NDIHMA E ALL-LLAHUT
Nga: Sulejman ibn Nasir el-Ulvan


Shumë prej popujve muslimanë në vende dhe qytete të ndryshme jetojnë në një grumbull imagjinatash, një prishje të moralit, në humbje të të drejtave, në uzurpim të pronave, në dallime idesh, nën sulme të shumta, në papunësi, në joproduktivitet, në një vrull devijimesh në besim dhe menhexh (metodologji), në çështjet politike, ekonomike dhe kjo u ndodh në kohën e përhapjes së propagandave nacionaliste, sekulariste, rrymave ateiste, simboleve sufiste dhe paganiste.

Ky mjerim e ka përfshirë ummetin, dhe shumë prej tyre janë zhytur në atë që u sjellë dëmë e jo dobi. Janë të pakujdesshëm ndaj misionit dhe mesazhit të tyre për të cilin janë krijuar.

Për të shkatërruar këto devijime dhe zotra që adhurohen përveç Allahut, për të dalur nga këto situata të mjerueshm,e nga këto tradita dhe sisteme të ngritura në çdo vend, e që janë në kundërshtim me Ligjin e Allahut, obligohemi ti kthehemi Islamit burimor në vizionin e tij të paluhatshëm, që përmban të dorëzuarit ndaj Allahut me teuhid, frikërespekt të plot, distancim nga shirku dhe ithtarët e shirkut, të gjykojmë me Ligjin e Allahut në tokën e Tij dhe ti kryejmë ibadetet vetëm për Atë.

Kjo është esenca e teuhidit dhe pa këtë jeta është e pakuptimtë.
Allahu, subhanehu we teala, thotë:
“Unë nuk i krijova xhinët dhe njerëzit për tjetër pos që të më adhurojnë.” (Edh-Dharijat, 56)

Teuhidi është baza e fesë, shtylla e saj, sistem botëror dhe mesazhi i muslimanëve që ua dërgojnë gjithë popujve tjerë.

Allahu, subhanehu we teala, thotë:
“Thuaju (o i dërguar): “O ithtarë të librit (Tevrat e Inxhil), ejani (të bashkohemi) te një fjalë që është e njëjtë (e drejtë) mes nesh dhe mes jush: Të mos adhurojmë, pos All-llahut, të mos ia bëjmë Atij asnjë send shok, të mos e konsiderojmë njëri - tjetrin zotër pos All-llahut”! E në qoftë se ata refuzojnë, ju thoni: “Dëshmoni pra, se ne jemi muslimanë (besuam një Zot)”! (Ali Imran, 64)

“Thuaj: “Ejani t’ju lexoj atë që me të vërtetë ju ndaloi Zoti juaj: të mos i shoqëroni Atij asnjë send, të silleni mirë me prindërit, të mos i mbytni fëmijët tuaj për shkak të varfërisë, sepse Ne u ushqejmë juve dhe ata, të mos u afroheni mëkateve të hapta apo të fshehta, mos e mbytni njeriun sepse mbytjen e tij e ndaloi All-llahu, përpos kur është me vend. Këto janë porositë e Tij, kështu që të mendoni thellë. Mos iu afroni pasurisë së jetimit derisa ai të arrijë pjekurinë, (mund t’i afroheni) vetëm në mënyrë më të mirë, zbatoni me drejtësi masën dhe peshojën. Ne nuk ngarkojmë asnjë njeri përtej mundësive të tij. Kur të flitni (të dëshmoni), duhet të jeni të drejtë edhe nëse është çështja për (kundër) të afërmit, dhe zotimin e dhënë All-llahut plotësonie. Këto janë me çka Ai ju porositë kështu që të përkujtoni.
Dhe se kjo është rruga (feja) Ime e drejtë (që e caktova për ju), pra përmbajuni kësaj, e mos ndiqni rrugë të tjera e t’ju ndajnë nga rruga e Tij. Këto janë porositë e Tij për ju, ashtu që të ruheni.” (El-Enam, 151-153)

“Ne dërguam në çdo popull të dërguar që tu thonë: “Adhuroni vetëm Allahun, e largonu djajve (adhurimit të tyre)!” (Nahël, 36)

Vazhdon in'shallah...

__________________

“REALITETI I ADHURIMIT”

Realiteti i adhurimit është njëshmëria e Allahut me të gjitha llojet e ibadetit, me frikërespekt, dashuri, shpresë dhe nënshtrim ndaj Tij.

Ai që pretendon se beson në Allahun, e njëson Atë, e do, i frikësohet vetëm Atij dhe shpreson në Të, e pastaj nuk u dorëzohet urdhërave të Tij dhe të dërguarit të Tij, gjykon me ligj tjetër përveç Ligjit të Allahut dhe miqëson armiqtë e Allahut, ky njeri nuk është besnik me Allahun në atë që e pretendon, por ky është ndjekës i djallit dhe respektues i tij.
Allahu, subhanehu we teala thotë:
“Thuaj: “Nëse e doni All-llahun, atëherë ejani pas meje që All-llahu t’ju dojë, t’ju falë mëkatet tuaja, se All-llahu është që fal shumë, mëshiron shumë.” (Ali Imran, 31)

Fjala e Allahut “dhe largohuni tagutit” komentohet se ka për qëllim shejtanin. Këtë e transmeton Buhariu, Ibën Xheriri dhe të tjerë nga Umer ibën Hattabi. Gjithashtu transmetohet se këtu ka për qëllim idhujt dhe gjithçka tjetër që adhurohet përveç Allahut.
Të gjitha këto komente janë të sakta dhe në mes këtyre shpjegimeve nuk ka ndeshje me njëra-tjetrën, sepse secili prej tyre ka shpjeguar këtë me ndonjë fjalë që përmban kuptimin e përgjithshëm të asaj fjale. Dhe kjo që ndodh shpesh në fjalët e selefit ku shpjegojnë ajetin me ndonjë fjalë dhe nuk kanë për qëllim përcaktimin e kuptimit vetëm me atë fjalë.

Imam Ibën Kajjimi i ka dhënë kuptim të gjërë kësaj fjale (fjalës “tagut”) dhe thotë:
“Tagut është çdo gjë në të cilën njeriu i kalon kufinjtë, qoftë adhurim, pasim apo respektim. Tagut është secili që populli e mer si gjykatës përveç Allahut, apo e adhurojnë, apo e imitojnë verbërisht, apo e respektojnë në atë mënyrë që duhet ti bëhet vetëm Allahut. Nëse ndalesh dhe mendon mbi tagutët e botës dhe në gjendjen e njerëzve do të shohësh se shumica e njerëzve kanë kaluar nga ibadeti që duhet ti bëhet Allahut, në adhurimin e tagutit; nga arbitrimi në Allahun dhe të Dërguarin e Tij, në arbitrim të tagutit; nga respekti ndaj Allahut dhe pasimit të të Dërguarit, salallahu alejhi we selem, në respektin dhe pasimin e tagutit.”

