Bisedë me dijetarin e shquar Shejh Shuajb Arnautin,
dhënë gazetës boshnjake \"Muslim Monitor\"

Modestia, përkushtimi, azhuriteti dhe korrektësia ndaj punës, janë karakteristikat, sipas shumicës, të recensentit më të mirë të veprave klasike dhe njohësit më të spikatur të shkencës së hadithit në kohën tonë - Shejh Shuajb Arnaut.

Shejh Shuajb Arnaut ka lindur në Damask në vitin 1928. Babai i tij në vitin 1926 ishte shpërngulur prej Shqipërisë në Damask, ku ka qëndruar deri në vitin 1983. Po këtë vit qe shpërngulur në Aman, ku edhe sot vepron.

Dijetari Omer Hasan EI-Kijam në parathënien e librit "Sherh mushkileti asar" të imam Tahaviut, ka shkruar për shejh Shuajb Arnautin se është njëri nga tre dijetarët e moshuar të kohës në të cilën jetojmë: Ahmed Muhammed Shakir, Muhammed Nasruddin Albani dhe Shuajb Arnauti, ndonëse ky i fundit i ka tejkaluar dy të parët me numrin e veprave të cilave u ka bërë recensione dhe, për arsyen e dytë, ndoshta më të rëndësishmen, e cila i përket metodës që përdor gjatë recensionit të veprave klasike. Dy të parët kanë kaluar në botën tjetër-Ahiret, ndërsa gjallë është vetëm shejh Shuajbi.



MM: Para disa muajsh kemi qenë dëshmitarë të një ndodhie, për të cilën besojmë që keni dëgjuar edhe Ju.

Pra, fjala është për Amine Vedudin, një grua që ka mbajtur një hutbe dhe më pastaj ka dalë imam i të tjerëve në namaz. Cili është komentimi juaj për këtë?



Shejh Shuajb Arnauti: Bismil- lahirr-rrahmanirr-rrahim. I tërë falenderimi i takon vetëm Allahut xh.sh., salavatet dhe selamet për të Derguarin e Tij, Muhammedin s.a.v.s.

Për sa na përket neve, themi se kjo nuk është në rregull nga pikëpamja e Islamit dhe nuk ka asnjë argument që flet për rregullsinë e asaj që ka vepruar ajo grua. Njerëzit i udhëheq në namaz mashkulli dhe jo femra, kurse femrës i lejohet t\'u bëhet imam vetëm grave të tjera dhe për këtë çështje ekziston ixhmai (konsensusi) i myslimanëve.



MM: Jo shumë moti, gruaja për të cilën po flasim, ka qenë edhe në Bosnjë, së bashku me disa intelektualë myslimanë të Perëndimit. Disave nuk u ka pëlqyer paraqitja e saj dhe ka pasur reagime të ashpra, disa prej të cilave kishin dalë nga kornizat e etikës islame të ndershmërisë. Cili është komenti juaj për këtë?

Shejh Shuajb Arnauti: Secili që nuk pajtohet, duhet ta shprehë në mënyrën më të mirë, si: "Ke gabuar për këtë", kurse sa u përket ofendimeve, përdorimit të fjalëve fyese këto në asnjë mënyrë nuk i përkasin kulturës islame të komunikimit me të tjerët.



MM: Mirëpo, shumica nuk kanë qenë të atij mendimi?



Shejh Shuajb Arnauti: Ne mund të themi në suaza të asaj që disponojmë (fjala është për mësimet e Kur\'anit dhe Synetit, shënim N.H.), dhe sipas të kuptuarit tonë të Islamit, ajo nuk është e drejtë dhe nuk është prej Islamit. Ashtu na mëson Kur\'ani, sepse i Lartësuari thotë: "...Dhe me ata diskuto në mënyrën më të mirë." Në mënyrën më të mirë do të thotë: - të përzgjidhet metoda më e mirë, e pastaj të mos përdoren format e vrazhda dhe ofenduese në të shprehur. Pastaj thotë: "Dhe ti këshillo e këshilla do të jetë e dobishme, do të përgjigjet ai që i frikësohet Allahut." Në suren

