A do ta fiton Amerika këtë luftë?

Përgjigja pa mëdyshje është: jo. Nuk do ta fitojë këtë luftë, edhe nëse dhjetë vjetët i shndërron në njëzet vjet, madje në dy shekuj. Amerika mundet të fitojë luftë të shpjetë ose të gjatë, mirëpo të fitojë luftë të plotë, jo asnjëher. Nga ky kënd, nga këndi i plotësisë, i rrënohet ndërtesa mbi kokë. Shkakun e sqarojnë qartë përvojat e shumta të ummetit islam në çdo konflikt, ku dalin në shesh parullat e fesë. Asgjë nuk i stimulon muslimanët sa prekja e armikut të aspekteve të fesë ose të shenjtërive. Është zhvilluar vetëdija islame saqë është bërë shfrytëzimi i ambijentit prekje të shenjtërive, e mos të flasim për ngacmimet që ia bënë administrata amerikane muslimanëve me parullat si “luftë e kryqëzatave” ose “tharrja e burimeve”, dhe mendon se ka mundësi të ngulfatë ndjenjat që vlojnë duke vizituar ndonjë qendër islame ose duke u dhënë ushqim me raketat që bijnë mbi ta!!


Popujt e botës islame, në veçanti, dhe popujt e botës, në përgjithësi, kanë dyshim në çdo hap amerikan edhe në qoftëse është në drejtim të duhur, e mos të flasim nëse ato janë në kundërshtim me rrymën? Ata kur përmednën pranimin e shtetit palestinez, askush nuk i përfilli, kur folën për ndryshimin e pushteteve arabe në interes të demokracisë dhe lirisë së popujve, nuk i dëgjoi askush. Mirëpo kur folën për levizjet e xhihadit në botë, duke i konsideruar lëvizje teroriste, muslimanët nga ata presin çdo të keqe.


Ballafaqimi mes Amerikës dhe botës islame do të jetë shumë e egër dhe shkatërruese, do të shkakton brazda të mëdha në gjendjen momentale, nëse Amerika nuk hjek dorë nga plani zullumqar dhe armiqësia e vazhdueshme, edhe pse, kjo nuk mund të paramendohet, së paku në këtë fazë, andaj ne shpresojmë se kjo do të jetë shkallëzim i saj nga ana e All-llahut, edhe sprovë dhe pastrim për msulimanët.


All-llahu e di nevojën e këtij ummeti për bindje dhe besim, andaj erdhi kjo ndodhi që të jetë argument se:


{ Ãä ÇáÞæÉ ááå ÌãíÚÇð }


“…e tërë fuqia i takon vetëm All-llahut …”. (El-Bekare: 165).


Të binden se All-llahu ka mundësi që të bëjë me secilin armik të Islamit atë që ka bërë me Benu Nedirin, të cilët menduan se do të mbrohen nga All-llahu me fortifikatat e tyre:


{ÝÃÊÇåã Çááå ãä ÍíË áã íÍÊÓÈæÇ æÞÐÝ Ýí ÞáæÈåã ÇáÑÚÈ }


“…po All-llahu u erdhi atyre nga nuk e kishin menduar dhe në zemrat e tyre hodhi frikën ashtu që me duart e veta dhe me duar të besimtarëve rrëzonin shtëpitë e veta; pra merrni përvojë o ju të zotët e mendjes. ”. (El-Hashr: 2).


Kjo ndodhi është më e madhe se sa të jetë një sulm në befasi ndaj një fuqie të madhe, sulm i cili ia dridhi themelet dhe ia humbi orientimin, por është përmbysje e të gjitha matematikave dhe rrëenim i të gjitha llogarive, mbi të cilat perendimi kryqtar e ka ngritur civilizimin, hegjemoninë dhe shkaqet e fuqisë së sajë pesëqind vjet me rradhë, nga koha kur i nxorën muslimanët nga Andaluzia dhe filluan zbulimet e tyre të para kolonijaliste.


Të gjitha këto matematika, llogari dhe shkaqe mbështeten në epërsinë ushtarake dhe civilizues ndaj armikut në çdo mejdan. Është epërsi e cila ka arritur kulmin në epokën e fundit, saqë bota islame as që ka mundësi të mendojë për të rezistuar këtë armik, i cili është pasuruar me teknologji të përparuar që të bëjë armatim shumë të dëmshëm dhe të rezikshëm, është bashkuar, duke u shndërruar në një kamp, nga kufinjtë e Rusisë me Japonin në lindje e deri te ishujt amerikan në perendim. Ka harxhuar miliarda e miliarda dollar që të posedon forcë xhehenemore, pozita strategjike, thesarë natyrorë, në të cilat nuk pranon ti konkurojë askush.