Kurse, Allahu, subhanehu we teala, na ka urdhëruar ta mohojmë tagutin dhe kësaj i ka dhënë përparësi mbi besimin në Allahun, subhanehu we teala, siç e ka përmendur mohimin para pohimit në fjalën e dëshmisë (la ilahe il-lallah) dhe njeriu nuk bëhet besimtar vetëm pasi të bëjë kufër (mohim) në tagut me kuptimin e gjërë të kësaj fjale.

Allahu, subhanehu we teala, thotë:
“E kush nuk i beson të pavërtetat e i beson All-llahut, ai është kapur për lidhjen më të fortë, e cila nuk ka këputje. All-llahu është dëgjues i dijshëm.” (El-Bekare, 256)

Transmeton Muslimi në “Sahih”-un e tij nga Mervan el-Fezarij e ai nga Ebi Maliku, kurse Ebi Maliku nga babai i tij se ka thënë:
“Kam ndëgjuar të Dërguarin e Allahut duke thënë: Kush thotë la-ilahe il-lallah dhe bën kufër në atë që adhurohet pos Allahut, ndalohet pasuria dhe gjaku i tij, kurse llogaria e tij mbetet te Allahu, subhanehu we teala.”

Ky është shpjegimi i fjalës së dëshmisë, nuk është qëllimi vetëm shprehja me gojë, ngase kjo nuk mbron gjakun dhe pasurinë, e as nuk shpëton nga zjarri, por kësaj duhet ti bashkangjitet vepra të cilën e kërkon kjo fjalë, njëshmërinë e Allahut, ta adhurosh Atë dhe të distancohesh nga çdo gjë që adhurohet, pasohet apo respektohet përveç Allahut dhe të Dërguarit të Tij.

Allahu, subhanehu we teala, në librin e tij, përmend mikun e Tij, Ibrahimin, alejhi selam, e lavdëron pasi u largua dhe u distancua nga populli i tij dhe nga ajo që ata adhuronin përveç Allahut.

Allahu, subhanehu we teala, thotë:
“Ju e keni shembullin më të mirë te Ibrahimi dhe te ata që ishin me të, kur i thanë popullit të vet: “Ne tërhiqemi prej jush dhe prej asaj që adhuroni, pos All-llahut, nuk besojnë tuajën, prandaj ndërmjet nesh e jush është e hapët armiqësia e urrejtja derisa ta besoni vetëm All-llahun, Një!” (Mumtehine, 4)

“Unë po largohem prej jush dhe prej çka adhuroni ju pos All-llahut, e shpresoj se me adhurimin ndaj Zotit tim nuk do të jem i humbur!” E pasi u largua prej tyre dhe prej çka adhuronin ata pos All-llahut, Ne i dhuruam atij Is’hakun dhe Jakubin dhe që të dy i bëmë pejgamberë.” (Merjem, 48-49)

“Derisa jeni izoluar prej tyre dhe prej asaj që adhurojnë ata, pos Allahut, atëherë strehonu në shpellë, e Zoti juaj ju dhuron nga mëshira e tijë e gjërë dhe u lehtëson në çështjen tuaj atë që është në dobinë tuaj.” (El-Kehf, 19)

Gjithashtu ka argumente tjera që flasin për largimin nga ithtarët e kufrit, devijimet e tyre dhe distancimin nga ndejat me ta.

Këtë shtyllë të fesë e kanë lënë pas dore shumë prej bijve muslimanë dhe kanë anuar nga ata që i kanë bërë zullum vetes dhe që kanë bërë çrregullime në tokë. Kanë lënë Ligjin e Allahut dhe gjykojnë me ligjet e kufrit dhe i mbrojnë këto ligje me pasuri dhe ushtri, madje ushtrojnë dhunë mbi gjithë ata që kundërshtojnë këto ligje dhe refuzojnë gjykimin me ta.
Allahu, subhanehu we teala, thotë:
“A i vure re ata që mendojnë se besuan atë që të zbriti ty, dhe atë që zbriti para teje, se si dëshirojnë që mes tyre të gjykojë djalli, e duke qenë se janë të urdhëruar që të mos e besojnë atë. E djalli dëshiron t’i humbë në pafundësi.” (En-Nisa, 60)

Në këtë ajet, fjala “tagut” ka për qëllim pushtetarin që nuk gjykon me Ligjin e Allahut dhe i cili ka bërë veten ligjëdhënës me Allahun.
E për këtë, Allahu, subhanehu we teala, e ka quajtur mushrik në librin e tij kur thotë:
“Në vendimin e Tij nuk mund ti përzihet askush.” (El-Kahf, 26)
“...e nëse i dëgjoni ata, atëherë jeni si ata (idhujtarët).” (El-Enam, 121)

Dhe e ka quajtur mosbesimtarë në fjalën e Tij ku thotë:
“E kush nuk gjykon me atë që e zbriti Allahu, ata janë mohues.” (El-Maide, 44)

Kur përmendet fjala kufër në trajtën e shquar, atëherë ka për qëllim kufrin e madh. Ndërsa ajo që thuhet se Ibën Abasi në shpjegimin e këtij ajeti ka thënë se qëllimi është për kufrin e vogël, nuk është e saktë.

Transmeton Abdullah ibën Tavusi nga babai i tij dhe thotë se është pyetur Ibën Abasi, radijallahu anhu, për fjalën e Allahut, subhanehu we teala:
“E kush nuk gjykon me atë që e zbriti Allahu, ata janë mohues.” (El-Maide, 44)

Ai ka thënë se këtu është fjala për kufër. Në një transmetim tjetër thuhes se bëhet fjalë për kufër të vogëë dhe në një tjetër thuhet se mjafton për të kufri i tij.

Kjo është e saktë nga ajo që transmetohet prej Ibën Abasit dhe shihet qartë se ai e ka përcaktuar se është kufër dhe nuk e ka vlerësuar si kufër të vogël.

Transmetimi i Hisham ibën Huxhejrit është i dobët nga dy aspekte:
1- Është i vetëm me këtë transmetim
2- Bie ndesh me atë që është më i besueshëm se ai.

Fjala e Ibën Abasit “ajo është kufër”, dëshiron të na e bëjë me dije se kuptimi i ajetit merret ashtu siç e përmban fjala në esencë.

Kurse fjala kufër në esencë, nëse vie në trajtën e shquar ka për qëllim kufrin e madh siç e ka përmendur këtë Shejhul-Islam Ibën Tejmiu në librin e tij “Iktidau Siratil Mustekim” (1/208), përve nëse vjen ndonjë argument që tregon se nuk është për qëllim kufri i madh.