"Ta-Ha", Allahu i Lartësuar i drejtohet të Dërguarit s.a v.s. dhe thotë: " Ta-Ha, nuk e shpallim Kur\'anin që të mundohesh, por që të jetë keshillë për atë që frikësohet." Pastaj në një vend tjetër, Allahu i Lartësuar ka thënë:

"Dhe folni me fjalë të ëmbla." Pra, thirrja në fenë e Allahut duhet të bëhet gjithmonë në mënyrë të bukur. Nëse i përgjigjet falenderimi i qoftë Allahut të Lartësuar, e nëse nuk i përgjigjet e kjo nuk është jona që t\'i udhëzojmë njerëzit. Allahu i Lartësuar i drejtohet të Dërguarit s.a.v.s. e i thotë: "Nuk ta shpallëm Kur\'anin që të mundohesh."

Nuk është detyra e thirrësit islam që të mundohet apo t\'i shajë, t\'i ofendojë e të ngjashme. "prandaj keshillo, këshilla do të jetë me dobi." Dialogu duhet të jetë akademik, bile edhe me ata që vijnë me qëndrime të çuditshme. …..

MM: Ju, pasuakeni medhhebin e Ebu Hanifes?



Shejh Shuajb Arnauti: Po, i dua të gjitha medhhebet, por për vete gjithmonë them se jam i medhhebit hanefi.

MM: Sikur t\'Ju kishte pyetur dikush se a jeni selefi (tradicionalist), si do të ishit përgjigjur?



Shejh Shuajb Arnauti: Do t\'u isha përgjigjur se jam selefi, por, asi selefie që i respekton dhe i do selefinjtë e kohës së Ebu Hanifes, Malikut dhe dijetarëve të tjerë të mëdhenj. Por, ruajna Zot, në asnjë mënyrë nuk e konsideroj veten selefi, nëse mendoni tek ata që e quajnë veten selefinj sot. Për këta të sotmit konsideroj që në vete duhet të bëjnë parapërgatitje të mëdha apo korrigjim të parimeve, sipas të cilave veprojnë. Kuptimi im i Islamit është: " Mendimin në të cilin arrij, e konsideroj të drejtë dhe në të njëjtën kohë jam i vetëdijshëm që ndoshta kam gabuar. Gjithashtu, nëse mendimi i të tjerëve dallon nga imi, atë e konsideroj jo të drejtë, por jam i vetëdijshëm që ata ndoshta kanë të drejtë, dhe mund të kem gabuar unë". Kurse këta të sotmit që dëshirojne ta quajnë veten selefinj, thonë: "Mendimi ynë është i drejtë dhe nuk mund të jetë gabim. Mendimi i të tjerëve është i gabuar dhe në asnjë mënyrë nuk është i drejtë". Këtë askush në historinë e Islamit nuk e ka thënë. Kjo është metodologji e gabuar e të kuptuarit të Islamit dhe në asnjë mënyrë nuk mund të pranohet, por refuzohet.

MM: Me një rast, kur isha tek Ju, erdhi një femër e cila ishte në studimet pasuniversitare në Universitetin e Jordanisë, dhe ajo ju pati shtruar disa pyetje. Ju për shumëçka dalloheni nga dijetarët e tjerë. Jepni më shumë liri sesa të tjerët. Si i komentoni këto?



Shejh Shuajb Arnauti: Unë jam për liri aq sa jep Islami. As më shumë e as më pak nga ajo. Nëse më ka dhënë të drejtë Islami që ta dëgjoj zërin e femrës dhe t\'ju përgjigjem pyetjes së saj, unë do ta bëj. Ne e japim lirinë në suazat e Islamit. Por, ka ulema që nuk e japin lirinë aq sa e jep Islami. Thuhet për imam Dhehebiun se ka pasur më tepër se

55 femra shejhe (mësuese të hadithit), nga të cilat ka marrë dije. Kur i lexojmë librat e namazit dhe kapitullin që

flet për safet (rendet në namaz), është sqaruar fare mirë se si renditen safet. A thua ka ndonjë libër në të cilin të përmendet se femrat duhet të jenë në katin e sipërm (të xhamisë, - shënim N.H.), kurse meshkujt në të poshtmin, siç është praktika e sotme. Por, përkundrazi, në të gjithë librat qëndron se të parët në saf renditen meshkujt, pastaj fëmijët dhe, në fund, femrat. Sot disa ulema nuk ia lejojnë femrës shkollimin, përgatitjen intelektuale, me arsyen se, në universitet përzihen me meshkujt, dhe kështu i edukojnë të rinjtë. "Ih- tilat" apo përzierja e meshkujve me femrat, nuk është haram. Ihtilati haram është veçimi i një mashkulli dhe një femre në një dhomë, duke qenë të vetëm.