Në kohë kur bota islame jeton në kompleks të inferioritetit dhe prapambeturisë, andaj as që ka mundësi të posedojë kësi armatash, forcash e as burimesh, pasiqë është i varfur dhe i prapambetur në shkaqet më të rëndësishme të forcës materiale, e ajo është “teknologjia”, ashtu që ska mundësi t’i konkuroj në asnjë lëmi, sepse armiku vazhdimisht e kontrollon, ia numëron frymëmarjet dhe ia thith gjakun.


Kjo gjendje e vështirë shkakton demoralizim dhe humbje të shpresës, majde ndoshta edhe dyshim në premtimet e All-llahut, mendim të keq për Te, ndoshat edhe përgënjeshtrim të asaj që ka ardhur në Librin e Tij, mirëpo kjo ndodhi ka ardhur që tu thotë muslimanëve dhe mbarë botës me qartësinë më të madhe:


- Fortifikata e fuqishme të cilën e ka ndërtuar perendimi me shekuj, ka mundësi t’i shpërthen me pëllumba këngëtare! Ushtritë e shumënumërta mundet të pushtohen me disa qindra njerëz që e dëshirojnë xhennetin! Teknologjia sa do që është e zhvilluar dhe përparuar nuk ka mundësi të rezistojë moralin e lartë të besimtarëve.


- Amerika punonte pa ndalur që të ndërtojë sistemin raketor për mbrojtje strategjike, satelitët vëzhgojnë çdo gjë nga qielli, madje edhe thesarët që janë nën tokë, mirëpo shpirti i tyre është bosh nga besimi në All-llahun, janë përplot mendjemadhësi dhe tirani, andaj një numër shumë i vogël nga bijtë e botës së prapambetur tia shtypë hundën në dhe para syve dhe veshëve të mbarë botës, të cilët mbetën të shashtrisur dhe të habitur.


Subhanall-llah! Çfarë argumenti dhe çfarë mësimi ka në këtë për besimtarët?


Po ta kuptonte Amerika këtë argument do të nxitonte të kërkon falje prej muslimanëve dhe do të mundohej t’i shpaguante krimet e mëdha dhe qëndrimet e tija çnjerëzore ndaj tyre, mirëpo, për urtësi të mëdha, të cilat i ka caktuar All-llahu, ka mbyllur sytë dhe ka nisur armiqësinë që të shndërron miliona njerëz nga jeta e këndshme dhe e lirë në njerëz që kërkojnë shehidllëkun, njejtë sikurse kanë vepruar ata pak djelmosha, ndoshta me mjete dhe më të rezikshme.


U përmbysën të gjitha planifikimet, kriteret, matematikat dhe llogaritë!!


Ajo maqineri gjigante ushtarake, me armët klasike dhe bërthamore, edhe ato armë që nuk i dimë, si një grumbull i disa veturave të vjetra ose si “varrezë e makinave”. U skajësua në këtë lloj të ri të luftës, ku ballafaqohet me forcë depërtuese që nuk shihet, nga e cila forcë muslimanët posedojnë shumë dhe forca materiale, me të cilën është përplot perendimi, mirëpo e palëvizshme dhe boshe, nuk ka shpirt në te. I ngjan një gjigantit të madh, të cilin virusat e ndryshëm mundet tia shkatërrojnë mëlqinë, kurse ai demostron forcën e tij duke rëzuar një njeri të lodhur nga sëmundja dhe uria!



1- Nuk dua të flas shumë se si ne nuk i shfrytëzojmë rastet dhe ndodhitë, sepse kjo nuk ka nevojë për argument. Mirëpo domosdo duhet t’i përkujtojmë njerëzit mbi ligjet e Zotit, sepse munden të përmirësohen disa gjëra. Besimtari është i urdhëruar të shtyjë kaderin me kader, e mos të bëhet i pamundshëm dhe të dorëzohet. Kemi një mundësi të madhe përpara nesh për ta shfrytëzuar në bisedë për përmirësimin e udhëtimit tonë, plotësimit të përgaditjes së fitores dhe mëkëmbjes.


