PARATHËNIE
Në emër të Allahut, Mëshiruesit, Mëshirbërësit.
“Dhe njëri nga argumentet e Tij është që për ju, nga lloji juaj, krijohen femrat që të gjeni prehje pranë tyre dhe mes jush ka krijuar dashuri dhe mëshirë; këto vërtetë janë mësim për njerëzit të cilët logjikojnë.” (30:21)
Mbi pikëpamjen islame të problemit të femrës është folur shpesh, nganjëherë në mënyrë objektive me të gjitha elementet e së vërtetës, të bazuara në Kur'anin Famëlartë, e nganjëherë edhe me qëllim të keq. Shumë teori të krishtera e kanë pësuar mu në këtë çështje. Për ç'arsye disa janë përpjekur që femrën islame ta prezantojnë si martire, të ngujuar, me shumë rregulla dhe që vuan e izoluar dhe e papërfillur? Një gjë është padyshim evidente: shumë njerëz kanë frikë nga qëndrimi progresiv islam kur kemi të bëjmë me femrën. Kur'ani Famëlartë e ka shpallur barazinë e mashkullit dhe femrës, gjersa në shumë vende të krishtera kjo çështje është akoma aktuale dhe pret zgjidhje të drejtë:
“Dhe asnjëri prej jush nuk do t'ia zhdukë mundin e tij, as mashkullit as femrës - ju jeni njëri nga tjetri.” (3:195)
Kur'ani femrën e shikon si pjesëtare shembullore dhe nuk bën kurrfarë dallimi mes mashkullit dhe femrës. Roli i saj në shoqëri është i ndershëm, ajo paraqet zemrën e bashkësisë (umetit) islame. Mjafton të theksohet qëndrimi islam se “Xheneti ndodhet nën këmbët e nënës”, për të kuptuar ç'vend me rëndësi Islami i dedikon femrës. Prandaj femra nën mbrojtjen e Islamit është e mbrojtur me dashuri, kujdes dhe respekt. Allahu xh.sh. ia dha ndjenjën e maternitetit, që me vete sjell patjetër emocionalitetin e butë, shqetësimin, shpirtin e gjerë dhe bujar për të rritur pasardhësit, por edhe për të qenë në gjendje t'i ndihmojë anëtarit të sëmurë të familjes së vet, duke shëruar atë me kujdesin, dhembsurinë dhe gjerësinë e shpirtit. Islami posaqrisht insiston në arsimimin e femrës. Shkenca është imperativ për muslimanët. Kur'ani Famëlartë nga ky obligim nuk e liron as mashkullin as femrën. Duke pasur parasysh rolin e femrës në klanin e rrjetës së pasardhjes është e tepërt të flitet për nevojën e arsimimit të femrës. Vetëm nëna e arsimuar mund të arsimojë, vetëm nëna e edukuar mund të edukojë. Islami kurrë nuk e ka përjashtuar femrën nga aktivitetet e tjera shoqërore. Përkundrazi, në Islamin e hershëm femrat kanë kryer punë shumë me rëndësi, u janë bashkangjitur luftëtarëve të Islamit në fushëbeteja, kanë përgatitur ushqim dhe kanë mjekuar të plagosurit.
Përmbledhja e vështrimeve të cilin e kemi titulluar “Femra nën mbrojtjen e Islamit”, është origjinale. Është e konceptuar në katër pjesë: Femra në Islam kundruall traditës hebreje dhe krishtere - miti dhe realiteti; Femra në shoqërinë kur’anore; Statusi i femrës në Islam; Islami dhe e drejta e femrës. Secila pjesë ka autorin e vet. Edhe përkundër këtij fakti, pjesët e këtyre vështrimeve edhe në rrafshin kompozicional edhe në atë tematik korrespondojnë mjaft mirë dhe fitohet përshtypja se kemi të bëjmë me një tërësi të vetme kompozicionale të formësuar me mjeshtëri. Autorët e këtyre vështrimeve, në mënyrë bindëse, dëshmo-jnë se Islami nuk ka qëndrim shtypës ndaj femrës dhe nuk sillet me përçmim ndaj vlerave të saj. Përkundrazi, ata theksojnë rolin e ndershëm të saj në familje dhe shoqëri. Këto vështrime kemi vendosur t'i botojmë si përmbledhje punimesh të botuara në revistën “Drita e Jetës” në shenjë të respektit dhe të përkujtimit të bijave dhe familjes së Profetit a.s. Ky është shkas plotësues për të theksuar rëndësinë e madhe të nënës, femrës dhe bashkëshortes. Kjo familje e ndershme, e Pejgamberit a.s., është shembull për të gjithë ne besimtarët. Kudo që ka ndodhur, ka sjellë paqe dhe lumturi, ka ndritur me kujdes dhe butësi. Me botimin e këtyre vështrimeve, të cilin e kemi titulluar “Femra nën mbrojtjen e Islamit”, nuk ka mënyrë më të mirë për të përkujtuar personalitetin e tyre fisnik. Ajo paraqet shembull për të gjitha muslimanet se si duhet krijuar rregull dhe harmoni në familje, si do të ndikojnë me sjelljen dhe nderin e tyre në zhvillimin e shoqërisë islame, në respektin dhe nderimin reciprok.
Sot roli i femrës është më delikatë se asnjëherë. Për këtë arsye, literaturë nga kjo fushë kurrë nuk ka mjaft. Sërish smirkëqinjtë i janë vërsulur familjes islame, ata dëshirojnë ta zhdukin gjënë më të shenjtë që kemi. Femra duhet të jetë mbështetje dhe mbrojtje për mashkullin në rrëmujën e tërësishme jetësore. Dashuria dhe atmosfera e ngrohtë familjare duhet të jetë kompensim për barrën që mashkulli mmbart në planin e sigurimit ekzistencial të familjes. Të gjithë ata që gjykojnë me mend për jetën e kanë të qartë se Islami ka bërë ndarje të drejtë të punës ndërmjet mashkullit dhe femrës në aspektin e të drejtave dhe detyrave, të cilat janë në harmoni me esencën e jetës, por edhe të natyrës së njeriut. Pejgamberi a.s. ka deklaruar: “Jeta tokësore është begati, kurse begatia më e madhe është femra e mire.”
Me të vërtetë, qëllimi i këtij publikimi nuk është të mohojë vrazhdësitë ndaj femrës në disa mjedise muslimane. Islami nuk mban kurrfarë përgjegjësie për ata të cilët i kthehen kohës së lashtë të injorancës dhe ushtrojnë ndaj femrës despotizëm e forma të tjera të diskriminimit. Në këtë edicion të revistës “Drita e Jetës” pozita e femrës vështrohet nga pozicioni i Islamit aktiv dhe të pastër, andaj vlera e tij është aq më e madhe, kurse botimi në këtë kohë është i çmueshëm për ata të cilët gjurmojnë të vërtetën dhe burimet e saj të ndritshme.

