Pyetje:

A prishet abdesti nga dalja e gjakut?

Përgjigje:

Dijetarët kanë shfaqur mendime të ndryshme lidhur me këtë temë. Dijetarët e medhhebit hanefi janë të mendimit se dalja e gjakut, qoftë në sasi të mëdha apo të vogla, e prish abdestin. Ndërsa dijetarët e medhhebit Shafi'i janë të mendimit se dalja e gjakut nuk e prish abdestin, sido që të jetë. Disa dijetarë të tjerë thonë se nëse dalja e gjakut bëhet në sasi të mëdha, atëherë abdesti prishet, përndryshe jo. Ne, nga ana jonë, anojmë nga mendimi i dytë, d.m.th. se dalja e gjakut nuk e prish abdestin sido që të jetë, shumë apo pak. Mendimin tonë e mbështesim në argumentet e mëposhtme: 1- Në esencë, njeriu nuk është i detyruar të kryejë asnjë detyrë, derisa të vijë një argument i saktë nga Kur'ani apo Suneti i Pejgamberit [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem]. Meqenëse nuk gjendet asnjë argument i saktë që e detyron muslimanin të marrë abdest sërish pas daljes së gjakut, atëherë themi se abdesti nuk prishet nga kjo gjë. 2- Në përmbledhjen e haditheve të Ebu Davudit transmetohet nga Xhabir ibën Abdullahi se Pejgamberi [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem] caktoi dy djem të rinj që të bënin roje pranë kampit të muslimanëve, ndërsa këta të fundit po pushonin pas një beteje të lodhshme. Dy shokët e Pejgamberit ranë dakord me njëri-tjetrin që të ruanin me radhë. Kështu, njëri prej tyre u shtri për të fjetur, ndërsa tjetri vazhdoi të rrinte zgjuar. Pasi kaloi njëfarë kohe, djali që po rrinte zgjuar filloi të falej. Në këtë kohë njëri prej idhujtarëve, i cili ishte vënë fshehurazi në ndjekje të muslimanëve, u afrua pranë vendit ku po qëndronin ata dy dhe qëlloi me shigjetë në këmbë djalin që po falej. Djali e hoqi shigjetën nga këmba, por nuk e ndërpreu namazin. Idhujtari e qëlloi edhe dy herë të tjera në të njëjtin vend, mirëpo djali përsëri nuk e ndërpreu namazin, por vazhdoi derisa i plotësoi të dy rekatet. Në këtë kohë u zgjua shoku tjetër, andaj idhujtari u largua me shpejtësi. Kur pa plagët e tjetrit, shoku u habit shumë dhe e pyeti se përse nuk e kishte ndërprerë namazin. I plagosuri ia ktheu: "Betohem në Atë në dorën e të Cilit është jeta ime, sikur të mos frikësohesha se mos po shpërdorja detyrën me të cilën na ka ngarkuar Pejgamberi [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem], nuk do ta ndërprisja suren që po lexoja edhe sikur ta dija se do të vdisja". Ajo që na intereson neve në këtë histori është se djali nuk e ndërpreu namazin me gjithë gjakun që i dilte nga plagët e shkaktuara nga shigjetat. Kjo tregon se ai e dinte që dalja e gjakut nuk e prish abdestin, përndryshe do ta kishte ndërprerë namazin menjëherë. Pra, ky është një argument praktik që tregon se shokët e Pejgamberit [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem] kishin mësuar nga ai se dalja e gjakut nuk e prish abdestin. Ata që mendojnë se gjaku e prish abdestin e hedhin poshtë këtë mënyrë argumentimi, pasi sipas tyre ka mundësi që Pejgamberi [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem] mund të mos e ketë marrë vesh ndodhinë e dy shokëve të tij dhe si rrjedhojë hadithi i lartpërmendur renditet në radhën e haditheve meukuf,6 andaj nuk vlen për t'u argumentuar. Ne nuk jemi dakord me këtë gjë, pasi edhe nëse pranojmë se Pejgamberi [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem] nuk ka ditur gjë për ngjarjen e dy shokëve të tij, All-llahu [subhanehu ve teala] është Ai që sheh dhe di çdo gjë, e me siguri, nëse ajo që bëri djali do të ishte e gabuar, do t'i kishte zbritur shpallje Pejgamberit [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem] për të sqaruar të vërtetën. Gjithashtu, mendimi ynë përforcohet edhe nga një thënie e Hasen El-Basriut, i cili thotë: "Shokët e Pejgamberit vazhdonin të faleshin, pavarësisht nga plagët që kishin marrë."

__________________
O ju që keni besuar, a t’ju tregoj për një tregti të bujshme që ju shpëton prej një dënimi të dhembshëm:
T’i besoni All-llahut dhe të dërguarit të Tij, të luftoni në rrugën e All-llahut me pasurinë tuaj dhe veten tuaj, e kjo është shumë më e dobishme për ju, nëse jeni që e dini.
ES-SAFF 10-11