Secili prej nesh le të pyet vetveten: çka kam bërë?


Le t’i nxitë vëllezërit e tij në punë, kjo është më mirë se polemika dhe qortimi. Ja disa sinjale, të cilat mendoj se do të jenë të dobishme në këtë drejtim:



Një: Kjo armiësi duhet të jetë burim i optimizmit, shpresës, e jo demoralizimit dhe frikës. Shkaqet për këtë janë të shumta, disa i përmendëm, e prej tyre janë edhe:


a) Drejtësia e çeshtjes sonë: përqëndrimi në qëndrim të drejtë është fitore në vehte. Ushtari musliman lufton në mbrojtje të fesë dhe familjes së vet nga sulmet e armikut të padrejta. E gjithë bota dëshmon se Amerika ka nxituar me akuzat dhe ka filluar sulmin para se të paraqet faktet. Këtë e kanë thënë shumë aleat të tyre, madje edhe shumë njerëz të mençur dhe të matur. Kjo përgëzon për hakmarjen e Zotit ndaj zullumqarit, edhe në qoftëse vonohet. All-llahu [subhanehu ve teala] thotë:


{æÊáß ÇáÞÑì ÃåáßäÇåã áãÇ ÙáãæÇ æÌÚáäÇ áãåáßåã ãæÚÏÇð}.


“Ato janë fshatra (vendbanime) që kur bënë zullum, Ne i shkatërruam dhe për shkatërrimin e tyre u patëm caktuar kohë të sakta”. (El-Kehf: 59).


b) Padrejtësia dhe vetpëlqimi e armikut: kryenaltë me forcën e tij, duke haruar fuqinë e All-llahut, sikurse ka treguar All-llahu për fisin e Adit të parë:


{ÝÃãÇ ÚÇÏ ÝÇÓÊßÈÑæÇ Ýí ÇáÃÑÖ ÈÛíÑ ÇáÍÞ æÞÇáæÇ ãä ÃÔÏ ãäÇ ÞæÉ¿ Ãæáã íÑæÇ Ãä Çááå ÇáÐí ÎáÞåã åæ ÃÔÏ ãäåã ÞæÉ }.


“Sa i përket Adit, ata pa pasur kurrfarë të drejte u treguan mendjemëdhenj ndaj banorëve në tokë dhe thanë: "Kush ka fuqi më të fortë se ne?" A nuk e ditën ata se All-llahu, i cili i krijoi, ka fuqi më të fortë se ata?! Ata i mohuan argumentet tona”. (Fussilet 15).


c) Zbulimi i munafikëve dhe atyreve që kanë zemra të sëmura, ata që e adhurojnë dinarin dhe dirhemin, detyrën, postin, autoritetin, etj. Kjo është e mirë e madhe. Ashtu siç ka ndodhur ditën e Uhudit dhe ditën e Ahzabit. Ka mbetur vetëm shërimi i atyreve që ua vëndojnë veshin nga masa e gjërë. All-llahu [subhanehu ve teala] thotë:


{ãÇ ßÇä Çááå áíÐÑ ÇáãÄãäíä Úáì ãÇ ÃäÊã Úáíå ÍÊì íãíÒ ÇáÎÈíË ãä ÇáØíÈ }.


“All-llahu nuk është që t'i lë besimtarët ashtu siç jeni, pa dalluar të keqin nga i miri”. (Ali Imran: 179).


d) Shumica e shteteve fqinjë kanë marur mësim nga ndodhitë e kaluara, andaj refuzojnë ose janë të kujdesur nga pjesmarja këtë rradhë. Ky është një hapi mirë në rrugën e pëmrirësimir dhe argument se ndalimi nga e keqeja jep frytet e veta, edhe pse vonohet dhe se popujt kanë shumë gjë në dorë.


e) Qartësimi i rrugës dhe zhvillimi i vetëdijes. Duke u tubuar e gjithë masa e gjërë në miqësim të msulimanëve dhe armiësim të jomuslimanëve, duke kuptuar planet e armikut dinak, gjëra të cilat nuk kanë qenë edhe aq të qarta në të kaluarën. All-llahu [subhanehu ve teala] thotë:


{áíåáß ãä åáß Úä ÈíäÉ æíÍíì ãä Ííø Úä ÈíäÉ}


“…e të shkatërrojë me argument atë që u shkatërrua dhe ta bëjë të jetojë me argumente atë që jetoi. All-llahu vërtet dëgjon e di”. (El-Enfa: 42).