__________________
|--- ???... - Përgaditë E.Hoxha ---| kuptimi është - Përgaditë në Forum... |

FEMRA NË SHOQËRINË KUR'ANORE
Tematika e këtij punimi ka dalë nga bindja se shoqëria bashkëkohore vuan nga një numër i madh problemesh serioze dhe sociale lidhur me femrën dhe raportin e ndërsjelltë të dy gjinive në shoqëri. Ndonëse këto probleme, për disa prej nesh, mund të jenë më pak kurse për disa të tjerë më shumë të shprehura, më shqetësuese dhe më lodhëse, ekzistojnë disa regjione, nëse ka regjione të tilla, të botës moderne, qytetarët e të cilave nuk e kanë vërejtur në asnjë mënyrë jehonën e këty-re problemeve. Për këtë arsye ekziston një nevojë e fortë për kërkimin e zgjidhjeve të mundshme. Problemi i femrës në këtë studim tonin është i lidhur me Kur'anin dhe ajo që e kam titullu-ar “Shoqëria Kur'anore” është bërë nga bindja e fortë se Kur'ani ofron propozime më të mira jetësore për reformat bashkë-kohore shoqërore, të cilat mund të gjenden në çfarëdo modeli ose çfarëdo literature.
Mbase shumë prej jush do të çuditeni nga titulli i këtij teksti - “Femra në shoqërinë Kur'anore” Ndoshta do të pyesni përse nuk e kam titulluar “Femra në shoqërinë muslimane” Më lejoni të sqaroj për çfarë arsye i kam lënë anash shprehjet “islame” dhe “muslimane” nga titulli i këtij teksti dhe për çfarë arsye e kam zgjedhur këtë titull jo të rëndomtë “Shoqëria Kur'anore”.
Ekzistojnë së paku tri shkaqe, për të cilat orientuar në këtë titull. I pari del nga brenga, se shumë bindje dhe veprime janë etiketuar si muslimane dhe islame pa kurrfarë arsye. Ekzistojnë rreth katërdhjetë kombe në botë pjesëtarët e të cilëve pohoj-në se shumicën e popullsisë e kanë muslimane dhe se për këtë arsye janë shoqëri shembullore islame. Kjo, natyrisht, në masë të madhe nxit konfuzion, prandaj shtrohet pyetja: Cili nga këto vende paraqet shoqërinë më të vërtetë dhe më të drejtë islame? Ndër muslimanët mbretëron bindja se shoqëria e tyre kombëtare me siguri është gërshetuar me dëshirën e Allahut Lavdiplotë dhe të Madhëruar.
Nga ana tjetër, jomuslimanët dhe në veçanti, antropologët perëndimorë, shtegtojnë nëpër botë me qëllim të hulumtimit të zakoneve të sjelljes së popujve, duke synuar të trajtojnë çdo variacion brenda botës muslimane si njësoj të vlefshëm. Kjo rezulton me pajtimin e tyre me atë që unë e quaj “teori zoolo-gjike”: shkojnë në teren, incizojnë dhe fotografojnë pamjen e çdo praktike të çuditshme ose ekzotike që dëgjojnë dhe shikoj-në dhe për ata ky është Islami dhe praktika islame. Udhëtimi në ndonjë pjesë tjetër të botës islame me mjete të shumta për incizim dhe fotografim ofron brum të kundërt të materialit duke dokumentuar variacionet sipërfaqësore në doke. Kjo, për hulumtuesit e “teorisë zoologjike” ose për etnografët, gjith-ashtu është Islam ose praktika islame.
Janë bërë shumë pak përpjekje për të kuptuar Islamin si një tërësi. Si rezultat, premisat thelbësore të skepticizmit dhe relativizmit janë rrënjosur në trurin e hulumtuesit dhe ai kthehet në shtëpi i bindur se nuk ekziston një Islam, por që në botë ekzistojnë rezultate të shumë Islameve. Në këtë stil, hulumtuesi thekson se ka shumë defenicione dhe përshkrime të pozitës dhe rolit të femrës në shoqërinë muslimane. Çdonjëri nga rezultatet e këtyre definicioneve ose përshkrimeve është quajtur “musliman” ose “Islam”, ndonëse ne si muslimanë mund të konsiderojmë se, në bazë të parimeve dhe bindjeve tona, disa nga këto praktika janë shtrembëruar ose janë prishur për shkak të mashtrimit ose mosinformimit tonë.
Titullin “Shoqëria Kur'anore” për këtë shqyrtim e kam zgjedhur pjesërisht edhe për të shpëtuar nga konfuzioni, i cili pason shpjegimet dhe pakuptimësitë. Në këtë mënyrë, shpresoj se do të lëvizin në anën tjetër të vlerës së kufizuar edhe partikula-rizmi i “teorisë zoologjike” si dhe hulumtimet që pengohen nga këto mbetje dhe që në planin ideologjik janë në koherencë me rregullat islame. Duke pasur parasysh këto çështje aq të rëndësishme për fatin tonë dhe ekzistencën e virtytshme, kurrë nuk duhet të jemi të kënaqur me reportazhe të rastit mbi shtazët e caktuara njerëzore në “kopshtin zoologjik”, të cilët janë “muslimanë”, statistika dhe doket e të cilëve janë etiketuar si “islame”. Këto përshkrime janë keqtrajtuar. Nga ana tjetër, “Kur'anore” është shprehje e cila është fare e qartë dhe aludon qartë tematikën e këtij punimi.
Emërtimin “Shoqëria Kur'anore” e kam zgjedhur si më përshtatës me qëllim që të na orientojë drejt zbulimit të atyre parimeve thelbësore nga vetë Kur'ani, parime që formojnë bazën e sistemit për shoqëritë tona anëekënd botës muslimane. Kjo është shoqëri e bazuar në parimet kur'anore, ndërsa ky është qëllim i çdonjërit prej nesh, madje edhe kur nga padituria, kohë pas kohe, këto parime i shtrembërojmë. Kjo është përshtatshmëri ndaj shoqërisë së bazuar në Kur'an, për të cilën duhet të luftojmë të gjithë, nëse dëshirojmë që bota muslimane të jetë ardhmëri. A nuk është versioni indonezian, pakistanez, saudit, egjiptasi ose nigerian i shoqëris, ai që duhet të marrim parasysh si normativë të pamohueshme ose ajo e bazuar fort në Kur'anin Famëlartë? Vetëm këtu mund ta kërkojmë definicionin e drejtë të rolit të femrës në shoqëri. Mësimi i theksuar, i cili në realitet është temë e këtij punimi, dëshmon se kjo është mënyra më e përshtatshme e definicionit.
Me këtë zgjedhje dëshirojë të theksoj se Kur'anin Famëlartë duhet pranuar si udhërrëfyes nëpër të gjitha aspektet e jetës. Ky nuk është vetëm burim primar i diturisë mbi besimet, detyrat dhe veprimet religjoze, por është udhërrëfyes për çdo aspekt të civilizimit islam. Në shekujt e kaluar të famës ai ka përcaktuar aktivitetin politik, ekonomik, shoqëror dhe artistik të popujve muslimanë. Nëse dëshirojmë të kemi sukses si pjesëtarë të shoqërisë islame në dekadat dhe shekujt e ardhshëm, duhet ta definojmë mënyrën e të menduarit dhe veprimit tonë në mëny-rë të tërësishme.
Besimi nuk është i kufizuar vetëm në pesë shtylla: shehadet, namaz, agjërim, zekat dhe haxh. Besimi, në realitet, është si identik me shprehjen angleze “religjioni”, për domethëniet e mëhershme, që përfshijnë çdokënd dhe çdo vrimë të ekzistencës dhe sjelljes së njeriut. Me siguri, qëllimi ynë duhet të jetë orientimi i çdo aktiviteti drejt besimit tonë. Këtë mund ta arrijmë vetëm po t'i lejojmë Kur'anit Famëlartë të informojë dhe reformojë çdo rrafsh të jetës.
Si hap përpara në këtë drejtim na lejoni që të shqyrtojmë çka duhet të mësojmë nga Kur'ani mbi shoqërinë drejt së cilës duhet të orientohemi dhe si të mendojmë seriozisht mbi efektet e saj në lidhje me pozitën e femrës. Cilat janë karakteristikat themelore të shoqërisë kur'anore, e cila ka simpati të posaçme ndaj femrës?
Do të shqyrtojmë pesë karakteristika, të cilat paraqiten si kryesore, vendimtare dhe të pamohueshme në shoqërinë Kur'anore. Ndonëse janë prezantuar një nga një, çdonjëra prej tyre mbështet të tjerat dhe ndikon në to. Varësia e ndërsjellë e këtyre pesë karakteristikave vështirëson diskutimin mbi çdonjërën prej tyre, pa përmendur të tjerat dhe, natyrisht, ato nuk ekzistojnë dhe nuk mund të ekzistojnë të izoluara njëra nga tjetra.