Fjala e gruas së Thabit ibën Kajs: “Por unë e urrej kufrin në Islam”, që e transmeton Buhariu nga Ibën Abasi, radijallahu anhu, nuk e kundërshton regullën dhe bazën me të cilën jemi argumentuar në këtë kapitull. Ajo ka thënë “në Islam” e ky është argument që tregon se qëllimi për këtë fjalë është kufër i vogël. Sepse, nuk lejohet të thuhet për kufrin e madh me fjalën “në Islam.”

Kur fjala kufër vie në të shquarën (“el”), pa e përkufizuar atë, menjëherë nënkuptohet se fjala është për kufrin e madh e jo për kufrin e vogël.

Ibën Kethiri në librin e tij vuluminoz “El-Bidaje ve Nihaje” (13,119) thotë:
“Kush e lë ligjin e qartë të zbritur mbi Muhamedin, birin e Abdullahut, Vulën e pejgamberëve dhe arbitrohet në ligje tjera të derroguara, bën kufër, e çfarë mbetet halli i atij që arbitrohet në Jasa dhe i jep asaj përparësi mbi Ligjin e Allahut. Kush e bën këtë, bën kufër me konsenzuesin e gjithë muslimanëve.”

Kjo është e vërteta, nuk ka diskutim rreth kësaj. Ndërsa më shumë ka përparësi përcjellja e konsezuesit për kufrin e atij që pengon nga Ligji i Allahut, ndërron Ligjin e Allahut dhe vendos ligje tjera, i detyron njerëzit të arbitrohen në ato ligje, për çështjet që kanë të bëjnë me gjakun, pasurinë dhe nderin e tyre. Pastaj bëjnë edhe më shumë se kaq, harxhojnë gjithë energjinë e tyre në mbrojtjen e këtyre ligjeve.

Mbetet të përmendim se fjala e disa autorëve bashkëkohorë se, konsenzuesi që ka përcjellur Ibën Kethiri vlen vetëm për mbretërit e tatarëve dhe ata që bëjnë negacionet e Islamit sikurse mbretërit e tatarëve, ku prej negacioneve të tyre ishte mohimi i Sherijatit dhe të bërit të lejuar mosgjykimin me Sherijat, është vetëm paragjykim dhe nuk e mbështesin faktet shkencore e as argumentet e ngritura.

Nuk është vetëm Ibën Kethiri që e thotë këtë dhe që përcjell konsenzuesin, ka shumë dijetarë prej të parëve dhe të fundit që e bëjnë këtë, madje bëjnë edhe më shumë.

Si nuk llogaritet qafir ai i cili ka lënë Sherijatin, i ka dhënë vetes të drejten e lejimit dhe ndalimit ti vlerësojë gjërat të mira apo të këqia sipas dëshirës së tij, ka hapur gjykata që veprojnë dhe gjykojnë sipas kanunit dhe nuk lejohet kundërshtimi i gjykimeve të saj.

Ajo që thuhet nga disa autorë bashkëkohorë se mosbesimi i tatarëve ka qenë për shkak se ata kanë mohuar Sherijatin dhe e kanë lejuar gjykimin me tjetër ligj, vjen nga ata që janë ndikuar nga itharët e irxhaut, të cilët sjellin boshtin e kufrit rreth lejimit (të mëkatit) ose mohimit të (obligimit), kurse kjo është fjalë boshe në fe dhe në logjikën e shëndoshë.

Të bësh të lejuar (hallall) të ndaluarën (haramin) është kufër, edhe sikurse të gjykojnë me ligjin e Sherijatit, kurse ajeti është shumë i qartë se shkaku i kufrit të tyre është mosgjykimi me atë që e ka zbritur Allahu, subhanehu we teala.

Është e vërtetë se shumë nga të mëvonshmit janë të ndikuar nga medhhebet e itharëve të irxhaut të cilët thonë se çdokush që kryen ndonjë negacion të imanit, qoftë nga fjalët apo nga veprat, është kafir, mirëpo jo për shkak të veprës, por vepra është sinjal i kufrit dhe i përgënjeshtrimit që e bartë ai individ në zemër.
Të tjerët nga murgjit e tepruar, ndalojnë të bësh qafir individin për shkak të veprës çfarëdo rasti të jetë, derisa individi të mos e mohojë me gojën e tij ndonjë obligim ose të bëjë të lejuar (hallall) të ndaluarën.
Këto qëndrime vijnë ndesh me librin e Allahut, me Sunetin e të Dërguarit, salallahu alejhi we selem, dhe me konsenzuesin e muslimanëve.

Vazhdon in'shallah...

__________________

“TALLËSI ME FENË E ALLAHUT”

Janë pajtuar të gjithë dijetarët se të shashë All-llahun apo të Dërguarin e Tij është kufër dhe asnjëri prej tyre nuk ka kushtëzuar që sharësi ta ketë bërë me zemër apo të shprehet se është e lejuar, por mjafton të vërtetohet se ka share qartas, se i ka shqiptuar me qëllim fjalët e tij, për t’u llogaritur si qafir.

Gjithashtu dijetarët e Ehli-Sunnetit janë të një mendimi se tallësi me fenë e All-llahut bën kufër dhe nuk kushtëzojnë që tallësi ta ketë bërë këtë me zemër, apo ta ket bërë të lejuar talljen me fe, bile ai bën kufër me këtë edhe nëse e bën me shaka.

Po ashtu janë të një mendimi se të afruarit të vdekurve me sexhde, tavaf mbi varret e tyre, hudhja e Kur’anit në vende të ndyta është kufër dhe dalje nga feja. Kjo është fjala e gjithë atyre që thojnë se imani është fjalë dhe vepër dhe me këtë kanë për qëllim fjalën e zemrës dhe të gojës dhe me vepër kanë për qëllim veprën e zemrës, gjuhës dhe të gjymtyrëve. Imani shtohet me vepra të mira dhe pakësohet e dobësohet me vepra të këqija.

Ehli-Sunneti janë të një mendimi se kufri mund të bëhet me fjalë, siç është tallja me fenë tallja me fenë dhe me vepër, siç është bërja sexhde statujave, diellit, hënës, apo flijimi I kurbanave për dike tjetër përveq All-llahut.

Argumentet nga Kur’ani dhe Sunneti për kufrin e atij që kryen ndonjë negacion të imanit me fjalë apo vepra janë të qarta dhe nuk kushtëzohet mohimi apo lejimi i veprës së tillë. Kushtëzimi I mohimit apo lejimit të veprës është një teori e prishur dhe këtë nuk e ka thënë askush prej sahabëve dhe prej tabi’inëve e as dijetarët që janë të njohur në Ehli-Sunnetin dhe Xhematin.