Këtë e kuptoi armiku andaj kryetarët e tyre filluan të kërkojnë falje, edhe pse nuk e dëshironin këtë, për rrëshqitjet e gjuhës së tyre, të cilat shpalosnin atë që kishin brenda në shpirtë.


f) Turpërimi i armikut dhe zbulimi i mashtrimeve të tyre mbi lirinë, humanitetin, civilizimin, të drejtën e popujve për vetvendosje…etj. Madje edhe me sjelljen e tyre me banorët e tyre musliman, tani:


{ÞÏ ÈÏÊ ÇáÈÛÖÇÁ ãä ÃÝæÇååã æãÇ ÊÎÝí ÕÏæÑåã ÃßÈÑ}.


“Urrejta kundër jush duket nga gojët e tyre, por ajo që fshehin në gjoksat tyre është edhe më e madhe. Ne pra, ua kemi sqaruar faktet nëse ju i kuptoni”. (Ali Imran: 118).


g) Ndalimi i turrit të globalizmit, edhe pse përkohësisht. Kjo është mundësi për të marë frymë shlirë dhe për tu përgaditur për ballafaqimin me te me plane të studiuara dhe programe të sakta. Kjo mundet të shpien në përqendrimin e kujdesit mbi bashkëpunimin e shteteve islamike mes tyre, e të bëhet hapi i parë, të cilin do ta pasojnë edhe shumë hapa tjerë, me leje të All-llahut.


h) Tharrje e burimit të çorodisë, e prej gjërave më të rëndësishme është turizmi në shtetet perendimore. Sjellja jonjerëzore me të cilën ballafaqohen udhëtarët dhe banorët e atyre shteteteve, edhe pse kjo ndodh edhe me disa burra të devotshëm, do të sjellë dobi me lejen e All-llahut për shumë njerëz të këqinjë, të cilët në vjet harxhojnë me qindra miliarda në vendet e prishura dhe të fëlliqura. Vetëm saudianët për vitin 1420 h. kanë harxhuar 120 mijë milion rijal!!


j) Ngjallja e disa simboleve fetare të haruara siç është fikhu i “shtëpisë së kufrit” dhe “shtëpisë së Islamit”, flamuri, betejat me ithtarët e Librit, qëndrimi në vendet e kufrit, armëpushimi dhe marëveshja, rregullat për mbrojtje të shpirtit dhe pasurisë, rregullat që kanë të bëjnë me aleancat ose kërkimin e ndihmës nga idhujtarët, etj, gjëra të cilat do të jenë lëndë pjellore për ixhtihad, analiza fikhore dhe peshimi i këtyre gjërave me peshojë të sherijatit.


k) Dalja në shesh të fetvave të përpunuara, kolektive dhe individuale, në shumicën e vendeve muslimane, interesimi i perendimit për këto fetva dhe dhënia e njerëzve pas tyre. Kjo shkakton që dijetarët të bëhen referencë e njerëzve në çeshtjet e ummetit.


l) Shumë njerëz në Amerikë interesohen për Islamin. Kemi dëgjuar dhe kemi lexuar shumë dëshmi për këtë gjë, saqë ka arritur në shkallën e lajmit mutevatir, qindpërqind të sigurtë. Kjo në vehte është fitore e madhe dhe argument i qartë mbi vërtetësinë e misionit të Pejgamberit [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem], mllefosje të munafikëve dhe tradhëtarëve, të cilët ua kanë smirën aktivistave musliman në lëminë e thirrjes, madje edhe janë ndihmuar në këtë drejtim me mosbesimtarët.


m) Korri sukses ideja e ndërlidhjes së ndodhisë me çeshtjen më të madhe të muslimanëve, e ajo është çeshtja palestineze. Shumë njerëz brenda Amerikës, e mos të flasim për ata që jetojnë jashtë, janë të bindur se kjo çeshtje duhet të rregullohet me drejtësi, e kjo e ndihmon intifadën e bekuar dhe e përkrah luftën e muslimanëve kundër çifutëve.