1. POZITA DHE VLERA E BARABARTË E GJINIVE
Karakteristika e parë e raportit të shoqërisë kur'anore ndaj femrës është barazia e gjinive. Me fjalë të tjera, Kur'ani na mëson që femra dhe mashkulli janë krijesa të Allahut xh. sh., të cilat ndodhen në nivel të njëjtë të vlerës dhe dinjitetit, ndo-nëse rëndësia e barabartë e tyre nuk e konfirmon pohimin mbi barazpeshën e tyre ose identitetin ideal. Barabazia e mashkullit dhe e femrës është konfirmuar me argumente nga Kur'ani, në pjesët të cilat kanë të bëjnë më së paku me katër aspekte të ekzistencës njerëzore dhe të ndikimit të ndërsjellë.
a) Përmbajtjet fetare
I pari nga këto argumente kur'anore që kanë të bëjnë me barazinë e mashkullit dhe femrës janë përfshirë në manifesti-met që kanë të bëjnë me përmbajtjet fetare, siç janë burimet e njerëzimit dhe detyrat, shpërblimet dhe dënimet e fesë.
1. Burimet e njerëzimit: Kur'ani është i liruar nga rrëfimet e hasura në Dhjatën e Vjetër, rrëfime të cilat e diskreditojnë femrën. Në të nuk ka aluzion se femra e parë, që Zoti krijoi është qenie e rangut më të ulët në raport me mashkullin e parë. Por mashkulli dhe femra janë krijuar (“nga një njeri u krijuam”) për të komplementuar njëri-tjetrin (Kur'an 4:1, 7: 189). Derisa Teurati dhe Dhjata e vjetër, Evën e konsiderojnë si mashtruese të kopshteve të Edenit, e cila i ndihmon Satanit për të joshur Adamin për mosbindje ndaj Zotit, Kur'ani ndaj çiftit njerëzor sillet krejtësisht me drejtësi. Të dyt janë njësoj fajtorë për kryerjen e mëkatit; të dyt dënohen njësoj nga Zoti me dëbim nga Parajsa dhe të dyve u falen mëkatet, pasi u penduan.
2. Detyrat fetare, dënimi dhe shpërblimi: Kur'ani nuk është asgjë më pak i qartë në urdhëresat për barazinë e mashkullit dhe femrës në udhëzimet e tij, sa i përket detyrave fetare, shpërblim dhe dënim. Ne mësojmë:
“Muslimanëve dhe muslimaneve, besimtarëve dhe besimtareve, meshkujve të bindur dhe femrave të bindura, meshkujve të sinqertë dhe femrave të sinqerta, meshkujve të durueshëm dhe femrave të durueshme, meshkujve të përvuajtur dhe femrave të përvuajtura, meshkujve të cilët ndajnë zekat dhe femrave të cilat ndajnë zekat dhe meshkujve të cilët agjërojnë dhe femrave të cilat agjërojnë, meshkujt të cilët kujdesen për pjesët e turpshme të trupit të tyre dhe femrave të cilat kujdesen për pjesët e turpshme të trupit të tyre, meshkujve të cilët shpesh e përmendin Allahun dhe femrave të cilat shpesh e përmendin Allahun Allahu, vërtetë, për të gjithë ata ka përgatitur falje dhe shpërblim të madh.” (33:35)
b) Detyrat etike, dënimet dhe shpërblimet
Kur'ani ia tregon llojit njerëzor barazinë e dëshiruar të dy gjinive me parashtrimin e detyrave etike, dënimeve dhe shpërblimeve të njëjta si për mashkullin ashtu edhe për femrën:
“…kurse ai i cili bën mirë, qoftë mashkull apo femër, por që është besimtar, do të hyjë në xhenet dhe nuk do t'i bëhet e padrejtë as edhe sa një grimë.” (4:124)
“Atij që bën mirë, qoftë mashkull apo femër, kurse është besimtar, ne do t'i dhurojmë jetë të mirë dhe, vërtetë, do t'i shpërblejmë me shpërblim më të mirë siç e kanë merituar.” (16:97)
Po të mos i çmonte Allahu Lavdiplotë dhe i Madhëruar të dy gjinitë me pozitë dhe vlerë të barabartë, këto deklarata eksplicite mbi barazinë e tyre, në detyrat etike, dënime dhe shpërblime, nuk do të gjendeshin në Kur'an.
c) Arsimimi
Ndonëse dispozita indikative mbi të drejtat e barabarta të femrës dhe mashkullit, në lidhje me tentimin për t’u arsimuar, mund të gjend në literaturën e haditheve, Kur'ani, së paku, shënon nevojën e kërkimit të diturisë për të gjithë muslimanët, pa marrë parasysh gjininë. Për shembull, shumë herë përsëritet dhe i urdhërohet të gjithë nxënësve të mësojnë, të flasin, të vëzhgojnë dhe të marrin shembull nga shenjat e Allahut xh. sh. në natyrë. Në realitet, shpallja e parë që iu paraqit Pejgamberit të Zotit (s.a.v.s.) ka të bëjë me mësimin. Në shoqërinë kur'anore kurrë nuk mund të ketë ndalesë për marrjen e diturisë për asnjërën gjini. Ne na është thënë se është detyrë e çdo muslimani dhe muslimaneje që gjatë tërë jetës të kërkojë dituri, qoftë edhe nëse ky kërkim të shpie deri në Kinë. Pejgamberi (s.a.v.s.) madje ka urdhëruar që të arsimohen edhe vajzat robëresha dhe ka kërkuar nga Shifa b. Abdullahu ta mësojë gruan e vet Hafsan b. Umar. Ligjëratat e Pejgamberit (s. a. v. s.) i kanë ndjekur edhe meshkujt edhe femrat. Pas vdekjes së Pejgamberit të Zotit, ka pasur shumë femra të arsimuara.
ç) Të drejtat ligjore
Dëshmia e katërt në Kur'an mbi barazinë e mashkullit dhe femrës është specifikimi i të drejtave ligjore, të cilat janë të garantuara për çdo individ, prej djepit e deri në varr. Ndryshe nga situata në Perëndim, ku deri në këtë shekull ka qenë e pamundur që femrat e pamartuara të posedojnë pronë private, të lidhin kontratë me persona të tjerë ose të disponojnë pasuri pa pëlqimin e bashkëshortit, Kur'ani proklamon të drejtën e çdo femre për të shitur ose blerë, për të kontraktuar dhe fituar, për të disponuar dhe administruar me paratë dhe pronën e saj. Si plotësim i këtyre të drejtave, Kur'ani i lejon femrës të drejtën për pjesëmarrje në trashëgiminë familjare (Kur'an, 4:7, 11) dhe tërheq vëmendjen për padrejtësinë e privimit të femrës nga ky trashëgim (Kur'an, 4:19), përcakton që mirazi (mehri) me rastin e lidhjes së martesës duhet t'i përkasë vetëm asaj dhe se bashkëshorti kurrë nuk mund ta marrë atë (Kur'ani, 2:229; 4:19 - 21, 25), vetëm nëse femra këtë e dhuron si shpërblim (Kur'an, 4:44).
Si çdo privilegj, edhe këto të drejta të femrës kërkojnë obligime gjegjëse. Nëse ajo kryen ndonjë krim ligjor (civil), Kur'ani thotë: “Dënimi për femrën nuk është aspak më i vogël ose më i madh se për mashkullin, për të njëjtin rast” (Kur'an, 5:41, 24:2). Nëse i është bërë e padrejtë ose dëm, ajo ka të drejtë në kompensim sikurse edhe mashkulli.
Është evidente se Kur'ani jo vetëm që preferon, por edhe insiston në barazinë e mashkullit dhe femrës, si karakteristikë thelbësore e shoqërisë kur'anore. Bindjet e kritikëve jomuslimanë, se Islami e diskrediton femrën, Kur'ani i përgenjeshtron në mënyrë të qartë. Përgenjeshtrohen gjithashtu edhe tezat e disa muslimanëve, se femra është inferiore në krahasim me mashkullin në aspektin fetar, intelektual dhe etik, siç ka pohuar më herët literatura e krishtere dhe hebraike.
2. MË MIRË SHOQËRI BISEKSUALE SE MONOSEKSUALE
Na lejoni që të analizojmë karakteristikën e dytë themelore të shoqërisë Kur'anore, e cila ndikon në pozitën e femrës. Ajo përmbahet në direktivat për përqafimin e shoqërisë biseksuale e jo asaj monoseksuale. Derisa mbështet rolin e barabartë të mashkullit dhe femrës, Kur'ani këtë barabarësi nuk e konsideron në kuptimin e barazisë ose identitetit të gjinive.