All-llahu subhanehu we teala thotë:

“E nëse i pyet ti ata (përse tallen), do të thonë: "Ne vetëm jemi mahnitur e dëfruar". Thuaj: "A me All-llahun, librin dhe të dërguarin e Tij talleni?" Mos kërkoni fare ndjesë, ju pasiqë (shpallët se) besuat, keni mohuar. Nëse një grupi nga ju i falim, grupin tjetër e dënojmë, ngase ishin kriminelë.” (Tevbe: 65-66)

All-llahu në këtë ajet I quajti qafira vetëm për shkak të fjalës që e thanë.

“Ata betohen në All-llahun se kanë thënë (asgjë të keqe), e në të vërtetë, kanë thënë fjalë që nuk përkojnë me besimin, dhe pasi patën shprehur besimin ata e mohuan, dhe u përpoqën për atë (mbytjen e Pejgamberit) që nuk e arritën. Ata nuk urrejnë për tjetër pos pse All-llahu nga mirësitë e Tij dhe i dërguari i begatoi ata. Nëse ata pendohen do të jetë më mirë për ta, e nëse refuzojnë, All-llahui dënon me një dënim të dhembshëm si në këtë botë ashtu edhe në botën tjetër. E në këtë rruzull të tokës nuk ka për ta as mbrojtës, e as ndihmës.” ( Tevbe: 74 )

Andaj themi se çdokush që thotë fjalën apo kryen veprën që është kufër, bënë kufër derisa nuk ka ndonjë pengesë që e shpëton nga kufri siç është dhuna, shpjegimi I gabuar, gabimi (thënia e ndonjë fjale që është kufër pa qëllim) ose injoranca e arsyeshme.

Prej kufrit të qartë është lënia e veprës në tërësi duke mos e lidhur këtë me veprat e zemrës. Vetë lënia e veprës në tërësi është kufër I madh dhe argumentohet se I mungon edhe në mbrendësi, mirëpo mbrendësinë nuk e bëjmë kusht për të gjykuar dhe kjo është e qartë në librin e All-llahut dh Sunnetin e të Dërguarit s.a.v.s., sepse gjykimi merret për veprat e gjymtyrëve e jo për atë që bartin zemrat, ngase ajo që është në zemër I takon vetëm Atij (All-llahut ) që I din të githa sekretet.

Transmeton nga Hafidh Ibn Rexhebi në Fethul-Bari (1/23) Nga Sufjan Ibën Ujejne se ka thënë:

“Murgjit lënien e farzeve e kanë llogaritur në rangun e kryerjes së ndalesave, por kjo nuk është mëkat i njejtë, sepse veprimi I ndalesave duke mos I bërë hallall veprimin e tyre është mëkat, kurse lënia e farzeve me dije dhe pa arsye (të pranuar) është kufër. E gjithë kjo shpjegohet me tregimin mes Ademit dhe Iblisit, pastaj me dijetarët e çfituëve të cilët pranuan dërgimin e Pejgamberit, mirëpo nuk vepruan me ligjet e tij”.

Transmeton Harbi nga Is-haku se ka thënë:

“Murgjit e kanë tepruar derisa nga thëniet e tyre është edhe ajo se kush I len kohët e namazit, agjërimin e Ramazanit, zeqatin, haxhxhin dhe të gjitha farzet duke mos I mohuar ato , nuk ka bërë kufër! Çështja e tij është te All-llahu , ngase pranon se janë obligime. Nuk ka dyshim se këta janë murgjitë”.

Transmeton El-Hilali në Sunneh me zinxhir ( 3/586) se Humejdi ka thënë:

“Më kanë lajmëruar se disa njerëz thonë: ‘Kush pranon namazin, zekatin, agjërimin, haxhxhin, mirëpo nuk bënë asnjërin prej tyre derisa të vdesë, apo falet duke ia kthyer shpinën kibles derisa të vdesë, është besimtarë derisa nuk mohon’. E thashë se kjo është kufër I qartë dhe bie ndesh me Librin e All-llahut subhanehu we teala , Sunnetin e Pejgamberit s.a.v.s. dhe veprën e muslimanëve”.

All-llahu subhanehu we teala thotë:

“E duke qenë se ata nuk ishin të urdhëruar me tjetër, pos që ta adhuronin All-llahun me një adhurim të sinqertë ndaj Tij, që të largohen prej çdo besimi të kotë, ta falin namazin, të japin zeqatin, se ajo është feja e drejtë”. (El-Bejjineh: 5 )

Thotë Hanbeli se Ebu Abdullahu ka thënë:

“Kush thotë këtë (fjalën e lartëshenuar) ka bërë kufër në All-llahun dhe ka kundërshtuar urdhërin e All-llahut dhe të Dërguarin e Tij”.

Imam ibën Bata, All-llahu e mëshiroftë thotë:

“Secili prej jush që len ndonjërin nga farzet me të cilin I ka obliguar All-llahu subhanehu we teala, në Librin e Tij , apo I ka vërtetuar I ërguari në Sunnetin e tij, duke I mohuar apo përgënjeshtuar, është mosbesimtar, ka bërë kufër të qartë, nuk dyshon në këtë njeriu I mençur që beson All-llahun dhe Ditën e Gjykimit. Ai që pranon këto dhe dëshmon me gjuhën e ti, pastaj I lend he nuk I kryen nga neglizhenca apo me bindjen që ka në thëniet e murgjive duke I ndjekur medhhebet e tyre, ai ka lënë Imanin, në zemrën e tij nuk ka aspak Iman, është në grupin e munafikave të cilët I bënin hipokrizi Pejgamberit s.a.v.s. , për të cilët zbriten ajete, I cilësuan dhe treguan se çfarë është përgatitur për ta dhe se do të jenë në vendin më të ulët në Xhehennem. All-llahu na ruajt nga medhhebet e murgjive të humbur.”

Prandaj Dijetarët e pare na e kanë tërhequr vërejtjën që të kemi kujdes nga murgjit.

Vazhdon in'shallah...

__________________

“THËNIE E SELEFIT (TË PARËVE TANË)”

Imam Zuhriu thotë:
“Nuk është paraqitur në Islam bidat më i dëmshëm për muslimanët se medhhebi i murgjive.”

Evzaiu thotë:
“Jahja dhe Katadeja thonin se nuk ka ndodhur një fraksion që na frikëson për ummetin sikurse murgjit.”

Sheriku thotë:
“Murgjit janë njerëzit më të këqinj, të mjaftojnë rafiditë si të këqinj, mirëpo murgjit i shpifin Allahut.”

Fjalë të ngjashme me këto thënie tek selefët ka shumë. Ata këshillonin dhe ua bënin me dije njerëzve për dëmin e këtij bidadi dhe rrezikun që sjell ky bidad si individ ashtu edhe shoqërisë. Ata ua bënin me dije gjithashtu se ky bidad është bazë e çdo devijimi dhe fatkeqësie në ummet.

