vllazni te dashur aka munsi me më spjegu dikush reth nje hadithit ku thot muhamedi s.w .s se veprat e një bidatqije nuk pranohen , ka edhe disa hadith qka flasin per ket pune deshta ta dijë nga nje njeri qka esht kompetetn keth qeshtjes islame hoxh apo talebe bazuar nga dijetart ehlisuna se siesht puna e ketyre persona se edim se vetêm veprat e kufarve nuk praohen andaj kisha dasht pak sbjegim keth ksaj mesele. ma bani hallall qka poju mundoj Allahu ju shperbleft tanve eselamu alejkum we rahmetullah

Es-selamu alejkum vella. Nese ka mundesi hadithin qe keni shkruar ta shkruani te plote dhe hadithet e tjera qe keni permendur aty sepse siç e dime ne temen e hadithit ka shume gjera qe jane transformuar dhe nga nje hadith i dobet kane dalur dmth kan perpunuar shume hadithe qe dalin ne kundershtim me hadithin e vertete. Nese ju do na shkruani hadithet qe juve ju interesojne te dini rreth tyre atehere mund tu ndihmoj.

me respekt Arditi.

Selam alejkum.

Shej Salih el Feuzani ka thene ma i keq eshte bidatxhia se gjynahqari i madh.
Arsyja se ka thene se gjynahqari apet pritet me u pendu najher e bidatxhia thot jam ne te verteten dhe thirri ne te.

Pastaj vella e din: Veprat me te kqija jan ato te shpifurat, e qdo shpikje eshte bidat e qdo bidat dalalet(humbje) e humbja ne zjarr.

All-llahu na ruajt e na befte prej pasuesve te devotshem te Kur'anit e Sunnetit

Marrë nga Sherh Usul ul-I’tikad të Imam el-Lalika’it





El Imam el-Hafiz Ebul-Kasim Habetullah ibn el-Hasan ibn Mensur et-Taberi el-Lalika’i (v. 418H) transmeton në Sherh Usul I’tikad Ehlis-Sune uel-Xhema’a (1/135-136 nr. 252)



“Muhamed ibn Ahmed ibn el-Kasim transmetoi, duke thënë: Ahmed ibn el-Hasan na rrëfeu duke thënë: Sulejman ibn el-Ashe’eth na rrëfeu duke thënë: Abdullah ibn Shubi el-Atik na rrëfeu duke thënë: Jeus ibn Asbat na rrëfeu duke thënë: E kam dëgjuar Muhamed ibn en-Nedr el-Harithi duke thënë: “Kushdo që e dëgjon një person të risisë (bidatit) dhe e di se ai është person i risisë, atëherë mbrojtja është larguar prej tij dhe ai i është lënë vetes së tij.”, dhe Imam Ebu Abdullah ibn Muhamed ibn Bata el-Ekberi el-Hanbeli (v. 387H) e transmeton këtë në ‘Ibanetul-Kubra’–në e tij (2/460 nr. 443):



“Ebul-Kasim Hafs ibn Umer transmetoi duke thënë: Ebu Hatim er-Razi na rrëfeu duke thënë: Muhamed ibn Ubade ibn el-Bahteri na rrëfeu duke thënë: Ubade ibn Kulejb Ebu Gasan el-Lejthi na rrëfeu: prej Muhamed ibn en-Nedr el-Harithi, i cili tha: “Kushdo që e dëgjon një person të risisë, ai i është lënë vetes së tij dhe e ka lënë mbrojtjen e Allahut.”



Edh-Dhehebi tha për të në ‘Sijar A’lamin-Nubela’ (8/175-176): “Muhamed ibn en-Nedr, Ebu Abdur-Rahman, el-Harithi, el-Kufi: Adhurues i popullit të kohës së tij në Kufe. Ai transmetoi nga el-Auzai dhe të tjerë. Prej tij (transmetojnë): Ibn Mehdi, Halid ibn Jezid, Xherir ibn Zijad dhe Ebu Nasr et-Tamer – disa thënie. Ebu Usame ka thënë: “Ai ishte një prej adhuruesve më të mëdhenj në Kufe.”



Dhe Abdul-Kudus ibn Bekr transmetoi nga Muhamed ibn en-Nedr se ai ka thënë: “Fillimi më i madh i diturisë është që të dëgjojmë dhe të heshtim, pastaj ajo të mësohet përmendsh, pastaj të veprohet sipas saj, pastaj ajo të përhapet.”