Me siguri se të gjithë ju jeni informuar për lëvizjen bashkëkohore, që preferon veshmbathje monoseksuale, stoli dhe ondu-lacione monoseksuale, veprime dhe argëtime monoseksuale. Në realitet, ky është fenomen i shpeshtë në Amerikë, ku nuk mund të dalloni nëse jeni duke shikuar një mashkull apo një femër. Kjo rrjedh nga qëndrimet aktuale të shoqërive perëndimore, në të cilat është tejet i vogël, nëse ekziston, dallimi mes dy gjinive në aspektin fizik, në funksionet dhe rolet e tyre në shoqëri. Veshmbathja dhe veprimet janë vetëm argumente siperfaqësore të kësaj bindjeje të thellë. E përcjellur me degradimin e kuali-tetit dhe roleve tradicionalisht të lidhura me gjininë femrore, kjo ide aktuale ka krijuar shoqërinë monoseksuale, në të cilën është ruajtur dhe është përcjellë vetëm roli i mashkullit.
Shumica mendon se kjo sjell nivel më të lartë. Ideja që mashkulli dhe femra nuk janë të barabartë, në realitet e ka detyruar femrën të imitojë mashkullin, madje edhe ta urrejë feminitetin. Prej kësaj formohet një tip i ri i shovenizmit mashkullor. Trysnitë e tmerrshme shoqërore kanë ndikuar që femra të heqë dorë nga roli dhe detyrat e saj të cilat i ka kryer më parë dhe është detyruar të jetojë pa identitet personal dhe individuallitet.
Përkundër kësaj, shoqëria e bazuar në Kur'an është shoqëri biseksuale, në të cilën të dy gjinitë i janë përcaktuar përgjegjësisë së posaçme. Kjo siguron funksionimin e shëndoshë të shoqërisë dhe mirëqenien e të gjithë pjesëtarëve të saj. Kjo ndarje e punës mashkullit i ngarkon detyra – përgjegjësi më tepër të natyrës ekonomike (Kur'an, 2:233, 240 - 241; 4:34), derisa nga femra kërkohet të luajë rolin e vet në rritjen dhe edukimin e fëmijëve (Kur'an, 2:233; 7:189). Duke dalluar rëndësinë e kësaj bartjeje të roleve dhe detyrave të gjinive, Kur'ani kërkesat më të mëdha në planin ekonomik, ia lehtëson pjesës mashkullore të popullsisë, duke i dhënë hise më të madhe se femrës në trashëgimi. Njëkohësisht, Kur'ani femrës i jep të drejtë në mbajtje, si zëvëndësim për kontributin e saj në mirëqenien fizike dhe emocionale dhe për kujdesin, të cilin ajo e shpenzon për rritjen e fëmijëve. Ideologjia monoseksuale pro-dhon raport garues mes gjinive, të cilin e hasim në Amerikë dhe i cili është i kobshëm për të gjithë anëtarët e shoqërisë: të rinj, pleq, fëmijë, prindër, individë, çifte bashkëshortore, meshkuj dhe femra. Përkundër kësaj, shoqëria biseksuale paraqet përgjegjen më të natyrshme në çështjen e raporteve midis gjinive, bazë e cila nxit bashkëpunimin dhe jo garën midis gjinive. Kjo është baza që gjatë historisë ka qenë e përshta-tshme për shumë shoqëri. Ideja e identifikimit ose e barazisë së gjinive ka gjetur shprehje vetëm në kohën e vonshme, në rend të parë në shoqëritë perëndimore. Madje edhe argumentet medicinale mbi dallimet mentale dhe emocionale midis gjinive në hulumtimet perëndimore janë lënë pas shpine, ngase paraqesin kanosje për trendin e tyre dominues të mendimit. Sa gjatë do të ekzistojë kjo lëvizje katastrofale për shoqërinë, para se të braktiset si shkatërruese, nuk dihet. Megjithatë ne, si muslimanë, me siguri duhet të jemi të vetëdijshëm për pasoj-at e saj të dëmshme dhe të rrezikshme, ndërsa në shoqëritë tona ta edukojmë rininë që ajo të kuptojë shkatërrimin që sjell kjo ide.
Protagonistët e shoqërisë monoseksuale e akuzojnë organizimin biseksual të njerëzimit si rrezik për mirëqenien e femrës. Nëse shoqëri biseksuale do të thotë se njëra gjini është superiore në krahasim me tjetrën, një gjë e tillë do të mund të pranohej. Mirëpo, në shoqërinë e njëmendtë kur'anore, drejt të cilës janë orientuar aspiratat tona, kjo gjë nuk është e mundur. Siç kemi parë më lart, Kur'ani mbështet fuqimisht barazinë e pozitës së femrës dhe të mashkullit, duke i shënuar njëkohësisht ndryshimet funksionale dhe karakteristikat me rëndësi të përgjithshme.
Derisa verteton barazinë fetare, morale, intelektuale dhe ligjore të mashkullit dhe të femrës, Kur'ani kurrësesi nuk konsideron se këto dy gjini janë identike ose në baraspeshë. Ai këtë qëndrim e arsyeton me përcaktimin e detyrave të ndryshme, dhe me paisjen, respektivisht trashëgiminë dhe mbajtjen rreth të cilave i balancon këto detyra.
3. VARSHMËRIA RECIPROKE E ANËTARËVE TË SHOQËRISË
Karakteristika e tretë e shoqërisë kur'anore, në lidhje me pozitën e femrës, insiston në varshmërinë reciproke të pjesëtarëve të shoqërisë. Përkundër trendit bashkëkohor të potencimit të të drejtave të individit karshi shoqërisë, Kur'ani shumë herë thekson varshmërinë reciproke të mashkullit dhe femrës, respektivisht të të gjithë anëtarëve të shoqërisë. Bashkëshorti dhe bashkëshortja, për shembull, janë përshkruar si veshje e njëri-tjetrit (Kur'an, 2:187) dhe si bashkëshortë të cilët jetojnë së bashku dhe çojnë jetë të rehatshme (Kur'an, 33:2; 7:189). Mashkulli dhe femra janë të orientuar të plotësojnë njëri-tjetrin, e jo të bëjnë garë midis tyre. Ata janë mbrojtës të njëri-tjetrit (Kur'an, 9:71). Çdonjëri është i ftuar të kryejë detyra të caktuara për mirëqenien e të dyve, por edhe të të tjerëve. Duke e urdhëruar dhe siguruar këtë varshmëri recipro-ke, e cila është tejet e nevojshme për mirëqenien fizike dhe psikologjike të mashkullit dhe të femrës, Allahu xh.sh. në Kur'a-nin Famëlartë i ka përcaktuar detyrat dhe obligimet reciproke dhe të dyanshme për pjesëtarët e familjes - bashkëshortin dhe bashkëshorten, baballarët dhe nënat, fëmijët dhe të moshuarit dhe të afërmit e të gjitha niveleve (Kur'an, 17:23 - 26; 4:1,7 - 12; 8:41; 16:90 etj.). Vëmendja dhe kujdesi për anëtarët e tjerë të shoqërisë, gjithashtu është detyrë e muslimanit.
“Nuk paraqet devocion të ktheni fytyrat tuaja drejt Lindjes dhe Perëndimit; të devotshëm janë ata të cilët besojnë në Allahun, edhe në botën tjetër, edhe në melekë, edhe në libra, edhe në Pejgamberë dhe të cilët një pjesë të pasurisë së tyre, ndonëse u është e dashur, ia falin të afërmëve, edhe jetimëve edhe të varfërve, edhe shtegtarëve të rastit, edhe lypësve, edhe si kompensim për të zënët rob.” (2:177)
Në këtë mënyrë Kur'ani ua forcon muslimanëve ndjenjën për përgjegjësi dhe vend në shoqëri. Kjo nuk është marrë parasysh ose nuk është kuptuar si represion ndaj individit. Për-kundrazi, muslimani në mënyrë konstante është cytur për varshmërinë reciproke duke pasur parasysh përparësitë që dalin nga ajo. Përparësitë ekonomike, shoqërore dhe psikologjike të këtyre raporteve dhe interesimeve të ngushta reciproke, brenda një grupi shoqëror, sigurojnë më tepër se kompensim për individin me qëllim të fisnikërimit të aspiratave të tij apo saj individuale. Anonimiteti dhe mungesa e varshmërisë së ndërsje-llë shoqërore te pjesëtarët e shoqërive bashkëkohore perëndi-more ka shkaktuar shumë probleme serioze. Vetmia, kujdesi joadekuat për të moshuarit, humnerat midis gjeneratave, përqi-ndja e lartë e vetëvrasjeve dhe kriminaliteti fëmijëror dëshmo-jnë thelbin e thyerjes së vazhdueshme të varshmërisë reciproke dhe mohimit të nevojës së njeriut për kujdes të ndërsjellë.



