, shkon në Xhennet, në kënaqësitë që nuk i ka parë ndonjëherë, e ai që mbetet gjallë nga ne, zotëron kokat tuaja.” (Transmeton Buhariu, 3159)

Mbi këtë shtyllë është ngritur dhe është forcuar Islami dhe muslimanët, dhe nuk do të ndodhë kijameti para se të adhurohet vetëm Allahu në tokë dhe nuk do të ketë çifut e as të krishterë që nuk do të paguaj xhizjen.

Transmeton Buhariu (2222) dhe Muslimi (155) në sahihet e tyre nga Ebu Hurejra, radijallahu anhu, se ka dëgjuar të Dërguarin, salallahu alejhi we selem, duke thënë:
“Pasha atë në dorën e të cilit është shpirti im, do të zbresë i biri i Merjemes (Isai, alejhi selam), gjykues i drejtë, do ta thyej kryqin, do ta mbysë derrin, nuk do të pranojë xhizjen, do të shtohet pasuria derisa nuk do ta pranojë askush.”

Fjala e Pejgamberit se nuk do ta pranojë xhizjen ka kuptimin se nuk do të pranojë nga ata përveç Islamin, që mos të adhurohet askush përveç Allahut, mos të mbetet në tokë hebre e as i krishterë dhe kështu e shpjegon hadithin një palë e dijetarëve të fikhut dhe imamëve muxhtehidë.

Disa të tjerë thonë se pasuria do të shtohet aq shumë saqë nuk do të ketë njerëz ku do të shpenzohen paratë e xhizjes, ashtu që do të lihet xhizjeja, sepse nuk do të kenë nevojë për të.
Disa të tjerë e japin mendimin e tretë se qëllimi i lënies së xhizjes është nga vetë pabesimtarët, pa miratimin e tyre dhe në këtë moment do të shtohet pasuria.

Mirëpo kanë ardhur shumë transmetime tjera që përkrahin mendimin e parë se Isai, alejhi selam, do të thërrasë në Islam, nuk do ta pranojë xhizjen dhe se Allahu do ti shkatërrojë në kohën e tij të gjitha fetë përveç Islamit.

Transmeton Buhariu nga Ebu Hurejra, radijallahu anhu, se Pejgamberi, salallahu alejhi we selem, ka thënë:
“Nuk do të bëhet kijameti derisa të luftohen jehudët, gjersa edhe guri do të thotë: ‘Prapa meje është një jehudi, eja dhe mbyte!"

Po ashtu transmetohet në Sahihul-Muslim (2922), hadith i ngjashëm me këtë. Ndërsa hadithin nga Ibn Umeri Neldihje e transmetojnë edhe Buhariu edhe Muslimi (Buhariu 2925 dhe Muslimi 2921)
Ka ardhur koha që muslimanët në lindje dhe perëndim ti kthehen fesë së tyre, të mbledhin veten e tyre dhe të luftojnë armikun e Allahut dhe të tyre.

Muslimanët janë të rraskapitur nga plagët dhe gjaku që derdhet në tokën e tyre. Kanë bartur shumë nga tradhëtitë e çifutëve dhe kurthat e të krishterëve dhe nga politikat e fëlliqura që ndjekin qeveritë e tyre në pasurinë dhe nderin e tyre.

Allahu, subhanehu we teala, thotë:
“Atyre që po sulmohen me luftë, u është dhënë leje të luftojnë, për shkak se u është bërë padrejt, e All-llahu ka fuqi për t’u ndihmuar atyre (muslimanëve). (U lejuan të luftojnë) Ata, të cilët vetëm pse thanë: “All-llahu është Zoti ynë!” u dëbuan prej shtëpive të tyre pa kurrfarë të drejte. E sikur All-llahu të mos i zbrapste disa me disa të tjerë, do të rrënoheshin manastiret, kishat, havrat e edhe xhamitë që në to përmendet shumë emri i All-llahut. E All-llahu patjetër do ta ndihmojë atë që ndihmon rrugën e Tij, se All-llahu është shumë i fuqishëm dhe gjithnjë triumfues.” (El-Haxh, 39-40)