Dy: Aktivistët e Islamit duhet të kuptojnë vlerën e kësaj shanse të madhe dhe këto ndodhi t’i bëjnë pikënisje e etapës së ardhshme të davetiti: etapës së xhihadit të madh me Kur'an, siç ka thënë All-llahu në Kur'an:


{æÌÇåÏåã Èå ÌåÇÏÇð ßÈíÑÇð}


“Po ti mos i dëgjo jobesimtarët e luftoi ata me të (me Kur'an) me një luftë të madhe”. (El-Furkan: 52).


Prej këtyre shkaqeve janë:


a) Thirrje e qartë dhe e fuqishme në përmirësim të plotë të gjendjes së ummetit, që ta zbatojë Librin e All-llahut, sunnetin e Pejgamberit [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem] dhe sunnetin e halifëve të tij të drejtë në shekujt e krenarisë dhe mëkëmbësisë, nëpërmjet programeve dhe studimeve precise, të cilët do tu publikohen ummetit dhe do tu dedikohen qeveritarëve, dijetarëve, udhëheqësve dhe masës së gjërë.


b) Mobilizim i tërë ummetit për tu ballafaquar me armiqtë e tij që e sulmojnë nga çdo anë, në mënyra dhe me mejete të ndryshme. Nuk duhet nënçmuar asnjë forcë të këtij ummeti, qoftë individ, xhemat ose mund i cilitdo musliman. Lërja pas shpinde ndarjet, sipas së cilave, disa nxënës të dijes, kanë përkufizuar kujdesin për fen ë një grup të caktuar, të cilët i kanë emërtuar “multezimin”- fetarë, sepse i tërë ummeti është i obliguar që ta ndihmon këtë fe. Secili musliman ka të mirë në te. Besimi është shumë degë, disa janë publike e disa janë të brendshme. Mundet që ndonjëri me pamje të jashtme të fetarit, ta jetë zemrën të boshatisur ose të jetë i shkujdesur. Ndoshta te ndonjëri pamja nuk aludon në atë të mirë që e ka në zemër, ose atë urtësi dhe mençuri që e ka në mendje. Kjo nuk domethënë shpërfillja e edukimit të ummetit në plotësimin e degëve të fesë, të dukshmet dhe të mbrendhsmet. Përndryshe mobilizimi i tërë ummetit për ta ndihmuar këtë fed he për ta lëvizur imanin në zmerat e tyre, është prej shkaqeve të pendimit të mëkatarit, zgjimit të të shkujdesurit dhe pastrimin e të merit.


Ushtria e Pejgamberit [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem], e cila konisderohe tushtria më e mirë, nuk përbëhej vetëm nga të hershmit dhe të parët e islamit, por në mesin e tyre kishte edhe bediun, të cilit ishin bërë musliman, mirëpo akoma nuk kishte depërtuar besimi në zemrat e tyre, kishte të tjerë të cilët i kishin përzier disa punë të mira me disa të këqija, e të tjerë që prisnin vendimin e All-llahut, ose ua fal ose i denon, kishte të tillë që luftonin nga fanatizmi, e mos të flasim për dyftyrëshat e njohur dhe të panjohur. Duhet pasur para sysh metodën, flamurin dhe ndikimin, të cilat kane qenë vetëm në dorën e Pejgamberit [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem], pastaj në dorë të muslimanëve të parë, besnik, të përqëndruar, pas tij.


Nëse fillojmë vetëm me mobilizimin e vizituesëve të xhamiave do të shohim frytet e mëdha, e pastaj farefisin, të afërmit, shokët e punës, edhe pse ndonjë herë bëjnë ndonjë mëkat të dukshëm.


Qëllimi është të mësojmë se ballafaqimi i përgjithshëm kërkon që të kemi parasysh interesin e fesë para çdo gjëje. Muxhahidi fasik (mëkatar), pa marë parasysh llojin e xhihadit që e ban, është më i mirë se ai që është i mirë, mirëpo pasiv.


c) Vetëdijisimi i ummetit mbi dimethënien e ndihmës së fesë dhe miqësimit të besimtarëve, që është obligim individual i secilit musliman (farzi ajn).