4. FAMILJA E ZGJERUAR
E lidhur ngushtë me varshmërinë reciproke është karakteristika e katërt themelore e shoqërisë kur'anore, e cila shërben për fisnikërimin e marrëdhënieve midis mashkullit dhe femrës. Kjo është themelimi i familjes së zgjeruar. Si shtojcë e pjesëtarëve të bërthamës, që sajon familjen - nëna, babai dhe fëmijët e tyre - familja islame ose a' ilah familja përfshin gjithashtu gjyshërit, gjyshet, dajallarët, xhaxhallarët, tezet dhe pasardhë-sit e tyre. Familjet muslimane zakonisht jetojnë në “banesa të zgjeruara”; që do të thotë se anëtarët e tyre jetojnë bashkari-sht nga tri ose më shumë gjenerata të afërmish në një objekt banimi ose kompleks banesash. Gjithashtu, aty ku ky version i banimit të familjes së zgjeruar nuk është i mundur ose përfundojnë, lidhjet familjare arrijnë larg bërthamës së familj-es, gjë që mund të shihet në lidhjet e fuqishme psikologjike, shoqërore, ekonomike, madje edhe politike.
Unanimiteti i familjes së zgjeruar është rregulluar edhe vërtetuar me Kur'anin Famëlartë, në të cilin gjejmë udhëzime mbi të drejtat e lidhjes së gjakut (Kur'an, 17: 23 - 26; 4:7 - 9; 8:41; 24:22 etj.). Hisja nën trashëgim, jo vetëm për pjesëtarët e bërthamës së familjes, por edhe për ata nga familja e zgjeruar, është e rregulluar posaçërisht (Kur'an, 2:180; 4:33, 176). Dënimi i tmerrshëm kanoset dhe u ofrohet atyre të cilët nuk i përfillin këto masa të përkrahjes brenda familjes (Kur'an, 4:7-12). Prandaj, familja e zgjeruar e kulturës islame nuk është vetëm produkt i konditave shoqërore, ajo është ligj i rrënjosur, strehim në Fjalën e Zotit, e konfirmuar me këshilla dhe rregulla kur'anore.
Janë shumë të mëdha përparësitë edhe për mashkullin edhe për femrën kur jetojnë në pajtim me karakteristikat e tjera themelore të shoqërisë Kur'anore:
1. Sigurohet nga egoizmi dhe ekscentrizmi nga çdonjëra anë, meqë individi nuk ballafaqohet me bashkëshortin, por me tërë familjen e paraardhësve, pasardhësve dhe fëmijëve, nëse ai ose ajo largohen “nga kursi”.
2. Lejon karierën e femrës, e cila punon pa cënuar funksionin e bashkëshortes dhe nënës. Suksesi i femrës në familjen e zgjeruar islame nuk vuan nga barra fizike dhe emocionale e punës jashtë orarit, as nga ndjenja e fajit për shkak të lënies pas dore të obligimeve familjare si nënë dhe bashkëshorte. Në realitet, pa këtë mënyrë të rendit familjar është e pamundur të paramendohet ndonjë zgjidhje e dobishme e problemit me të cilin është ballafaquar shoqëria perëndimore. Sa më shumë që femrat hyjnë në përbërje të fuqisë punëtore, bërthama e familjes bëhet gjithnjë më e paaftë t'i përballojë nevojat e anëtarëve të saj. Vështirësitë në familjet me një prind, natyri-sht, janë shumfish më të mëdha. Vështirësitë, që sistemet e tilla familjare parashtrojnë para femrës së punësuar janë shka-trrimtare për individin, për martesën dhe lidhjet familjare. Shpërbërjet e familjeve, ndarjet psikologjike dhe shoqërore dhe shkalla e lartë e shkurorëzimeve në Amerikë dhe në vendet e tjera perëndimore sjellin preokupimet e shtuara të mjekëve, avokatëve, psikiatërve dhe sociologëve, si dhe, natyrisht, të viktimave fatkeqe të këtyre fenomenëve.
3. Familja e zgjeruar siguron socializmin adekuat të fëmijëve. Këshilla e babait dhe e nënës në bërthamën familjare, ose në familjen me një prind, mund të tregohet e papranueshme për fëmijët tekanjozë, mirëpo presioni i të gjithë anëtarëve të familjes së zgjeruar është kundërlëvizje e efektshme për mosdëgjim dhe mosbindje.
4. Familja e zgjeruar paraqet siguri nga varietetet psikologjike dhe sociale në shoqëri, si për të rriturit ashtu edhe për fëmijët, pasi varshmëria më e vogël në raportin e njërit ndaj tjetrit rezulton me nevoja më të vogla emocionale te çdo anëtar i familjes.
Mosmarrëveshjet dhe divergjencat midis të rriturve, fëmijëve dhe personave të gjeneratave të ndryshme nuk arrijnë përmasa dëmtuese, siç mund të ndodhë në familjen e cila përbëhet vetëm nga bërthama e saj. Gjithmonë ka anëtarë alternativë të familjes që ndodhen afër, janë të gatshëm ta lehtëso-jnë dhimbjen dhe të ofrojnë këshillë gjegjëse dhe shoqëri. Madje edhe lidhja bashkëshortore nuk përjeton vuajtje.
5. Familja e zgjeruar ose familja a'ilah është siguri kundër zhvillimit të sketërrave midis gjeneratave. Ky problem shoqëror paraqitet kur një grup i moshuar bëhet aq i izoluar nga gjeneratat e tjera, saqë paraqet vështirësi për realizemin e veprimit të suksesshëm dhe me rëndësi reciproke për njerëz të moshave të ndryshme. Në familjen e zgjeruar tri ose më tepër gjenerata jetojnë së bashku dhe bashkëpunojnë në mënyrë konstante njëri me tjetrin. Kjo situatë mundëson mësimin e dobishëm dhe socializimin e përvojave për fëmijë dhe ndjenjën e domosdoshme të sigurisë dhe dobisë për gjeneratat më të vjetra.
6. Familja e zgjeruar eliminon problemet e vetmisë, të cilat rëndojnë banorët e izoluar dhe anonim të mjediseve urbane të shumë shoqërive bashkëkohore. Femra e pamartuar dhe e ndarë ose e ve, në familjen e zgjeruar islame kurrë nuk do të vuajë nga problemet me të cilat ballafaqohet femra në shoqërinë bashkëkohore amerikane. Në shoqërinë kur'anore nuk ka nevojë për kompjuterë të cilët kontraktojnë takime, as për klube dhe bare për të vetmuarit, ose për izolimin e personave të moshuar në fshatrat e qytetëruara ose shtëpitë e pleqve. Nevojat shoqërore dhe psikologjike qoftë të mashkullit ose të femrës në familjen e zgjeruar janë të siguruara.
Ndërkohë që lidhjet martesore në shoqëritë perëndimore bëhen gjithnjë e më të dobëta, femrat janë viktimat kryesore të ndryshimeve. Ato janë më pak të afta se meshkujt që të rregu-llojnë martesa ose lidhje të tjera, kurse në planin psikologjik janë më shumë të goditura nga këto humbje.
7. Familja e zgjeruar siguron përkujdesje më të dobishme dhe më humane për të moshuarit. Në familjen e përbërë vetëm prej bërthamës kujdesi për prindërit e moshuar, ose prindërit e njerit prej bashkëshortëve, mund të bjerë vetëm mbi një indi-vid, zakonisht mbi nënën e familjes. Ajo duhet t'u ofrojë përkujdesje të posaçme fizike si dhe të sigurojë mirëqenien emoci-onale të të moshuarve.
Kjo është barrë shumë rëndë mbi shpinën e femrës, e cila përveç kësaj ka obligimi të përmbushë kërkesat e fëmijëve dhe të bashkëshortit. Nëse është nënë e punësuar, kjo barrë mund të jetë e padurueshme, e në këtë rast të moshuarit vendosen nëpër shtëpitë për pleq, ku presin vdekjen. Me ndarjen e përgjegjësive dhe detyrave, që e siguron familja e zgjeruar, barra bëhet dukshëm më e lehtë.
5. ORGANIZIMI PATRIARKAL I FAMILJES
Karakteristika e pestë themelore e shoqërisë kur'anore është patriarkalizmi. Në kundërshtim me qëllimet e “Lëvizjeve për femrën e lirë”, Kur'ani angazhohet për një shoqëri e cila rolin e udhëheqjes dhe vendosjes në familje ia ndan mashkullit.
Çdo shoqëri është e ndarë në organizata më të vogla të administrimit njerëzor, partive politike, organizatave fetare, ndërmarrjeve komerciale, familjeve të zgjeruara etj. Është e nevojshme që çdonjëra nga këto organizata të jetë stabile, kohezive dhe e shkathët, nëse dëshiron të jetë e dobishme për anëtarët e vet. Me qëllim të arritjes së këtyre karakteristikave, organizata duhet të ndajë përgjegjësinë kryesore për individin ose grupin e caktuar brenda radhëve të veta.
Prandaj, qytetarët mund të votojnë, Kuvendi mund të aprovojë, policia mund të zbatojë ligje, mirëpo kreu udhëheqës i shtetit është ai që e mban barrën e sjelljes së vendimeve vendimtare për kombin, si dhe përgjegjësinë ose meritat për këto vendime.
Edhe familjes gjithashtu i nevojitet dikush që do ta mbartë barrën e përgjegjësisë kryesore për çdo gjë. Kur'ani këtë rol ia ka dhënë mashkullit më të moshuar të familjes. Kjo është dispozitë patriarkale e pushtetit dhe e përgjegjësisë, e karak-terizuar në këtë mënyrë: - “vetëm bashkëshortët kanë përpa-rësi para tyre për një shkallë. “ (2:228), si dhe “meshkujt përkujdesen për femrat...” (4:34). Në kundërshtim me komentimet e shtembëruara të armiqve të Kur'anit, këto ajete nuk shprehin nënshtrimin e femrës ndaj mashkullit nga diktatura e bazuar në gjini. Interpretimi i tillë paraqet paturpësi vulgare ndaj thirrjeve kur'anore për barazi të gjinive dhe ndaj dispozi-tave të tij për shprehjen e respektit dhe kujdesit ndaj femrës. Përkundër kësaj, ajetet e cituara shprehin mënyrën e shmangies nga përçarjet intelektuale, në favor të pjesëtarëve të familjes. Ata preferojnë një shoqëri patriarkale.
Në vazhdim vëmendja duhet përqëndruar në përdorimin e fjalës “kavvamum” në deklaratën “Meshkujt përkujdesen për femrat” (4:34). Nuk ka dyshim se shprehja (folja) kavvama nga e cila është nxjerrë emri “kavvamum”, nuk implikon sovranitet despotik. Në vend të kësaj, kjo shprehje aludon në atë që qëndron përpara diçkaje (prej kame - qëndrojë) për shkak të dikujt tjetër në formë të mbrojtjes dhe admirimit. Nëse roli autokratik dhe tiranizues i gjysmës mashkullore të shoqërisë është nënkuptuar, ekzistojnë shumë shprehje shumë më të përshtatshme, për shembull, “musejtirum” dhe “muhejminun”. Shembuj të tjerë të përdorimit kur'anor të shprehjes “kava-mun” konfirmojnë mbështetës e jo autokratik dhe tiranizues të kësaj shprehje (shih. 4:127 - 135; 5:9). Prandaj, përshkrimi i domethënieve të ndryshme, dhe i fragmentit të ajetit në të cilin ndodhet fraza e cituar në aspektin ideologjik është kontradiktor dhe gjuhësisht i paqëndrueshëm.
Përse Kur'ani specifikon udhëheqjen e mashkullit në familjen e zgjeruar patriarkale dhe jo organizimin matriarkal? Kur'ani, në lidhje me këtë çështje, përgjigjet në këtë mënyrë: “Meshkujt përkujdesën për femrat pasi Allahu u ka dhënë përparësi njërit ndaj tjetrit dhe pasi ata shpenzojnë pronën e tyre.” (4:34).
Kontributi fizik dhe ekonomik dhe përgjegjësitë janë shkaqe kur'anore për themelimin e shoqërisë patriarkale dhe matriarkale.
Disa perëndimorë, të ballafaquar me problemet e shoqërisë bashkëkohore, fillojnë të parashtrojnë pyetje si: Ku mund të drejtohemi për ndihmë? Ç'mund të bëjmë kur kemi parasysh dezintegrimin e sotëm shoqëror? Kjo është kohë e dëshpërimit dhe e eksperimentimit, në të cilën shoqëria perëndimore bie moralisht nën eksplozionet e rritjes permanente të deziorienti-mit njerëzor dhe shkatërrimit shoqëror.
Ç'mund të bëjmë ne si muslimanë? Para së gjithash, duhet të krijojmë një shoqëri të vërtetë kur'anore në botën muslima-ne. Pa këtë nuk mund të themelojmë një sistem objektiv dhe të aftë për jetën dhe veprimin reciprok të mashkullit dhe femrës në shoqëri. Nuk mund të shpresojmë se gjeneratat e ardhshme do të nxisin lojalitet dhe respekt ndaj shoqërive tona dhe institu-cioneve të tyre përcjellëse, nëse vetëm shoqëritë pseudo-islame janë të afta për produksion dhe mbajtje. Masat dhe institucio-net pseudo-islame janë njëmend antiislame, pasi postulojnë modele të cilat nuk mund të merren me shqyrtim dhe frenojnë etiketën “Islame”. Në kokat e shumë muslimanëve, por edhe të jomuslimanëve, kjo gjë prodhon mbartjen e gabuar të obligimeve, të institucioneve të prishura të vetë Islamit.
Duhet të jemi të arsimuar dhe t'i arsimojmë muslimanët e tjerë, e posaçërisht rininë e cila është mbartëse e së nesërmes, duke marrur parasysh rëndësinë dhe qëndrueshmërinë e tradi-tave tona dhe të tyre kur'anore në lidhje me femrën, familjen dhe shoqërinë. Përkundër mossuksesit të modeleve alternative bashkëkohore të shoqërive perëndimore, disa muslimanë e mbajnë barazinë e damkosur perëndimore të gjinive, idetë e tyre monoseksuale dhe mënyrat e sjelljes, me theksin e tepërt të individualitetit dhe lirisë personale nga përgjegjësia, si dhe sistemin e familjes që shërbehet vetëm prej bërthamës së saj. Duhet të jemi vigjilentë para rreziqeve të cilat arrijnë nga këto ide dhe praktika shoqërore, ngase, nëse nuk u kundërvihemi me kohë, jemi të gjykuar me ardhmëri fatale, ngase rezultati përfundimtar i eksperimenteve të tilla shoqërore paraqet dështim total.
Mirëpo, edhe kjo nuk është përgjigje adekuate për ne si muslimanë. Si mëkëmbës të Allahut xh. sh. në tokë (Kur'an, 2:30), ne duhet të kujdesemi për tërë botën dhe të gjithat krijesat njerëzore. Në dritën e urdhrit për transmetimin e vullnetit të Allahut xh. sh. në çdo pjesë të Tokës, ne nuk duhet të harrojmë që mirësinë, të cilën e njohim, duhet t'ia preferojmë edhe të tjerëve. Është koha për Islamin dhe muslimanët që të paraqesin zgjidhjet e tyre të problemeve të shoqërisë bashkëkohore, jo vetëm në opinionin musliman, por edhe në atë jomusliman. Kjo mundet dhe duhet të kryhet përmes shembujve jetësorë të shoqërisë së vërtetë kur'anore, në të cilën problemet e mashkullit dhe femrës zgjidhen. Kjo duhet të realizohet nëpërmjet shkrimeve dhe shqyrtimeve informatike të shkencëtarëve tanë, të cilët duhet të jenë njësoj të dobishëm për muslimanë dhe jomuslimanë. Nuk ka rrugë më të mirë se t'i shërbesh vullnetit të Allahut xh. sh. dhe kompaktësisë së llojit njerëzor. Nuk ekziston bar më i mirë se shtrirja e dorës për ndihmë për viktimat e shoqërisë bashkëkohore.