Gjatë gjithë historisë sonë nuk jemi goditur nga çifutët dhe të krishterët me tortura, masakra nga më të dhimbshmet dhe më të mëdhatë se sa masakrat e kësaj kohe, derisa lumturinë dhe gëzimin e tyre e kanë ngritur mbi fatkeqësinë tonë, shtetet e tyre mbi tokat tona, kurse disa muslimanë ende janë trupa të vdekur, nuk lëvizin drejt xhihadit për të ndryshuar gjendjen, i japin përparësi ndejes dhe presin çlirimin pa ballafaqim dhe pa dhënë mund.

Vazhdon In'shallah...

__________________

“OBLIGIMI I DHËNIES NDIHMË VËLLEZËRVE”

Islami refuzon përtacinë, injorancën, frikën, dobësinë, dhe thirrjet që shkatërrojnë muslimanët, që ç’nderojnë nderin e tyre dhe urdhërojnë në xhihad kundër atyre që thyejnë marrëveshjet dhe armiqësojnë. Le të pastrojmë tokat e muslimanëve nga uzurpuesit dhe të qëndrojmë në këtë derisa të vie premtimi i Allahut.

Allahu, subhanehu we teala, thotë:
“Dilni (në luftë), le t’ju vijë (lufta) e lehtë ose e rendë, luftoni për hir të All-llahut me pasurinë tuaj dhe me veten tuaj; kjo është gjëja më e dobishme për ju, nëse e kuptoni.” (Teube, 41)

“Luftoni ata (idhujtarët) derisa të zhduket propagandimi i idhujtarëve dhe derisa të aplikohet feja vetëm për All-llahun. E në qoftë se ndalen (nga propaganda dhe lufta), atëherë lëreni armiqësinë, përveç atyre që janë zullumqarë.” (El-Bekare, 193)

Janë pajtuar të gjithë dijetarët se është obligim lufta kundër mosbesimtarëve që kanë okupuar tokat muslimane. Nëse këtë mund ta bëjnë banorët e vendit të okupuar, nuk bëhet obligim për të tjerët, por nëse kjo nuk është e mundur, atëherë për ata që jetojnë më së afërmi me atë vend, bëhet obligim që t’u dalin në ndihmë vëllezërve të tyre.
Kjo çështje është e njohur në Sherijat dhe këtë nuk e kundërshton asnjë musliman.

“O ju që besuat! Luftoni jobesimtarët që i keni afër jush, e le ta ndiejnë prej jush grushtin e fortë kundër tyre. E dijeni se All-llahu është me të devotshmit.” (Teube, 123)

Po ashtu Allahu, subhanehu we teala, thotë:
“Ç'keni që nuk luftoni për Zotin dhe për (t'i shpëtuar) të paaftit: nga burrat, nga gratë e nga fëmijët, të cilët luten: “Zoti ynë! nxirrna nga ky fshat (Meka), banorët e të cilit janë mizorë. Jepna nga ana Jote shpëtim e ndihmë!” Ata që besuan luftojnë në rrugë të All-llahut, e ata që nuk besuan luftojnë në rrugë të djallëzuar. Luftoni pra miqtë e djallit, s'ka dyshim se intriga e djallit është e dobët.” (En-Nisa, 75-76)

Kurtubiu gjatë komentit të fjalës së Allahut “Ç’keni që nuk luftoni në rrugën e Allahut”, thotë:
“Allahu me këtë fjalë nxitë në xhihad për t’i çliruar të dobëtit nga dora e qafirave që u shijojnë atyre dënime të dhembshme dhe i sprovojnë fenë e tyre, kështu që Allahu e bën obligim xhihadin për të qenë fjala e Allahut më e larta, të sundojë feja e Tij, të shpetojmë besimtarët e dobët edhe nëse kjo kërkon flijimin e shpirtërave...” (Tefsirul Kurtubij, 5/279)