Dhe se në këtë hyjnë shumë mjete që nuk munden të numërohen dhe nuk përkufizohen vetëm në luftë. Xhihadi me pasuri është ndihmë, lajmërimi, mendimi, konsultimi dhe përhapja e dijes është ndihmë, aktiviteti humanitar është ndihmë, përhapja e të vërtetave të imanit, sidomos akiden e miqësisë dhe armiqësisë, është ndihmë, lutjet dhe kunutet janë ndihmë, aktiviteti për të bërë shoqëritë më fetare, siç janë shoqëritë e gadishullit arabik, fortifikatë në të cilën kërkojnë strehim mbarë ummeti, kullë e ndriçimit, strehimore e sigurtë, sepse secili aktivitet në lëminë e davetit, xhihadit ose humanitar ka nevojë ku të kthehet dhe strehohet. Të marim në konsideratë mendimin dhe ndihmën e tij. Nëse i shfrytëzojmë potencialet e këtyre shoqërive vetëm në një ndodhi, atëherë humbja do t’i kaplon të gjithë.


Poqëse shumica e njerëzve entuziaztë i kuptojnë këto fakte nuk do ta përkufizonin vetveten në pjesmarjen e tyre në xhihad në frontet e njohura, përndryshe do ta konsideronin vetveten pasiv dhe të shmangur nga xhihadi.


Habitesh me atë shumicë të madhe që i pyesin dijetarët për xhihadin, e nëse u thonë është farzi ajn, ata udhëtojnë në ato vende, e nëse nuk u japin këtë përgjigje, mbeten pasivë, të demoralizuar dhe përtaca; nuk e mësojnë fenë, nuk ua mësojnë tjerëve fenë, nuk bëjën dave, nuk grumbullojnë pasuri, nuk urdhërojnë kah e mira, nuk ndalojnë ga të këqijat, etj. Kjo është fatëkeqësia e realitetit tonë edukativ.


d) Zhvillimi i mjeteve të davetit që të mundemi të jemi në hap me ballafaqimin e përgjithshëm botëror mes kufrit dhe imanit.


Koha nuk është e shiritit, e libërthit ose fletushkeje, por është koha e kanaleve të llojllojshme dhe shumgjuhëse satelitore, gazetarisë së zhvilluar, qendrave për studime të specializuara…institucioneve arsimore dhe humanitare me planprograme të qarta dhe precize.


e) Unitetin e mendimit dhe emocioneve ta shndërrojmë në unitet praktik dhe metodologjik për të gjithë aktivistët e islamit në çdo vend, i cili ngritet mbi parime statike dhe premisa në besim dhe vepër, kurse degët dhe mendimet individuale të studiohen në mënyrë të dialogut konstruktiv. Bashkimi i fjalës së ummetit është një bazë shumë e madhe, të cilnë nuk duhet shpërfillur për shkak të llojllojshmërisë së ixhtihadit dhe dallimit të mjeteve. Ajo që i bashkon muslimanët është ma shumë dhe ma e fuqishme se sa ajo që i ndanë ata. I vetmi kusht për këtë është që burim i tyre të jetë Kur'ani, Sunneti i Pejgamberit [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem] dhe jeta e tijë edhe metoda e imamëve të pasuar në shekujt e krenarisë së Islamit. Kurse dijetarët e mëvonshëm, fjalët dhe mendimet e tyre u kthehen këtyre burimeve, duke mos ua nënçmuar vlerën ose duke mos shpërfillur mendimet e tyre.


f) Zgjim i plotë kundrejt planeve dinake të armikut dhe qëllimeve të tyre të dyshimta. Disa prej këtyre qëllimeve i kanë thënë disa qeveritarë amerikanë kur kanë folur për domosdoshmërinë e tharrjes së burimit, që është plotikë e zbatuar më herët. Këtë politikë e ka zbatuar Ataturku, Naseri, edhe vazhdojnë ta zbatojnë shumica e pushteteve. Qeveria tuniziane është shembulli më e qartë arab. Qëllimi me këtë politikë është shlyerja e pjesë së mbetur të simboleve të fesë, siç kërkojnë munafikët. Pjesa më e rëndësishme që mendojnë se duhet tharrë është: planprogrami arsimor, hutbet e ditëve të xhumasë, media, shkollat e mësimit të Kur'anit, kurse gjëja e parë që kanë kërkuar është eliminimi i besimit për miqësinë dhe armiqësinë (el-Vela bel-Bera), rregullat që i dallojnë mosbesimtarët nga besimtarët, ajetet dhe hadithet që qortojnë çifutët dhe të krishterët, rregullat që flasin për xhihadin dhe që stimulojnë në te, rregullat që flasin për përngjajësimin me idhujtarët dhe udhëtimit në vendet e tyre, etj.