Shënime:
1. “Hipokritëve dhe hipokriteve dhe pabesimtarëve Allahu u kanoset me zjarrin e Xhehenemit, ata do të qëndro-jnë përgjithmonë në të, ajo do t'u mjaftojë! Allahu i ka mallkuar dhe ata i pret vuajtja e pafund.” (9:69)

2. Shih gjithashtu (9:67 - 72)

3. Ky është hadith i Pejgamberit të Zotit, Muhammedit (s.a.v.s.). Të shihet gjithashtu - Muhammed 'Izzat Darwazah, Al-Mar'af fi al-Qur'an wal Sunnah (Beirut: al-Maktabah al-'Asriyyah, 1980) f. 44, 47, 51.

4. Muhammed Fu'ad' Abd al-Baqi, al-Lu'lu wal Marjan fi ma ittafaqa fihi al-Shaykani (Beirut: Dar al-Kitab al-Jadid, 1970), I, f. 30 - 31.

5. Hajji Faysal ibn Hajji Uthman, “Women and Nation-Bulding: Systematicana Conteporary Malay Muslim Society (Ph. D. dissetation to be presented to Temple Uniwersity), f. 85.

6. Muhammed Khayrat, Markaz al-mar'ah fi al- 'Islam (Cairo: Dar al-Ma'arif, 1975), f. 108.

7. Monrad G. Paulsen. “Women, Legal Rights of”, Encyclopedia Americana (Dunbary, Con.: Americana CCorp., 1980), 29, f. 108 - 109.

8. “...Meshkujve u takon shpërblimi për atë që ata bëjnë, ndërsa femrave për atë që ato bëjnë...” (4:32)

9. Shih: Mustafa al-Siba'i, al-Mar'ah bayn al-fiqh wal qanun (Aleppo: Al-Maktabah al-'Arabiyyah, 1976), f. 38.;
Muhammad 'Izzat Darwazah, Al-Dastur al-Qur'ani fi Shu'un al-Hayat (Cairo 'Isa al-Babi al-Halabi), f. 78.

10. “O besimtarë, ju ndalohet që femrat t'i trashëgoni si sende përkundër vullnetit të tyre dhe t'iu shkaktoni vështirësi, me qëllim që diçka nga ajo që u keni dhuruar të përvetësoni, pos nëse gabon dukshëm. Jetoni në lumturi me to! Ndërsa, nëse ndaj tyre ndjeni neveri, është e mundur që mu në atë për të cilën ndieni neveri, Allahu ka dhënë mirësi të madhe.” (4:19)

11. Në përshkrimin e lëvizjes për lirinë e femrës në Amerikë, Karolina Bird shkruan: “Ajo do ta mënjanonte pasqyrën e dallimeve të vërteta midis natyrës së mashkullit dhe të femrës me citate të përgjithësuara me qëllim që të legali-zojë këto konvenca të tyre (martesa, familja, marrëdhëniet e mashkullit dhe femrës etj.)” (“Women's Liberation”, Encyclo-pedia Americana, 29, f. 111a.).

12. Në vitin 1979 në SHBA, krahas 2.331.000 martesave, ka pasur 1.181.000 shkurorëzime, në bazë të almanakut të vitit 1983. Çdo vit shkalla e përqindjes së shkurorëzimeve rritet dukshëm.