Ibn el-Mubarek ka thënë: “Kur Muhamed ibn en-Nedr e përmendte vdekjen, nyjet e tij dridheshin.”



Prej Ebul-Ahves i cili tha: “Muhamed ibn Nedr i premtoi vetes se ai s’do të flinte, përveç nëse sytë e tij kaplohen nga gjumi.”



Ibn Bata po ashtu transmeton në ‘el-Ibantul-Kubra’ (2/461 nr. 444): “Ebul-Kasim Hafs ibn Umer na rrëfeu duke thënë: Ebu Hatim na rrëfeu duke thënë: ibn Ibrahim en-Nesaburi na rrëfeu duke thënë: Sheker ka thënë: *Manuskripta e paqartë, el-Husain ibn er-Rebi na rrëfeu duke thënë: Jahja ibn Umer eth-Thekefi na rrëfeu, se ai ka dëgjuar Sufjan eth-Theurin duke thënë: “Kushdo që e dëgjon personin e risisë, ai e lë mbrojtjen e Allahut dhe i lihet vetes së tij.”



Ruajuni nga të shoqëruarit me njerëzit e sekteve të shpikura, besimeve të shpikura dhe njerëzve të devijimit. Ruajuni nga të ulurit me ta dhe ruajuni të mos i dëgjoni ata apo t’i lexoni fjalët e tyre. Ruajuni nga të debatuarit me ta dhe argumentimit me ta – dhe të mos ua citojnë juve besimet e tyre të shtrembëruara. Imam el-Lalika’i përmend një numër të madh të transmetimeve nga Selefi që paralajmërojnë kundër shoqërimit me njerëzit e risisë në ‘Sherh Usul I’tikad Ehlis-Sune uel-Xhemat’ – këtu janë disa prej tyre (zingjiri i transmetimit është hequr):



(31)... prej Ejub (es-Sihtijeni) i cili tha: “Vërtet, prej mirëqenies së një të riu apo një jo-Arabi është ajo që Allahu ta udhëzojë atë për tek një dijetar prej shoqëruesve të Sunetit.”



(32)... prej ibn Sheudheb i cili tha: “Vërtet, nga bekimet e Allahut ndaj një të riu i cili kërkon ta adhurojë Allahun, është ajo se atij i është dhënë si vëlla një shoqërues i Sunetit i cili e inkurajon atë në të (Sunet).”



(196)... prej Abdur-Rahman ibn Jezid i cili tha: E kam dëgjuar Abdullah ibn Mes’udin duke thënë: “Ruaju nga risitë të cilat i shpikun njerëzit, meqë feja nuk del nga zemra e tëra përnjëherë, por shejtani i prezenton atij risi derisa ta dëbojë Imanin nga Zemra. Dhe shumë shpejt do të ndodhë që njerëzit t’i lënë detyrat të cilat Allahu i ka urdhëruar për ta: namazin, agjërimin, të lejuarën dhe të ndaluarën, dhe të flasin për Zotin e tyre. Pra, kushdo që e mbërrin këtë kohë, atëherë le të ikë.” Qe thënë: O Ebu Abdur-Rahman, ku të iket? Ai tha: “Askund. Ai duhet të ikë me zemrën e tij dhe fenë e tij dhe të mos ulet me asnjë nga njerëzit e risisë.”



(199)... prej Muxhahidit i cili tha: “I është thënë Ibn Umerit se Nexhde thotë këtë dhe këtë..., por ai e ndaloi veten nga të dëgjuarit e asaj nga frika se diçka nga ajo mund t’i mbesë në zemër.”



(240)... prej el-Hasan (el-Basri) i cili thoshte: “Mos u ulni me njerëzit e besimeve të shpikura, mos debatoni me ta e as mos i dëgjoni ata.”