g) Drejtimi qeverive në vendet islame dhe bërja me dije, secili shtet sipas gjendejes dhe mundësive të ofruara, se ajo që e dëshiron Amerika nëpërmjet Vendkontrollove për spiunim, qendrave për grumbullim të informatave mbi zgjimin islam, kontrollin e hutbeve të xhumase dhe aktiviteteve tjera, madje edhe atentavete, siç ka theksuar ma shumë se një qeveritar amerikan, janë të refuzuara tërësisht, sepse janë veprime që kanë të bëjnë drejpërsëdrejti me akiden e miqësisë dhe armiqësisë dhe të drejtën e suverenitetit. Çdo shtet që i pranon këto gjëra, sidomos ato shtete që janë në fqinjësi me armikun sionist, janë tradhëtare të All-llahut, Pejgamberit dhe të çeshtjeve të ummetit, miqësim me mosbesimtarët kundër muslimanëve. Andaj çdo shtet duhet ta turpëron, mos ta ndihmon dhe mos të bashkëpunon me te në këtë drejtim. Duhet tërhequr vëmendjen se ekzistimi i këtyre qendrave dhe vendkontrollove i shtynë djelmoshat e xhihadit t’i sulmojnë ambasadat dhe interesat amerikane. E nëse ndodh atentat ndaj ndonjë muxhahidi nëpërmjet tyre kjo do të shpien deri e hakmarrja me rezultate të paparafytyrueshme.


h) Kërkim prej qeverive islame, secili shtet sipas gjendjes së vet, që të hap derën e dialogut dhe të kupton brengat dhe problemet e djelmoshave, të akumulojnë energjinë e tyre në shërbim të islamit dhe muslimanëve. Ata djelmosha në esencë janë energji me dy teha, nëse nuk rregullohet dhe krasitet, mundet të bëhet e dëmshme dhe të shkakton telashe. Ata nëse shohin te ndonjëri vërtetësi dhe sinqeritet, i besojnë atij dhe i pranojnë udhëzimet e tija, e nëse dyshojnë te ndonjëri, largohen prej tij dhe ua tërheqin vërejtjen nga ai edhe tjerëve. Doemos me ta duhet sjellur me urtësi dhe durim. Qeveritë duhet të ndërpresin aktivitetet që e dmëtojnë fenë edhe ata, duhet të lënë mëkatet që i provokojnë ata, duhet ulur shikimin nga gabimet që dalin prej tyre, duke u ruajtur nga ajo që është edhe ma e madhe dhe ta eliminon zgjedhen policore me ta, sepse është vërtetuar se ajo shkakton vetëm reagime më të ashpëra dhe hyrje në tunel të errët të pafund.


Ato duhet tua sqarojnë Amerikës dhe të tjerëve se zgjimi islam i ka tejkaluar barijerat dhe kufinjtë e zotërimit, saqë ka arritur deri te këngëtarët, sportistët, aktorët, narkomanët, etj. dhe se Islami, i personifikuar në “grupin e ndihmuar”, për të cilën na ka treguar Pejgamber [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem], është duke ardhur pa mëdyshje. Një komentator perendimor duke komentuar ndodhinë e 11 shtatorit ka thënë:


“Doli djalli nga vrima e tij”. Në të vërtetë vrima më edhe nuk ekziston, kurse djalli mundet të jetë edhe melaqe, në butësinë dhe mëshirën e tij, nëse nuk e provokon askush.


Në përgjithësi, nëse qeveritë nuk e ndryshojnë politikën e tyre kundrejt rinisë së zgjimit, në të njejtën gradë sa kërkon Amerika që ta ndërrojnë politkën kundrejt intifadës dhe nëse nuk mer mësim nga këto ndodhi dhe reflektimet e tyre të njëpasnjëshme, do ta paguan çmimin e shtrenjtë, ndoshta vet Amerika do ta detyron ta paguaj këtë çmim.


i) Domosdoshmëria e hapjes së derës së dialogut mes muslimanëve dhe perendimit.


