Tema: Rregulli më i rëndësishëm i Tekfirit

Rregulli më i rëndësishëm i Tekfirit

Dije vëlla i dashur muslimanë se rregulli më i rëndësishëm i Tekfirit, e cila, fatkeqësisht, është lënë pas dore nga të gjithë dijetarët - se ai që bën kufër nuk ka mundsi të bëhet udhëheqësi. Ngase, tekfiri i sundimtarit, pa marrë parasysh sa kufriate ti bëjë, pothuajse qielli sa nuk është nda, toka sa nuk është çarë dhe kodrat të shkapërdredhën [ai prap nuk është pabesimtarë sh.p.].

Në këtë rregull janë ndërtuar dy arsye të rëndësishme:

Baza e parë: Çdo argumentë nga Kur'ani apo Suneti që tregon se atë çfar bëjnë sunduesit që e prishin islamin e tyre, ose ai ka një interpretim shtesë [dmth ose e komentojnë në mënyr të gabuar] ose shfuqizohet [ose është i derorguar] ...

Baza e dytë: Çdo konsenzues [ixhma e dijetarëve] atë çfarë udhëheqësat bëjnë – që është kufr, është gabim. Atë çfarë sunduesit bëjnë gjëra që e prishin islamin kjo tregon se kjo çështje i ka dy mendime. Rreth këto dy bazave janë pajtuar ata që janë në dituri të thellë, e nuk e di këtë ai që është fillestar dhe i pamend. Dëshmi e këtij rregulli në tekfir gjendet në Kur'an dhe istikrau (hulumtim dhe vëzhgim).
Sa i përket Kuranit, Allahu thotë, duke përmendur Faraonin tha: Unë po ju tregoj në atë që e shoh se është e saktë dhe une po ju tregoj rrugën e drejtë.
Rregulli i usulit thotë: "Mësimi është në tekstin e përgjithësuar dhe jo në shpalljen e tij të veçantë." Prandaj, edhe pse këto fjalë i ka thënë faraoni në kohën e Musaut alejhi selam, ato vlejnë për të gjithë faraonët – sundimtarët deri më sot, sepse ata iu tregojnë njerëzve atë që ata shohin se është e drejtë dhe ata iu tregojnë atyre "rrugën e drejtë". Prandaj, nëse do t’i tekfironim në bazë të dëshmive të qarta kjo prap do të ishte në kundërshtim me fjalët e Faraonit, "dhe unë jam duke ju udhëzuar në rrugën e drejtë."

Sa i përket dëshmive të istikras (kërkimit dhe vëzhgimit), kemi parë se ekzsiton konsenzuesi se disa gjëra janë që të nxjerrin nga feja , por kur i kanë bërë këto sundimtarët, atëhere kjo na tregon se në këtë mesele ka dy mendime.

Ja dy shembuj:

1 Ibn Hazmi, Ibn Kethiri dhe dijetarë të tjerë po e transmetojnë konsenzuesin kur është fjala për shirkun e legjislacionit (ligjëvënieve), [përshkrimin e ligjeve që janë në kundërshtim me dinin islam] dhe riddeja e personit që e bënë atë. Por, kur sundimtarët kanë bërë këto gjëra, u bë e qartë se këtu ka dy mendime.

2 Ibn Bazi, Ibn Humejdi dhe të tjerët kanë përcjell konsenzuesin e atij që ju ndihmojnë jobesimtarëve kundër muslimanëve ai është kafir. Por kur sundimtarët e bënë këtë u bë e qartë se këtu ka dy mendime.
Kjo është baza e pandryshueshme, për atë fortë përmbaju kësaj.
përjashtim:

Dije, Allahu ju bekoftë, se rregulli i përmendur ka një përjashtim, ata që injorojnë atë do t’i ngatërroj gjërat dhe do të bie në kontradiktë. Domethënë, po kushtëzohet se sunduesi i cili ka bërë ndonjë punë që e nxjerrë atë nga islami nuk e ka shkel ndonjë ligjë të kombeve të bashkuara. Shenjtëria e gjakut të tij dhe e pasurisë [ përderisa e shkel ligjin e kombeve të bashkuara sh. p] atëhere zhduket dhe atëhere bëhet si njerëzit e tjerë.
Një shembull i kësaj është Sadam Huseini. Përderisa ai iu është përmbajtur ligjeve të kombeve të bashkuara, atëhere islamin e tij nuk e ka dëmtuar atë që ka qenë në krye të partisë B'AS (Partia e Sadamit), as socializmin dhe as ligjëvënien e tij, e as masakrën masive. Atëhere ai ishte ,, kujdestari i portës lindore,, , ,,heroi i kadisis,, dhe ,,salahudini,,. Por, kur ai -. Allahu na ruajtë – e ka shkelur ligjin e Kombeve të Bashkuara duke e okupuar Kuvajtin, atëherë u bë jobesimtarë, murted, dhe tagut.

Për atë kuptoje mirë këtë përjashtim.

Shkruar nga: Shejh Nasir el-Fehd

Përkthyer nga arabishtja: prof. Idriz Abu Usamah

E shqiproi: Ahmed ebu Muhamed

Njoftim dhe sqarim i rëndësishëm: Teksti i plotë është shkruar në një formë sarkastike - ironike,dhe është përgjigje e dijetarëve murxhi e cila po i justifikon sundimtarët renegat në vendet arabe. Duke trilluar thënie që as këtyre tiranëve nuk do të kishte rënë ndër mend. Me një stil ironik, shejh Naser el- Fehdi po tregon në idetë e gabuara të murxhive, të cilët edhe konsenzuesin e dijetarëve dhe muslimanëve po e refuzojnë vetëm e vetëm si me i arsyetuar sundimtarët e tyre. Shembulli me Sadamin është i mrekullueshëm: këta dijetarë murxhi, dhe e ashtuquajtura Arabia Saudite e ka konsinderuar Sadamin hero dhe musliman (pavarësisht nga fakti se Sheriatin e All-llahut e ka refuzuar dhe ka gjykuar me ligjë të tij ), deri sa ky nuk e ka okupuar kuvajtin, duke i shkelur ligjet e kombeve të bashkuara dhe duke i kafshuar interesat e tiranit regjimit saud. Si e ka okupuar Sadami kuvajtin, menjëherë nga ana e këtyre ulemave , është shpallur kafir, natyrisht me urdhër të sundimtarit "të drejtë" .