(242)... prej Se’id ibn Amir i cili tha: E kam dëgjuar Isma’ilin (ibn Harixhe) duke thënë: dy njerëz prej njerëzve të sekteve të shpikura erdhën tek Muhamed ibn Sirini dhe thanë: “O Ebu Bekr, dëshirojmë të tregojmë diçka ty. Ai tha: “Jo.” Ata thanë: “Atëherë, a mund ta themi një ajet nga Libri i Allahut?” Ai tha: “Jo.” Dhe tha: Ose çohuni ju të dy e largohuni, ose do të çohem unë.” Kështu që të dy njerëzit u ngritën dhe shkuan. Njëri prej njerëzve i tha: “Çfarë të keqe do të të bënte që ai ta thoshte një ajet?” Ai tha: “E urreja atë që ata të recitonin ajetin e ta shtrembëronin atë dhe pastaj ajo të më hynte në zemër.”



(246)... prej Ejub es-Sihtijeni i cili tha: Ebu Kulabe më tha: “O Ejub, mbaj në mend katër gjëra nga unë: Mos fol për Kur’anin sipas mendimit tënd, ruaju (nga të folurit) për Kaderin, dhe nëse përmenden Shoqëruesit e Muhamedit (sallallahu alejhi ue selam) atëherë përmbaju, dhe mos i lejo njerëzit e risisë që të kenë qasje në dëgjimin tënd.”



(249)... Ma’mer tha: Ibn Tavus qe ulur kur njëri prej Mu’tezilëve erdhi dhe filloi të flasë, kështu që ibn Tavus i futi gishtat e tij në vesh dhe i tha të birit të tij: “O biri im, vendosi gishtat tu në vesh dhe ndrydhi fort që të mos e dëgjosh fare fjalimin e tij.” Ma’mer tha: Që do të thotë se zemra është e dobët.



(250)... Abdur Rezak na transmetoi duke thënë: Ibrahim ibn Ebi Jahja më tha: “Mendoj se ka shumë nga Mu’tezilet në rrethinën tënde!?” Unë thashë: “Dhe ata pohojnë se ti je njëri prej tyre.” Ai tha: “A mund të hysh në këtë shitore që të flas me ty?” Unë thashë: “Jo.” Ai tha: “Pse?!” Unë thashë: “Meqë zemra është e dobët dhe Feja s’është për atë i cili fiton në debat.”



(251)... prej el-Auzait i cili tha: Umer ibn Abdul Aziz ka thënë: “Nëse i sheh njerëzit duke u takuar në lidhje me fenë me çfarëdoqoftë në përjashtim të njerëzve të rëndomtë, atëherë dije se ata janë në fundamentin e devijimit.”



(252)... Jusef ibn Asbat tha: Kam dëgjuar Muhamed ibn en-Nedral Harithi duke thënë: “Kushdo që ia vë veshin një risimtari dhe e di se ai është risimtar, atëherë mbrojtja largohet prej tij dhe ai i lihet vetes së tij.”



(252)... Junus ibn Ubejd ka thënë: “Mos u ul me as sundues as me risimtar.”



(254)... Ahmed ibn Junus ka thënë: Një njeri i tha Sufjanit – dhe unë isha duke dëgjuar – ‘O Ebu Abdullah, më këshillo’. Ai tha: “Ruaju nga sektet e shpikura dhe polemika, dhe ruaju prej sunduesve.”



(259)... Jahja ibn Ebi Kethir tha: “Nëse e sheh ndonjë person të risisë në një rrugë të caktuar, atëherë merr rrugë tjetër.”



(260)... Isma’il et-Tusi tha: Ibn el-Mubarek më tha: “Le të jetë ulja jote me të varfërit dhe ruaju nga të ulurit me personin e risisë.”



(261)... el-Fudejl ibn Ijad ka thënë: “Cilindo njeri të cilin e pyet ndokush për këshillë dhe ai e drejton atë te një risimtar, atëherë ai është sjellur në mënyrë mashtruese ndaj Islamit, dhe ruaju nga shkuarja te personi i risisë meqë ata parandalojnë nga e vërteta.”



(262)... el-Fudejl tha: “Mos u ul me ndonjë risimtar, se kam frikë se mallkimet do ty zbresin mbi ty.”



(263)... el-Fudejl tha: “Mos u ul me ndonjë risimtar – Allahu i ka bërë veprat e tija të kota dhe e ka nxjerrur dritën prej zemrës së tij. Dhe nëse Allahu e do një rob, Ai i jep atij ushqim të mirë dhe të pastër.”



(264)... el-Fudejl ka thënë: “Mos i beso risimtarit në lidhje me fenë tuaj, mos i kërko këshillë atij në çështjet tuaja, dhe mos u ul me të sepse kushdo që ulet më një risimtar, Allahu do ta bëjë atë të verbër.”