Nuk kemi për qëllim dialogun zyrtar politik, e as konferencat e dyshimta me Pëpn dhe të ngjajshmit, por dialogun akaidologjik, ideologjik dhe civilizues mes muslimanëve që besojnë se vetëm mesazhi i Islamit është i vërtetë, është e vetmeja fe e All-llahut, e mira dhe udhëzimi të cilën ia ofrojnë muslimanët popujve dhe civilizimeve tjerë, i thërrasin në besim në një Zot dhe mes atyreve që kërkojnë me serizotet të vërtetën dhe realitetin në perendim, të cilët janë shumë. Ska problem që ky dialog i muslimanëve të kaplojë edhe insitutucionet politike dhe me ndikim në marrjen e vendimeve atje, për të ngritur argumnetin kunder tyre, ndoshta edhe përkujothen ose frikësohen. Për këtë qëllim duhet krijuar mjete precize, siç janë qendrat e specializuara për studime, botimet shkencore të sigurta, tribunat, ku muslimanët përfaqësohen nga dijetarët, shkenctarët dhe njerëzit që kanë përvojë me perendimorët.


j) Një popull që jeton në një luftë të përgjithshme duhet të jatë shumë larg nga lozja dhe argëtimi. Duhet të harxhon energjinë e tij për tu afruar kah All-llahu dhe duke shpresuar ate që është te Ai. Duhet të kujdeset që të ketë shembëlltyrë pejgamberët fisnik, burrat e mirë e të devotshëm të selefit në asketizëm ndaj gjërave të kësaj bote dhe dëshirë për ate që është te Ai. Ky popull duhet të jetë në përgaditje të vazhdueshme dhe në istikame të njëpasnjëshme. Ai nuk ka forcë vetëm se me All-llahun. Të gjitha veprat e tija duhet ti shoqërojë sinqeriteti, vërtetësia, mbështetja dhe bindja në ndihmën e All-llahut. Kurse dijetarët dhe thirrësit duhet të jenë shembëlltyrë për njerëzit në tërë këtë dhe ta vëndojnë në prioritet e programeve të tyre të thirrjes. All-llahu [subhanehu ve teala] nuk e ka ndërlidhur premtimin e Tij për fitore, shpëtim dh epërsi për ata që janë cilësuar me Islam, por e ka veçuar për ata që janë me iman, kur thotë:


{ ÅäÇ áääÕÑ ÑÓáäÇ æÇáÐíä ÂãäæÇ Ýí ÇáÍíÇÉ ÇáÏäíÇ æíæã íÞæã ÇáÃÔåÇÏ}.


“Ne patjetër do të ndihmojmë të dërguarit tanë në jetën e kësaj bote, edhe ata që besuan, e edhe në ditën e prezentimit të dëshmive”. (Gafir: 51).


{æßÇä ÍÞÇð ÚáíäÇ äÕÑ ÇáãÄãäíä }.


“… Obligim Yni ishte të ndihmojmë besimtarët”. (Er-Rum: 47).


{æäÌíäÇ ÇáÐíä ÂãäæÇ æßÇäæÇ íÊÞæä }.


“Ndërkaq, Ne i shpëtuam ata që kishin besuar dhe që ishin të ruajtur”. (Fussilet: 18).


{æáÇ ÊåäæÇ æáÇ ÊÍÒäæÇ æÃäÊã ÇáÃÚáæä Åä ßäÊã ãÄãäíä}.


“E mos u dobësoni (fizikisht) dhe mos u dëshpëroni (shpirtërisht) derisa ju jeni më të lartit, po qe se jeni besimtarë të sinqertë”. (Ali Imran: 139).


{æááå ÇáÚÒÉ æáÑÓæáå æááãÄãäíä}.


“…Ndërsa e tërë krenaria i takon All-llahut, të dërguarit të Tij dhe besimtarëve, por hipokritët këtë nuk e dinë”. (El-Munafikun: 8).


Në fund, e lus All-llahun Bujar, Zotin e Arshit të madh që të më bëjë dobi mua dhe vëllezërve të mi musliman me këtë që dëgjojmë dhe që themi, të na e kënaq syrin me fitoren e fesë së Tij, me lartësimin e Fjalës së Tij, të na bëjë udhëzues dhe të udhëzuar. Falënderimi i takon All-llahut, Zotit të botërave.


Paqa dhe bekimi i All-llahut qofshin mbi robin dhe të dërguarin e tij, Muhammedin, mbi familjen dhe shokët e tij në përgjithësi.



Sheikh Sefer el Havali


Përktheu: Bekir Halimi

__________________
Jakub el-Makfufi ka thënë: "Person i sinqertë është ai i cili i fsheh veprat e tij të mira sikurse që i fsheh veprat e tij të liga."