13. Kavvamun - kujdestari, ai i cili përkujdeset për dikë.

14. Musejtirun – drejtues.

15. Muhejminun - ai nën mbikëqyrjen e të cilit ndodhet çdo gjë.

16. Organizata matriarkale - femra si kryetare e familjes ose e fisit.
17. Shënim i redaktorit: Autorja e nderuar e këtij artikulli ka paraqitur argumente në favor të familjes së zgjeruar, në kuptimin e familjes e cila përfshin: “gjyshërit, gjyshet, dajalla-rët, xhaxhallarët, tezet dhe pasardhësit e tyre, të cilët jetojnë së bashku në një ndërtesë ose kompleks ndërtesash. Ndonëse është e vërtetë se Islami preferon marrëdhënie të afërta dhe të ngrohta midis atyre që janë në lidhje gjaku (33:50; 24:61) dhe me fe (49:10; 59:10), ekzistojnë pak argumente në Kur'an ose traditë për çfarëdo simpatie ndaj jetës së tyre të përbashkët në një ose “kompleks ndërtesash”, kjo simpati nuk është dëshmuar nga argumentet historike, duke pasur për bazë bashkësinë e parë muslimane nga koha e Pejgamberit të Zotit (s.a.v.s.). Megjithatë, argumentet e saj në favor të familjes “së zgjeruar” nuk janë në kundërshtim me faktet islame.