Vazhdon in'shallah...

__________________

“DEVIJIMI DHE LARGIMI NGA RRUGA E ALLAHUT”

Burimi i shumë ideve të gabuara dhe mendimeve të devijuara është irxhau, i cili thotë se imani është fjalë dhe bindje, pra imani është njohje dhe se askush nuk bën kufër vetëm përse e bën të ndaluarën të lejuar apo përgënjeshtron.

Allahu, subhanehu we teala, thotë:
“Ata përpiqen me gojët e tyre ta shuajnë dritën e Allahut, e Allahu nuk do tjetër, pos ta përsosë dritën e Tij ndonëse jobesimtarët e urrejnë.” (Tevbe, 32)

Armiqtë e teuhidit dhe ata që thërrasin për tu liruar nga parimet, morali dhe për të përfunduar me obligimet dhe ndalesat e Allahut janë të shumtë, në këtë kohë ata shtohen dhe nuk pakësohen. Ata janë të atillët që pretendojnë se ai i cili thotë “la ilahe ila-llah” është besimtar edhe sikur mos të veprojë me Ligjin e Allahut, kurse dispozitat sipas teorisë dhe bindjes së tyre kanë të bëjnë me zemrën e jo me veprën e tyre.

Kurse zotëri prej tyre është ai i cili thotë se fjala “la ilahe il-lallah” nuk përfshin të gjitha sferat e jetës.
Nga kjo shpifje e kësaj ideologjie është përhapur degjenerimi në tokë, ka humbur xhihadi në rrugën e Allahut, është paraqitur shirku në mesin e muslimanëve, bidati, devijimet politike, ekonomike dhe shoqërore. Me këtë ka humbur të kuptuarit e drejtë të Sherijatit, është përzier medhhebi i irxhaut me ideologjinë sekulariste që ngrihet mbi teorinë e ndarjes së fesë nga jeta dhe jetën nga feja. Për shkak të kësaj, tek shumë njerëz është formuar bindja e adhurimi përkufizohet vetëm me simbolet fetare në xhami dhe në shtëpi, kurse feja nuk ka lidhje me qeverisjen dhe me çështjet politike. Në këtë mënyrë ata me gjuhët e tyre e shqiptojnë fjalën e kufrit: “Lëre atë që shtë e Allahut për Allahun dhe atë që është e Cezarit për Cezarin”. Madje këto devijime nuk kanë të ndaluar, por vazhdojnë të kalojnë nga e keqja në më të keqe.

Vërtet devijimi dhe largimi nga rruga e Allahut është ajo që po i egërson shoqëritë e mos të flasim për individët të cilët është duke i shndërruar në robër të epshit, të tagutit, të parasë, të dheut, të racës... Ata me të vërtetë bëhen gjah i epsheve të tyre edhe pse nuk e ndjejnë këtë.
Sa më shumë që largohen nga rruga e drejtë e Allahut, aq më shumë i mbulon nënçmimi i robërisë së tagutit dhe nënçmimi i njerëzimit.

Sa më shumë që i nënshtrohen Ligjit të Allahut dhe e realizojnë atë mbi indivin, shoqërinë, të fuqishmin, të dobëtin dhe largohen nga shirku, bidatet dhe nënshtrimi i konventave dhe rezolutave të Kombëve të Bashkuara, aq më shumë Allahu i bën zotërues në tokë dhe ua jep fenë të cilën e pëlqeu për ta.

Vazhdon in'shallah...

__________________

“ALLAHU E NDIHMON ROBIN QË NDIHMON KËTË FE”

Allahu, subhanehu we teala, thotë:
“Atyre nga mesi juaj të cilët besuan dhe bënë vepra të mira, All-llahu u premtoi se do t’i bëjë zotërues në atë tokë ashtu si i pat bërë zotërues ata që ishin para tyre dhe fenë të cilën Ai e pëlqeu për ta, do ta forcojë, e në vend të frikës Ai do t’ju dhurojë siguri. Ata më adhurojnë Mua e nuk më shoqërojnë asgjë. E kush edhe pas kësaj mohon, të tillët janë ata më të prishurit.” (En-Nur, 55)

“Ndërkaq, ata që u larguan prej adhurimit të idhujve dhe iu drejtuan All-llahut, ata kanë gëzim të madh, e ti përgëzoji pra robërit e Mi! Të cilët i dëgjojnë fjalët dhe pasojnë atë më të mirën prej tyre. Të tillët janë ata që All-llahu i udhëzoi në rrugën e drejtë dhe të tillët janë ata të mençurit.” (Zumer, 17-18)

Kur sahabët, Allahu qoftë i kënaqur me ta, u ngritën për të ndihmuar këtë fe dhe për të qenë fjala e teuhidit më e larta, e falën namazin, e dhanë zekatin, urdhëruan në punë të mira dhe ndaluan nga e keqja, vazhduan xhihadin në rrugën e Allahut, subhanehu we teala, vepruan me Sherijat dhe gjykuan mes njerëzve me drejtësi. Allahu, subhanehu we teala, i bëri zotrues në tokë dhe u ndihmoi kundër armikut të tyre.

Allahu, subhanehu we teala, thotë:
“O besimtarë, nëse ju e ndihmoni (fenë) Allahun, Ai u ndihmon juve dhe u forcon këmbët tuaja.” (Muhamed, 7)

“E Allahu patjetër do ta ndihmojë atë që ndihmon rrugën e Tij, se Allahu është shumë i fuqishëm dhe gjithnjë triumfues.” (El-Haxh, 40)

“Obligim yni ishte të ndihmojmë besimtarët.” (Rrum, 47)

Kjo fitore nuk u ka ardhur besimtarëve vetëm pse e kanë dëshiruar shumë atë apo pse ata kanë ëndërruar për një fitore të tillë, por u ka ardhur vetëm pasi kanë ndihmuar këtë fe, sepse Allahu e ndihmon robin e Tij që ndihmon këtë fe.

E kë e ndihmon Allahu nuk ka kush e mundë, e Allahu, subhanehu we teala thotë:
“Nëse All-llahu dëshiron t’ju ndihmojë, s’ka kush që mund t’ju mposhtë, e nëse Ai iu lë pa ndihmë, atëherë kush është ai pas Tij, që dot’ju ndihmojë? Pra vetëm All-llahut le t’i mbështeten besimtarët.” (Ali Imran, 160)

Vazhdon in'shallah...