MM: Pra, a do të thotë kjo se është e lejuar që në një dhomë të ulen së bashku meshkujt dhe femrat?



Shejh Shuajb Arnauti: Po, këtu nuk shoh asnjë pengesë, por normalisht duhet të jenë të veshur ashtu si kërkon Islami, si për mashkullin ashtu edhe për femrën.

MM: A duhet të jetë kjo përzierje me qëllim të ndonjë ligjërate apo edhe për gjëra të thjeshta?



Shejh Shuajb Arnauti: Po, për biseda të rendomta, vizita e kështu me radhë. Aty nuk ka asnjë ndalesë dhe aty nuk ka asgjë të keqe. Kush ka thënë se ajo është haram? Tek i Dërguari s.a.v.s. vinin sahabije dhe i shtronin pyetje të ndryshme. Aisheja r.a. ka mësuar dhe prej saj për vite kanë marrë dituri ashabët e të Dërguarit të Allahut s.a.v.s.

MM: Po, por disa do të thonë se ajo u ishte e lejuar vetëm grave të të Dërguarit s.a.v.s.

Shejh Shuajb Arnauti: Jo, vëlla, ne duhet të jemi të vetëdijshëm se Allahu i Lartësuar thotë: (Të lutem, dëgjo këtë ajet): "Besimtarët dhe besimtaret janë miq të njëri-tjetrit, disa të tjerëve u urdhërojnë të mira." Pra, në këtë ajet janë përmendur vetëm besimtaret. Mirë, pra, nëse kjo u është urdhëruar edhe femrave, si do ta dinë ato çka është ajo e mirë për të cilën duhet të urdhërojnë, nëse nuk mësohen. Më parë e përmenda shembullin e imam Dhehebiut - që e kanë mësuar shumë femra.

MM: Ç\'do të thotë fjala "shejhe".

Shejh Shuajb Arnauti: Ajo është femër e cila lexon hadithin para nxënësit të saj, ky e dëgjon dhe shkruan atë që mëson nga ajo.

MM: Mirëpo para tyre kishte gardh perde që i ndante.



Shejh Shuajb Arnauti: Jo, nuk kishte kurrfarë gardhi-perdeje. Ja, për shembull, hadithi: "Secila grua që do të kërkonte leje për shkurorëzim nga burri, nuk do ta shijoj erën e Xhenetit". Imam Dhehebiu këtë hadith e ka dëgjuar dhe e ka shkruar nga pesë gra- femra. Rasti i njëtë ka ndodhur edhe me Hafiz ibn Asakirin dhe Hafiz ibn Haxherin. Tek ata ishte e përhapur dhe e ditur që femra i kishte mësuar të tjerët për hadithin, fikhun dhe njohuri të tjera.

Përktheu: Nail HALIMI Marrë nga "Glas Islama", nr. 105,

Novi-Pazar

__________________
U pyet Shabiu për një çështje dhe tha: “Nuk e zotëroj.” Shokët e tij i thanë: “Të turpëruam.” Ai tha: “Melekët nuk u turpëruan kur thanë: ‘ ... Ne nuk dimë asgjë më tepër nga ç’na ke mësuar Ti’ …" Bekare, 32.
Ka thënë Ibn Mes'udi – kënaqësia e Allahut qoftë me të!–: "O njerëz! Kush pyetet për dije dhe e di atë le ta thotë. Kush pyetet dhe nuk ka dije le të thotë Allahu është i dijshëm, sepse për atë që nuk e di, është prej dijes të thuash: Allahu është i dijshëm".