(265)... el-Fudejl tha: “Shpirtat e armatës me aranzhim paraprak – secili nga ata që e kanë njohur njëri-tjetrin do të bashkohen, ndërsa ata që s’janë njohur do të ndahen. “Dhe s’është e mundur që personi i Sunetit ta ndihmojë një risimtar, përveç nga hipokrizia.”



(267)... el-Fudejl tha: “I kam mbërri njerëzit më të mirë – të gjithë ata ishin njerëz të Sunetit dhe paralajmëronin kundër njerëzve të risisë.”



(268)... el-Fudejl tha: “Përgëzime për atë që ka vdekur në Islam dhe Sunet, dhe nëse kështu është rasti, atëherë le të thuhet: Siç do Allahu (Ma Sha Allah).”



(270)... el-Hasan ka thënë: “Prej personit të risisë Allahu nuk e pranon namazin, as agjërimin, as haxhin, as umren, as xhihadin, as pendimin, as lëmoshën.”



(271)... el-Hasan tha: “Allahu nuk pranon asgjë nga personi i risisë.”



(272)... el-Fudejl ibn Ijad ka thënë: “Asnjë vepër e personit të risisë nuk ngrihet tek Allahu.”



(273)... Ibrahim ibn Mejsere ka thënë: “Ai që e nderon një risimtar ka ndihmuar në shkatërrimin e Islamit.”



(274)... Abdullah ibn Umer es-Sarkusi – dijetar i el-Khazarit – ka thënë: E kam ngrënë një racion të vetëm me një risimtar dhe kur Ibn el-Mubarek dëgjoi për këtë, ai tha për mua: “S’do t’i flas atij tridhjetë ditë.”



(275)... el-Fudejl ka thënë: Ibn el-Mubarek ka thënë: “S’kam parë ndonjë pasuri të cilën e përbuzi më shumë sesa atë të personit të risisë dhe tha: “O Allah, mos lë ndonjë risimtar të më japë ndonjë gjë, ashtu që zemra ime ta dojë atë.”



(276)... prej Ibrahimit (en-Nekhi) i cili tha: “Nuk ka përgojim në lidhje me risimtarin.”



(278)... prej Hasan el-Basrit, i cili tha: “Janë tre, të cilët s’kanë paprekshmëri në lidhje me përgojimin: njëri prej tyre është personi i risisë i cili thërret në risinë e tij.”



(281)... prej Kethirit, Ebu Sehl i cili ka thënë: “Thuhet se nuk ka paprekshmëri për njerëzit e sekteve të shpikura.”



(284)... prej Abdullah ibn el-Mubarek:“Personi i risisë ka errësirë në fytyrën e tij edhe nëse ai e lyen atë tridhjetë herë në ditë.”



(286)... Selam ibn ebi Mute ka thënë: një njeri i tha Ejubit: “O Ebu Bekr, Amr ibn Ubejd është kthyer nga pozita/mendimi i tij!!’ Ai tha: “Ai s’është kthyer.” Ai tha: ‘Vërtet, O Ebu Bekr, ai është kthyer.” Ejubi tha: ‘Ai s’është kthyer – (tri herë). A nuk e ke dëgjuar thënien e tij (sallallahu alejhi ue selam): “Ata dalin nga feja mu ashtu siç shigjeta e shpon gjahun, pastaj ata nuk kthehen në të derisa shigjeta të kthehet në hark.”



(290)... Ejub i thërriste të gjithë njerëzit e sekteve të shpikura ‘Havarixh’, dhe thoshte: “Havarixhët kanë emra të ndryshëm, por të gjithë janë të bashkuar në përdorimin e shpatës.”



(291)... Selam tha: Një person i një sekte të shpikur i tha Ejubit: “Dua të të pyes për një fjalë.” Ai u kthye prej tij dhe tha: “Jo, madje as një gjysmë fjale.” Dy herë duke treguar me gishtin e tij.



(293)... Malik ibn Enes ka thënë: “A duhet që sa herë të na vjen dikush që mund të polemizojë më mirë se tjetri, ne ta lëmë atë çka Xhibrili i solli Muhamedit (sallallahu alejhi ue selam) për shkak të argumentimit të tij?!”