Ndërsa të vdekurve u jepet shpërblimi i dëshmorëve. I Dërguari, sal’allahu alejhi we selem, thotë:
“Kush vritet në rrugën e Allahut është dëshmor dhe kush vdes në rrugën e Allahut është dëshmor.” (Transmeton Muslimi nga Ebu Hurejra)

Allahu, subhanehu we teala, për ata që vdesin dhe flijohen në rrugën e Tij thotë:
“Kurrsesi të mos mendoni se janë të vdekur ata që ranë dëshmorë në rrugën e All-llahut. Përkundrazi, ata janë të gjallë duke u ushqyer te Zoti ityre. Janë të gëzuar me atë që u dha All-llahu nga të mirat e Tij, dhe atyre që kanë mbetur ende pa i bashkuar rradhëve të tyre, u marrin myzhde se për ta nuk ka as frikë dhe as që kanë pse të brengosen. Ata janë të gëzuar me begati e dhurata që ua dha All-llahu, e s’ka dyshim se All-llahu nuk ua humb shpërblimin besimtërëve.” (Ali Imran, 169-171)

Transmeton Muslimi nga Mesruki i cili thotë se e kanë pyetur Abdullah ibn Mesudin, radijallahu anhu, për këto ajete, e ai u ka thënë se e kanë pyetur për këtë të Dërguarin, sal’allahu alejhi we selem, dhe ai ka thënë:
“Shpirtërat e tyre janë zogj të gjelbërt dhe shëtisin nëpër Xhenet e pastaj kthehen dhe qëndrojnë te disa kandilë që janë të kapur për Arshi. Zoti i tyre i shikon dhe i pyet: “A dëshironi diç tjetër?” Ata thonë: “Çfarë dë dëshirojmë kur ne shëtisim nëpër Xhenet kah të duam?” Ai e përsërit këtë tre herë. Kur shohin se nuk lihen të qetë thonë: “O Zot, dëshirojmë të na kthesh shpirtërat tanë në trupat që kemi pasur dhe të vritemi në rrugën tënde përsëri.” Kur Zoti pa se ata nuk kanë nevojë për tjetër gjë, u lanë.”

I Dërguari, sal’allahu alejhi we selem, tha:
“Nuk ka dikë që hyn në Xhennet e që dëshiron të kthehet në këtë botë edhe sikur t’i jepet gjithë çka posedon kjo botë, përveç shehidit i cili, nga nderi që i bëhet, dëshiron të kthehet në këtë botë e të vritet dhjetë herë në rrugën e Allahut.”

Hadithet e sakta flasin se xhihadi është prej veprave më të mira dhe se ata që bëjnë xhihad janë robërit më të mirë.

Kjo ishte ajo që i shtyri sahabët muhaxhirë dhe ensarë dhe ata që ndoqën rrugën e tyre që të garojnë në këtë shpërblim.

Është pyetur i Dërguari, sal’allahu alejhi we selem: “Ç’është ajo që barazohet me xhihadin në rrugën e Allahut?” Ai është përgjigjur: “Nuk mundeni ta bëni.” Ata kanë pyetur dy herë apo tre herë, ndërsa ai gjithmonë është përgjigjur: “Nuk mundeni ta bëni.” Mandej ka thënë: “Shembulli i muxhahidit në rrugën e Allahut është sikurse shembulli i agjëruesit që falet natën dhe lexon ajetet e Allahut, nuk e ndërpret agjërimin e as namazin derisa të kthehet muxhahidi që ka dalë në rrugën e Allahut.”

Transmetohet në dy sahihet nga Ebi Seid el-Hudrij, radijallahu anhu, se i Dërguari, sal’allahu alejhi we selem, është pyetur: “Cili nga njerëzit është më i miri?” I Dërguari i Allahut, sal’allahu alejhi we selem, është përgjigjur: “Besimtari që lufton në rrugën e Allahut me veten dhe pasurinë e tij.” E kanë pyetur përsëri: “Pastaj kush?” Është përgjigjur: “Besimtari që qëndron në një vend prej vendeve, ka frikë Allahun dhe njerëzit janë të qetë nga sherri i tij.”