__________________

“DEVOTSHMËRIA DHE PËRMIRËSIMI I VEPRAVE DHE I ZEMRËS”

Përgatitja më e fuqishme e besimtarit kundër mosbesimtarëve dhe kriminelëve, është devotshmëria dhe përmirësimi i veprave dhe i zemrës dhe kjo nuk bie ndesh me atë se duhet të merren shkaqet e fitorës.
Allahu, subhanehu we teala, thotë:
“E ju përgatituni sa të keni mundësi force, (mjete luftarake), e kuaj të caktuar për betejë kundër atyre (që tradhtojnë) e me të, (me përgatitje), ta frikësoni armikun e All-llahut, armikun tuaj dhe të tjerët, të cilët ju nuk i dini (se kush janë), e All-llahu i di ata. Ckado që shpenzoni për rrugë të All-llahut, ajo do t’ju konpensohet dhe nuk do t’ju bëhet padrejtë.” (El-Enfal, 60)

Faktori më i rëndësishëm në arritjen e fitores është prezenca e besimtarëve të sinqertë.
Allahu, subhanehu we teala, thotë:
“Ata janë njerëz që nuk i pengon as tregtia e largët e as shitblerja në vend për ta përmendur All-llahun, për ta falur namazin dhe për ta dhënë zeqatin, ata i frikësohen një dite kur do të tronditen zemrat dhe shikimet.” (Nur, 37)

Allahu, subhanehu we teala, e ndihmoi Pejgamberin, salallahu alejhi we selem, derisa qëndronte në shpellën Thevër, pa armë dhe ushtri, e ndihmoi atë dhe shokët e tij në Luftën e Bedrit me melekë, në Luftën e Hendekut me furtunë dhe ushtri dhe ka shumë raste tjera ku Allahu e ndihmoi palën e Tij me faktorë të ndryshëm.

Gjëja më e rëndësishme është që të gjendet një palë nga besimtarët që kupton Islamin dhe kuptimin e saktë dhe që jeton me të në të gjitha sferat e jetës dhe nën hijen e kësaj krijon popull besnik që ndanë të vërtetën nga e kota, Islamin nga mosbesimi, nuk pranon mashtrime dhe solidarizime për të bërë lëshime në besimin dhe parimet e veta, sado që të torturohet dhe të burgoset.

Nuk është turp e as dështim të vritet dikush në rrugën e mbrojtjes së fesë, besimit, parimeve dhe qëndrimeve të paluhatshme të tij në fjalë dhe vepra.

Kështu vepruan magjistarët që besuan në kohën e Musait, alejhi selam. Faraoni iu kërcënua atyre se do ti mbyste, pasi besuan në Zotin nëse nuk kthehen nga besimi, por kjo nuk i bëri ata ti nënshtrohen Faraonit, nuk u dobësuan e as nuk u dëshpruan dhe thanë:
“Pasha Atë që na krijoi, nuk të japim përparësi ty ndaj argumenteve që na erdhën, e ti bëje atë që mendon ta bësh, dhe mund ta zbatosh vetëm atë që i takon jetës së kësaj bote!” Ne i besuam Zotit tonë që Ai të na i falë gabimet dhe magjinë, me të cilën ti na detyrove. All-llahu është më i miri (në të shpërblyerit) dhe më i përjetshmi (në të dënuar)!” (Taha, 72-73)

Kur imani futet thellë në zemrën e njeriut, ajo zemër nuk mashtrohet pas dëfrimeve, nuk ik nga e vërteta sido që të sprovohet, qoftë me rrahje, burgim, vrasje apo nga sprovimet e fshehta që i ofrohen siç është pasuria dhe pozita.
Transmeton Buhariu nga Habab ibën Ereti i cili thotë:
“U ankuam tek Pejgamberi, ai ishte i mbështetur nën hijen e Qabës dhe i thamë: A nuk po kërkon ndihmë për ne? A nuk po e lut Allahun për ne? Atëhere ai tha: “Ka pasur para jush besimtarë të cilët i futnin në gropa dhe me sharrë ua ndanin trupin në dy pjesë dhe kjo nuk i largonte nga rruga e Allahut, po ashtu merrnin krehër të hekurt dhe i krehnin derisa u ndahej mishi nga eshtrat dhe kjo nuk i largonte nga rruga e Allahut. Pasha Allahun, Ai do ta plotësojë fenë e Tij gjersa të shkojë njeriu prej Sinasë e deri në Hadramet dhe nuk do të frikësohet përveç prej Allahut dhe ujkut ndaj deleve të tij. Por ju po nguteni.”

Sprovimet nuk u shtojnë gjë tjetër besimtarëve e në veçanti dijetarëve, vetëm se imanin dhe dorëzimin në Allahun, subhanehu we teala.
Allahu, subhanehu we teala, thotë:
“E kur muslimanët e panë ushtrinë aleate, thanë: “Kjo është ajo që All-llahu dhe i dërguari i Tij na premtuan neve, e All-llahu dhe i dërguari i Tij e thanë të vërtetën”. Ajo (ushtria e armikut që e panë) vetëm ua shtoi atyre besimin dhe mbështetjen.” (El-Ahzab, 22)


Vazhdon in'shallah...

__________________

PAS ÇDO VËSHTIRËSIE VJEN SHPËRBLIMI

Thuhet se pas çdo vështirësie vjen shpërblimi, dhe kjo është e vërtetë. Sa dijetarë janë mbytur për qëllime të këqija dhe qëllime politike, mirëpo idetë dhe fjalët e tyre kanë jetuar pas vdekjes së tyre, dhe janë bërë një trung i fortë tek bijtë muslimanë. Rastet dhe shembujt e tillë janë të shumtë.

Me rëndësi është të themi të vërtetën dhe mos ta mveshim me të pavërtetën, ta themi haptas atë që është nga feja, akideja dhe metodologjia e Islamit.

Allahu, subhanehu we teala, thotë:
“E mos u dobësoni (fizikisht) dhe mos u dëshpëroni (shpirtërisht) derisa ju jeni më të lartit, po qe se jeni besimtarë të sinqertë.” (Ali Imran, 139)

Transmeton Muslimi nga Suhejbi, radijallahu anhu, në tregimin për mbretin, magjistarin, murgun dhe djaloshin. Hadithi është si vijon:

“E kanë sjellë djaloshin para mbretit dhe i kanë thënë: ‘këthehu nga feja jote!’ Ai e ka refuzuar këtë. Mbreti ka urdhëruar disa nga njerëzit e tij dhe u ka thënë që ta marrin djaloshin dhe ta dërgojnë në filan kodër, nëse ai nuk kthehet në fenë tonë që e ka pasur, i urdhëron që ta hudhin nga kodra. Ata kanë shkuar dhe janë ngjitur në majë të kodrës së bashku me djaloshin. Kur kanë arritur atje, djaloshi thotë: “O Zot, më mjafto me atë që ti don.” Kodra ka filluar të dridhet dhe kanë rënë të gjithë prej saj përveç djaloshit. Ai është kthyer tek mbreti. Mbreti e ka pyetur: “Çka u bë me ata që ishin me ty?” Djaloshi është përgjigjur: “Më mjafton mua Allahu.” Mbreti urdhëron disa njerëz të tij që prapë ta marrin djaloshin me një anije dhe ta dërgojnë në mes të detit. Nëse nuk kthehet nga feja e tij, ta hudhin në det. Janë nisur ata dhe kur kanë arritur në mes të detit djaloshi thotë: “O Zot më mjafto me atë që Ti don.” Praptohet anija dhe fundosen të gjithë, përveç djaloshit. Djaloshi kthehet përsëri tek mbreti. Ai përsëri e pyet djaloshin: “Çka u bë me ata që ishin me ty në anije?” Djaloshi përgjigjet: “Më mjaftoi mua Allahu.”
Pastaj djaloshi i ka thënë mbretit: “Ti nuk mundesh të më mbysësh mua derisa nuk do të veprosh ashtu siç do të mësoj unë.” Mbreti e ka pyetur se çështë ajo që ky duhet ta mësojë? Djaloshi përgjigjet: “Ti duhet të tubosh njerëzit në një vend, të më vendosësh mua në një trung, pastaj të marrësh një shigjetë prej këllëfit tim, ta vësh shigjetën në hark dhe të thuash: ‘Në emër të Allahut, Zotit të djaloshit’, pastaj të gjuash me të drejt meje. Nëse ti e vepron këtë do të më mbysësh.”
Mbreti veproi ashtu siç e mësoi djaloshi. Tuboi njerëzit në një vend, e kryqëzoi djaloshin në një trung, mori një shigjetë prej kallëfit të tij, e vendosi në hark dhe tha ashtu siç e kishte mësuar djaloshi: “Në emër të Allahut, Zotit të djaloshit.” dhe gjuajti në drejtim të djaloshit. Shigjeta ra në gjoksin e tij. Djaloshi e vendosi dorën në vendin ku e goditi shigjeta dhe vdiq. Atëherë njerëzit thanë:
“Besojmë në Zotin e djaloshit, besojmë në Zotin e djaloshit, besojmë në Zotin e djaloshit.”
Kur e panë e çfarë ndodhi, paria e mbretit ia tërhoqën vëmendjen atij dhe i thanë: “Prej kësaj është dashur të kesh kujdes, me veprën tënde që e bëre, të gjithë njerëzit hynë në Islam.”
Atëherë mbreti që ta pengonte këtë gjë, urdhëron të gropohen gropa, të ndezet zjarr në to dhe të hudhen të gjithë ata që nuk kthehen në fenë e mëparshme. Radha i ka ardhur një gruaje që të hudhet në gropë e cila në dorë ka pasur foshnjën e saj. Asaj i është dhimbsur shumë fëmija që ta hudhte edhe atë në zjarr, mirëpo Allahu ka bërë që fëmija të flasë dhe i ka thënë nënës së tij: “Oj nëna ime, bëj durim sepse ti je në hak.”

Vërtetë është një gjë madhështore të flijohet një djalosh, apo disa burra për motive të logjikshme dhe synime të kërkuara. Mbijetesa e së vërtetës ka përparësi mbi jetën e trupit, ashtu që itharët e së vërtetës japin trupat e tyre, kurse mbesin dhe jetojnë fjalët dhe idetë e tyre.

Kështu na flet tregimi i djaloshit i cili u flijua vetëm të arrijë Islami dhe besimi në Allahun, tek populli i tij.
Ashtu edhe ndodhi, populli besoi dhe njësoi Zotin e tij, kurse më herët ishin në humbje të qartë, nuk e njihnin Islamin, fenë e vërtetë, adhuronin materien dhe jetën, i adhuronin njerëzit dhe zemrat e tyre ishin pushtuar nga ligjet e njerëzve dhe të mbretërve.

Mirëpo kjo nuk zgjati. Ndjenjat e djaloshit për përgjegjësi dhe vlerësimi i gjendjes, e pengoi atë të vazhdojë në një gjendje të tillë, ashtu që ai e shqiptoi fjalën e vërtetë dhe flijoi veten e tij për të mirën e njerëzimit dhe për shkatërrimin e paganizmit. Atëherë u çliruan zemrat nga robëria që ia bënin fesë së mbretit dhe thirën me zë të lartë, me shpirtëra të qetë, me zemra të paluhatshme:
“Besuam në Zotin e djaloshit, Besuam në Zotin e djaloshit, Besuam në Zotin e djaloshit...”. Dhe pas kësaj, ata nuk u mposhtën para dënimit të tiranëve e as torturave të kriminelëve.

Të dështuarit moralisht, teorikisht, ata që nuk i dalin në krah xhihadit, flijimeve, ballafaqimit me ideologjitë, parimet e injorancës, ligjet e kufrit, ata nuk ndihmojnë këtë vullnet imanor. Madje edhe bëjnë ngatërresa në mes të durimit ndaj sundimtarëve tiranë dhe qëndrimit të paluhatshëm në besim, ballafaqimit me sundimin injorant dhe vendimeve politike të dëmshme për popullatën.

Vazhdon In'shallah...

__________________

Dijetarët besnikë dhe thirrësit këshilltarë, në shekujt e kaluar kanë bërë dallim në mes këtyre gjërave dhe kanë vazhduar të ballafaqohen me fraksionet, devijimet teorike, politike, ekonomike, fetare dhe devijimet tjera, me vendosmërinë e të sinqertëve, trimërinë e të devotshmëve, duke i bartur të gjitha vështirësitë me të cilat munden të goditen njerëzit e tillë që urdhërojnë në të mirë dhe ndalojnë nga e keqja.
Ky është roli dhe mesazhi i dijetarëve.
Allahu, subhanehu we teala, thotë:
“Nga ju le të jetë grup që thërret në atë që është e dobishme, urdhëron për punë të mbara dhe ndalon nga e keqja. Të tillët janë ata të shpëtuarit.” (Ali Imran, 104)

“Ju jeni populli më i dobishëm, i ardhur për të mirën e njerëzve, të urdhëroni për mirë, të ndaloni nga veprat e këqia dhe të besoni në Allahun. E sikur ithtarët e librit të besonin drejt, do të ishte shumë më e mirë për ta. Disa prej tyre janë besimtarë, por shumica e tyre janë larg rrugës së Zotit.” (Ali Imran, 110)

“Besimtarët dhe besimtaret janë të dashur për njëri-tjetrin, urdhërojnë për të mirë, e ndalojnë nga e keqja, e falin namazin dhe e japin zeqatin, respektojnë Allahun dhe të dërguarin e Tij. Të tillët do ti mëshirojë Allahu. Allahu është ngadhnjyes, i urtë.” (Teube, 71)

Nga porosia e Llukmanit që ia bëri djalit të tij ishte:
“O djali im, fale namazin, urdhëro për punë të mira, e ndalo nga të këqiat, përballo me durim çdo gjë që të doget, vërtet, këto janë nga çështjet më të preferuara.” (Lukman, 17)

Transmeton Muslimi në “Sahih”-un e tij nga Tarik ibn Shihabi i cili thotë: “I pari që ka filluar të mbajë hutben (fjalimin) e namazit të bajramit, para namazit, ka qenë Mervani. Kur e bëri këtë një njeri u ngrit dhe tha: “Namazi falet para se të bëhet hutbeja.” Ebu Seidi në lidhje me këtë ka thënë: “Ky njeri e tha atë që kërkohet prej tij. Kam ndëgjuar Pejgamberin, salallahu alejhi we selem, duke thënë: “Kush nga ju sheh një mëkat le ta ndërroj atë me dorë, nëse nuk mundet me dorë atëherë me gojë, e nëse nuk mundet as me gojë atëherë me zemër dhe ky është besimi më i dobët.”

Abdullah ibn Mesudi, radijallahu anhu, thotë se i Dërguari, salallahu alejhi we selem, ka thënë:
“Nuk ka Pejgamber që ka dërguar Allahu, subhanehu we teala, te populli i tij, para meje, vetëm se ka pasur miq dhe shokë që ndjeknin sunnetin e tij dhe kryenin urdhërat e tij. Pastaj erdhën gjenerata tjera pas tyre, e thonë atë që nuk e veprojnë, e veprojnë atë që nuk urdhërohen, kush i lufton me dorën e tij ai është besimtar, kush i lufton me gjuhën e tij ai është besimtar, dhe kush i lufton me zemrën e tij është besimtar dhe pas kësaj nuk ka iman as sa një kokërr e melit.” (Transmeton Muslimi)

Transmeton Darimiu në Sunnenin e tij me zinxhir të saktë nga Ebi Kewthiri e ai nga babai i tij thotë: “Erdha tek Ebu Dherri e ai qëndronte ulur në Xhemretul Vusta, kurse njerëzit ishin mbledhur dhe e pyetnin (në çështjet e fesë), erdhi një njeri, u ndal tek ai dhe e pyeti: “A nuk je ndaluar së dhëni fetva? (tu përgjigjesh njerëzve në pyetjet që ti parashtrojnë). Ebu Dheri e ngriti kokën dhe iu përgjigj: “A mbikëqyrës imi je? Sikur të vendoni shpatën mbi këtë njeri, (bëri me shenjë kah qafa e tij) mendoj se do të mundem ta tregoj një fjalë të Pejgamberit, salallahu alejhi we selem, që e kam ndëgjuar nga ai, dhe do ta thoja.”

Historia e dijetarëve muslimanë është e mbushur përplot me qëndrime të këtilla, askush prej tyre nuk gjente asnjë vështirësi për të urdhëruar në punë të mira, të ndalojë nga e keqja, të japë përgjigje për atë që e dinte se është hak (e vërtetë), për ta ofruar zërin e Islamit në botën e atyre që nuk e njihnin, të flasë për realitetin e Islamit, komponentet dhe karakteristikat e tij.

Ata nuk mbylleshin në shtëpitë e tyre për të pritur leje nga politikanët, për ta thënë fjalën e vërtetë për ti mohuar idhtarët e të kotës.
Ndërsa sot, shumë nga dijetarët janë bërë punëtorë tek mbretërit, lakmia e pasurisë dhe pozitës i ka nemitur, kështu që ata nuk munden të kryejnë premtimin që është marrur nga ata në libër. Andaj shumë nga dijetarët e parë preferonin tregëtinë e lirë, që mos të përkufizohen me punë shtetërore, urrenin dhe refuzonin dhuratat e mbretërve, që kjo mos ti shtyej të fshehin të vërtetën, të bëjnë hipokrizi para mbretërve e ti respektojnë interesat dhe dëfrimet e tyre, sepse në këtë mënyrë mundeshin të luftojnë të keqen dhe çrregullimet në tokë.
Vërtetë e shikoj me nderë dhe çdo respekt dijetarin që e ndien veten krenar dhe nuk e nënçmon veten e tij me vizita të pallateve mbretërore. E ndien veten të panevojshëm për atë që e posedojnë mbretërit. Diturinë që e ka, e ka vënë në shërbim të fesë e jo të politikës, kurse fetvanë – për adhurim, e jo për ushqim. Robërit e kësaj bote i mohojnë këto fjalë, luftojnë këtë shpjegim dhe jetojnë në errësirat e nënçmimit, turpit dhe ikjes nga realiteti i gjendjes në të cilën jetojnë.
Më e çuditshme se kjo është, se kur këtë luftë e bëjnë në emër të fesë, diturisë, përparimit dhe civilizimit të ri! Kurse feja dhe dituria në të vërtetë ska të bëjë aspak me këtë, sepse e vërteta është e qartë.
Civilizimi i ri dhe përparimi ngriten nga themelet e Islamit, veprojnë me pastrimin e shoqërisë nga padrejtësia, armiqësia dhe ngrënia e pasurisë se njerëzve me patëdrejtë.
Nëse civilizimi i ri dhe përparimi kanë vizion tjetër, dhe lindin nga traditat, adetet e vjetra, nga injorimi i kësaj feje, atëherë ky civilizim ska të bëjë asgjë me Islamin, kurse të kuptuarit e Islamit mirret nga Kurani dhe Sunneti dhe nuk kërkohet tek ai që ka shitur fjalën e Allahut për një shumë të vogël të kësaj bote dhe është ngushtuar me dispozitat e Islamit dhe nuk ka nga tia mbajë.
Ata që polemnizojnë rreth kësaj, nuk kuptojnë hyrjet që ndodhin nga zbrazëtirat, e as ku ndahen rrugët. Shumë prej tyre flasin me hamendje për Islamin, konsultimin, qeverisjen, interesat, të drejtat sociale e tjera. Ndonjëherë flasin për Sherijatin me gjuhën e sekularistëve dhe thonë se feja është lidhje individuale mes robit dhe Zotit të tij, nuk përfshin sferat e jetës, e nxjerrin Islamin nga qeverisja, ligji, politika, ekonomia dhe nga çështjet edukativo-arsimore.

Allahu, subhanehu we teala, thotë:
“Thuaj: “Namazi im, kurbani im, jeta ime dhe vdekja ime janë thjesht për Allahun, Zotin e botëve. Ai nuk ka shok (nuk adhuroj tjetër). Me këtë (thjeshtësi të adhurimit vetëm për Zotin) jam i urdhëruar dhe jam i pari i muslimanëve (i pari që pranoj dhe bindem)!” (El-Enam, 162-163)

Vazhdon In'shallah...

__________________