Faktet që flasin për vlerën e xhihadit dhe muxhahidët janë shumë. Muxhahidët e arritën ata që ishin para tyre dhe i kaluan ata që erdhën pas tyre. Lumë për ato shpirtëra që ishin në ato trupa, edhe ato gjaqe që u derdhën në mbrojtjen e Islamit dhe thyerjen e fuqisë së armikut.

Disa të dështuar shpirtërisht, moralisht dhe ideoligjikisht, të ndikuar nga librat e orientalistëve, kufizuan xhihadin në xhihad të mbrojtës kundër armikut dhe janë munduar të shpjegojnë argumentet e prera në këtë çështje dhe janë verbëruar para argumenteve që flasin për xhihadin sulmues, që feja të jetë vetëm për Allahun, e të lirohen popujt e shtypur nga padrejtësia e sistemeve të sotme. Dhe pas këtij dështimi qëndron mosnjohja që kanë ata për Islamin dhe realitetin e xhihadit në Sherijatin Islam.

Allahu, subhanehu we teala, thotë:

“Luftoni ata derisa të mos mbetet idhujtari (besimi i kotë), e i tërë adhurimi të bëhet vetëm për All-llahun. Po nëse ata ndalen (i japin fund mosbesimit), All-llahu është mbikëqyrës për atë që veprojnë.” (El-Enfal, 39)

“E kur të kalojnë muajt e shenjtë, luftoni idhujtarët kudo që t’i gjeni, robëroni dhe ngujoni ata, e vinju pritë në çdo shteg. Në qoftë se pendohen, e falin namazin dhe e japin zeqatin, atëherë ua lëshoni rrugën, se vërtet All-llahu falë është mëshirues.” (Teube, 5)

“Luftoni ata që nuk besojnë All-llahun e as botën tjetër, nuk e konsiderojnë të ndaluar (haram) atë që e ndaloi All-llahu dhe i dërguari i Tij, nuk besojnë fenë e vërtetë, prej atyre të cilëve u është dhënë libri, derisa ta japin xhizjen në dorë e duke qenë të mposhtur.” (Teube, 29)

Transmetohet në dy sahihet nga Ibn Umeri, radijallahu anhu, se i Dërguari, sal’allahu alejhi we selem, ka thënë:
“Jam urdhëruar t’i luftoj njerëzit derisa të dëshmojnë se nuk ka të adhuruar tjetër përveç Allahut dhe se Muhamedi është i Dërguar i Tij, derisa të falin namazin dhe të japin zekatin. Nëse e bëjnë këtë, nga unë do ta kenë të mbrojtur gjakun dhe pasurinë e tyre, përveç në hak të Islamit dhe çështja e tyre është tek Allahu.”

Këto argumente flasin për xhihadin sulmues, kurse xhihadi sulmues ka për qëllim të goditen mosbesimtarët në vendet e tyre edhe nëse nuk na luftojnë, që të hyjnë njerëzit në fenë e Allahut, kjo bëhet nëse nuk sjell të këqija më të mëdha mbi muslimanët dhe nuk i pengon muslimanët pamundësia dhe dobësia.

Xhihadi mbrojtës është nxjerrja e armikut nga të gjitha tokat e muslimanëve dhe ky është obligim me konsezues (ixhma), është i pranuar në të gjitha fetë, në të gjitha konventat ndërkombëtare dhe këtë e pranon logjika dhe natyra e shëndoshë, siç kemi përmendur më herët se Allahu ka obliguar xhihadin që fjala e Allahut të jetë më e larta dhe për t’i shpëtuar të dobëtit musliman nga dora e mosbesimtarëve.

Lutja jonë e fundit është: Falënderimi i takon Allahut, Zotit të botërave, paqja dhe shpëtimi qofshin mbi Muhamedin, sal’allahu alejhi we selem, mbi shokët e tij dhe mbi gjithë ata që e pasojnë deri në Ditën e Gjykimit.

*FUND*

__________________