__________________
|--- ???... - Përgaditë E.Hoxha ---| kuptimi është - Përgaditë në Forum... |

STATUSI I FEMRËS NË ISLAM
FEMRA - GJYSMA E TRUPIT TË SHOQËRISË
Zgjidhja e problemeve sociale
Vështirësia më e madhe me të cilën ballafaqohemi gjatë zgjidhjes së problemeve sociale është ajo nën ndikimin e faktorëve, si janë doket dhe traditat, shprehitë, ndjenjat, imitimet e verbëra etj. Prandaj, është plotësisht e mundur që të largohemi nga e vërteta dhe të gabojmë në dallimin e asaj që është e drejtë dhe asaj që është e gabuar.
Prej problemeve që kanë të bëjnë me logjikën dhe shkencën, në çfarëdo mënyre, kjo vështirësi nuk paraqitet. Në shkencë së pari tubohen premisat kryesore dhe përmes deduksionit logjik mund të arrihet një konkluzion i drejtë. Me fjalë të tjera, në rast të dallimit dhe të mosmarrëve-shjes, ato prezantohen në edicionet shkencore ose filozofike në lidhje me mungesën e domethënieve dhe pajisjeve adek-uate ose me mungesën e konkluzioneve logjike. Problemet sociale, në anën tjetër, janë gjë e përparësisë dhe e humbj-es, idealeve dhe dëshirave të klasave të llojllojshme në shoqëri. Edhe këtu shumica e dallimeve dhe e vërejtjeve del në pah si rezultat i të drejtave dhe i detyrave duke rënë shumë shpesh në konflikt, shkaku i të cilit është disa individë i përkasin teorive të njohura, fakti se u kundërve-hen pikëpamjeve të të tjerëve dhe se motivet e tyre i bazojnë në kundërshtim me ata që janë adhurues të së vërtetës, d. m. th. janë në kundërshtim me të drejtën sociale dhe funksionimin e sistemuar të shoqërisë.
Kjo ndodh pasi shpesh oratoria, poetika dhe propaganda mashtruese e zëvendësojnë mendimin logjik. Rezultati është, në vend të kërkimit të ndihmës nga ekspertët, nga shkencëtarët e paanshëm dhe nga njerëzit e ditur dhe në vend të fillimit të këshillimeve, ku do të merrnin pjesë stu-dieusit eminentë, diskutimeve pa paragjykime dhe hulumtimeve, qasje ndaj analizave të zhurmshme dhe grindjeve, kurse përpjekjet janë orientuar drejt mashtrimit dhe nxitjes së mendimit të ndryshuar.
Duke shkuar kësaj rruge, është evidente se gjërat po keqësohen. Njerëzit e shquar, gjenitë, të cilat janë krenaria e llojit njerëzor, mund të pengohen fare lehtë. Mund të ndalet nga udhëheqësit, liria e të folurit dhe e të shkruarit. Gojë-këqinjt dhe mercenarët, helmuesit e fjalës së shkruar, jo vetëm që mund të dominojnë, por do të shkonin edhe më larg të nxitur nga synimet e tyre egoiste. Në këto synime dominon shtrembërimi i rendit dhe mund të merret me mend lehtë cili do të ishte fati i shoqërisë. Pra, kushti krye-sor për sjelljen e konkluzioneve të bazuara pozitivisht në edicionet e lartshënuara do të ishte t'i analizojmë nga një këndvështrim objektiv, i cili kërkon vetëm të vërtetën e liruar nga të gjitha emocionet, perdet e zymta të pasioneve dhe nga të gjitha ndikimet që mund të bëjnë doket dhe shprehitë. Vetëm në këtë mënyrë mund të arrihet e vërteta dhe mund të nxirren konkluzione të drejta. Përveç kësaj, gjatë hulumtimit objektiv të këtyre edicioneve dhe gjatë kuptimit të së vërtetës, përmes fakteve, duhet të kihen parasysh masat e ndryshme që orientojnë jetën e njeriut, veprimtarinë e tij sociale dhe ligjet e kauzalitetit. Prandaj, para konkluzionit kategorik, duhet të peshohen me vëmendje pikat e dobëta dhe të forta të pikëpamjeve materiale, shpirtërore, individuale e sociale. Gjithashtu, te vëzhgimi i faktorëve që mohojnë të tjerët, atyre që janë më të rëndësishëm u duhet dhënë përparësi.
Për fat të keq, në analizën e këtyre edicioneve zakoni-sht dominon simpatia e fuqishme subjektive. Si pasojë e kësaj, drejtimet e dëshmuara shkencëtarisht dhe ata paqë-dashës ia lëshojnë vendin drejtimeve kolonialiste dhe tirani-zuese.
Imitimi i verbër është njëri nga faktorët që ka ushtruar ndikim negativ në zgjidhjen e problemeve sociale. Gjithsesi, numri i madh i të drejtave që kanë qenë të shtypura dësh-mon mbi imitimin e verbër dhe të paaftë të paraardhësve ndaj kulturave të huaja të cilat, duke penguar shumë shoqë-ri, i kanë sjellur gjer aty sa të arrijnë në gjendjen e mjerue-shme të ngulfatjes së pafuqishme.
Prandaj, siç u tha më lart për studimin intelektual dhe logjik të këtyre edicioneve dhe mendimeve që synojnë të vërtetën, duhet të largohemi nga ndikimet negative të cilat mund të prodhojnë efektin e përshkruar më sipër. Veç kësaj, duhet pasur gjykim objektiv larg nga të gjithë subjektivi-zmat qoftë nga lindja ose perëndimi, si dhe pasqyrim i pastër larg nga të gjitha pasionet dhe motivet egoiste.
LOGJIKA E NATYRËS NJERËZORE
Kohëve të fundit në shoqërinë tonë diskutohet shumë mbi çështjen e të drejtave të femrës. Kjo ka ardhur në shprehje në ngjarjet për të cilat, më pak ose më shumë, jemi të vetëdijshëm të gjithë. Mirëpo, nuk do të diskutojmë për një studim të themeltë të të drejtave të femrës (kur ato përbëjnë gjysmën e popullsisë botërore), duhet të shqyrto-jmë pozitën e saj në natyrë dhe shoqëri, si dhe të zbulojmë cilat janë lehtësimet dhe vlerat në natyrë ose në konditat fetare të dhuruara me pushtetin dhe urtinë e Zotit.
Kur'ani Famëlartë, libri i fundit i përkryer i Zotit dhe udhërrëfyesi i përhershëm për njeriun, duke na udhëzuar drejtë prosperitetit dhe shpëtimit në këtë dhe botën tjetër, na tregon se ligjet sociale duhet të formohen në harmoni me natyrën e njeriut:
“Drejto fytyrën tënde drejt fesë, si besimtar i vërtetë; fesë e cila është vepër e Allahut, në të cilën Ai i krijoi njerëzit, nuk duhet ndryshuar feja e Allahut, ngase ajo është fe e vërtetë, mirëpo shumë njerëz nuk e dinë këtë.” (30:30)
Logjika e Kur'anit është unikale dhe asnjë shkencëtar ose studjues nuk mund ta arrijë këtë logjikë pa marrë para-sysh sa e studion.
Ne i ftojmë të gjithë ata që pohojnë se kanë gjetur logjikë më të mirë që ta dëshmojnë këtë. Me të vërtetë, a mund të ekzistojë ndonjë logjikë aq e mirë dhe e saktë? Në këtë pyetje mund të përgjigjemi qartë atëherë kur të sqarojmë përse natyra e njeriut duhet të jetë bazë e të gjitha ligjeve dhe rregullave.
Është fakt i pranuar bashkërisht, si nga filozofët e vjetër ashtu edhe nga ata bashkëkohorë, se çdo qenie e gjallë është e pajisur me sistemin me ndihmën e të cilit i është siguruar ekzistenca. Eksperimentimi dhe rezultatet pasuese pa dyshim e kanë dëshmuar këtë. Është evidente se ekziston një nevojë e vogël për argumente ose për gjykim modern teknik, kurse një studim i shkurtër i jetës së qenieve të gjalla, bimëve ose shtazëve do të dëshmonte këtë fakt.
Për shembull, është e përbashkët njohuria se qeniet e gjalla kanë nevojë për lloje të ndryshme të ushqimit në harmoni me nevojat e tyre. Përveç kësaj, natyra çdo qenie të gjallë e ka pajisur me një sistem të caktuar për tretje, i cili flet vetvetiu për qëllimin për të cilin është krijuar dhe ushqimi i cili i përshtatet.
Studimi i organeve për tretje te shtazët barëngrënëse dhe ato mishngrënëse dhe dallimet evidente mes dhëmbëve, stomakut, zorrëve të tyre dhe gjërave të tjera mund të jetë argument i vërtetë dhe fakt vendimtar, i cili e vërteton qëndrimin tonë. Prandaj, shkëncëtari duke dhënë udhëzime se si duhen ushqyer shtazët duhet të marrë parasysh dallimet e sistemeve për tretje të këtyre shtazëve, mbi të cilët duhet t'i bazojë udhëzimet e tij. Natyrisht, meqenëse shtazët veprojnë sipas instiktit dhe jo sipas logjikës, atyre këto udhëzime për t'u ushqyer nuk u nevojiten.
Përveç kësaj, për të arritur dobi optimale nga potenciali i qenieve të gjalla duhen studiuar mekanizmat e tyre natyrore, me qëllim të njohjes më të mirë të aftësive, fuqisë, kufizimit të tyre, si dhe mënyrës së funksionimit të tyre. Prandaj, mënyra më e mirë që të caktohen detyrat ose të drejtat e qenieve të gjalla është të studiohen në mënyrë të drejtë mundësitë dhe kualiteti i tyre. Kjo do të thotë se asnjë masë nuk është më e mirë se natyra e njeriut.
KUALITETET E LINDURA TË FEMRËS
Njeriu ekziston si shtazë spirituale, materiale dhe intelektuale duke i shtuar karakteristikat e tij personale dhe duke mos i harruar gjithashtu raportet e tij sociale. Prandaj, diskutimi i plotë mbi të drejtat e femrës duhet të përfshijë studimet e filozofisë, psikologjisë, sociologjisë dhe shkenca-ve të tjera simotra. Përpjekja për sqarimin e çdonjërës prej këtyre shkencave do të kërkonte shumë kohë. Mirëpo, për ta kuptuar drejt diskutimin tonë, ka nevojë për disa sqarime të shkurtra.
Është e pamohueshme që edhe burri edhe gruaja janë qenie njerëzore. Gjithashtu, është e pamohueshme se te dy kanë veti dhe vlera të përbashkëta njerëzore. Mirëpo, kjo nuk mund të merret si bazë për matjen e dallimeve që ekzistojnë midis të drejtave dhe obligimeve të tyre.
Këto dallime ekzistojnë për shkak të karakteristikave të tyre specifike në bazë të të cilave mund të dallohen. Këtu duhen shqyrtuar dallimet e shprehura në strukturën fizike të mashkullit dhe femrës. Me fjalë të tjera, duhet hulumtuar se ç'do të thotë koncepsioni i gjinisë femërore dhe ç' është thelbi i saj. Dallimi më i shprehur midis mashkullit dhe fem-rës është gjinia e tyre. Natyrisht, ata dallohen për nga siste-mi i tyre nervor, si dhe për nga sistemet e tjera, mirepo, studimi i këtyre dallimeve është në kompetenca të filozo-fisë. Nga pikëpamja psikologjike, mashkulli dhe femra dallo-jnë në masë të madhe. Femrat janë kryesisht më emotive, gjersa te mashkulli arsyeja dallon mbi emocionet. Ky dallim është i lidhur drejtëpërdrejt me sistemet e tyre nervore dhe një test kritik, psikologjik dhe fiziologjik do ta dëshmonte këtë me sukses nga pikëpamja sociologjike; studimi i prezantimit të familjes si faktor i fuqishëm dhe roli që ajo luan në bashkimin e çiftit bashkëshortor duhet të nënkuptohet. Megjithatë, dallimi në gjini midis mashkullit dhe femrës duhet të pranohet si normale dhe të merret si faktor i dobët për caktimin e detyrave dhe të drejtave të tyre. Studimi i kujdesshëm do të dëshmojë se ky dallim mund ta përcaktojë mirë statusin e tyre social, të të drejtave dhe detyrave materiale. Mandej, edhe po të kërkoheshin dallimet e tjera në sistemet e tyre nervore, psikologjike dhe sistemet e tjera, ato janë pa kurrëfarë teprimi, të rrënjosura në këtë dallim esencial. Midis femrës dhe mashkullit ekziston dashuria dhe simpatia e ndërsjelltë. Joshja e fuqishme reciproke seksuale dhe kënaqësitë, të cilat e përcjellin atë, ndihmojnë forcimin, ekzistencën e bashkësisë së tyre martesore, duke i mundësuar natyrës që ta arrijë qëllimin e vet, d.m.th. e njerëzimit. Megjithatë, mashkulli dhe femra nuk luajnë rol të njëjtë në realizimin e këtij qëllimi.
Për shembull, mashkulli, në masë të konsiderueshme, ka një shkallë të caktuar të lirisë në marrëdhëniet seksuale (p. sh. ai nuk mund të detyrohet të ketë marrëdhënie seksuale) gjersa te femra është e kundërta. Mirëpo, në anën tjetër, roli reproduktiv i mashkullit është momental, gjersa femra duhet ta mbajë barrën e shtatëzanisë nëntë muaj. Nëse kësaj ia shtojmë kohën që i nevojitet për ushqimin, përkuj-desjen dhe rritjen e fëmijës, atëherë do të kuptojmë se roli i saj është shumë më delikat në rritjen e pasardhësve. Me të vërtetë është për çudi, që një përfaqësuese mendjelehtë në senatin e një shteti pati deklaruar: “Lindja e fëmijës është gjëja më e lehtë që i ndodh femrës nga natyra. Kjo është njësoj sikur mashkulli të bëjë një hap të vogël për të kënaqur nevojat e veta.” Mirëpo, siç e dimë, shtatëzania dhe lindja janë detyra të ndershme të vështira, sepse kërkojnë shumë kohë dhe janë të rëndësishme, prandaj nuk do të duheshin krahasuar në asnjë mënyrë me aktivitetin e përditshëm, e as të minimizohen, siç bën femra e përme-ndur e senatit. Femra shtatëzënë duhet të ballafaqohet me shëndetin e dobësuar dhe problemet që përcjellin shtatëza-ninë, prandaj për këtë arsye i nevoitet pushimi dhe trajtimi medicinal si për ndonjë të sëmurë. Siç deklarojnë mjekët, periudha e shtatëzanisë është e ngjashme me sëmurjen. Çdo gjë tjetër varet nga përgatitja e mirë fizike dhe mentale, gjersa njëkohësisht preferohet largimi nga nevrikosja, shqetësimi dhe lodhja. Mospërfillja e kësaj këshille mund të jetë e dëmshme për nënën dhe fetusin. Lindja e fëmijës duhet të respektohet gjithsesi. Natyrisht, lindjes i paraprijnë vështirësitë shëndetësore dhe ajo përcillet me dhembje, shëndet të dobësuar dhe dukuri të tjera përcjellëse. Pastaj, është e ditur se në javët e para pas lindjes femra ka nevojë për pushim për t'iu rikthyer gjendjes normale shëndetësore.
Tani u bë i qartë shkaku përse Kur'ani femrën e ka liruar nga aktivitetet fizike. Ne nuk kemi ndërmend të diskutojmë në kundërshtim me këtë. Në realitet, ne vetëm dëshirojmë të theksojmë rëndësinë e rolit riproduktiv të femrës. Kjo do të thotë se roli i mashkullit në procesin riproduktiv nuk mund të krahasohet me atë të femrës, e cila i nënshtrohet periudhës së gjatë të shtatëzanisë, dhembjeve të lindjes dhe vuajtjeve të tjera që shoqërojnë këtë gjendje. Prandaj, duhet të dallohet roli natyror dhe i lindur, si dhe detyrat e femrës në shoqëri dhe të hulumtohet përse është e pajisur me veçori të tilla natyrore dhe cilat janë nevojat dhe mundësitë natyrore të saj. Pasi barra e lindjes bie vetëm mbi femrën, Allahu i Madhëruar xh. sh. e ka pajisur me qëndrueshmëri të mjaftueshme për ta realizuar këtë detyrë me rëndësi, dhe njëkohësisht të provojë kënaqësi gjatë kryerjes së këtij akti. Kjo dhuratë e Allahut xh.sh. është fuqia shpirtërore e dashurisë së nënës; nuk ka dyshim që për mashkullin do të ishte fare e padurueshme sikur të ishte i detyruar të mbante barrën e maternitetit. Ndërsa kjo është aspirata më e lartë e femrës, andaj ekzistojnë shumë femra sterile të cilat janë në gjendje të shpenzojnë sasi të mëdha parash për t’u mbarsuar në mënyrë medicinale. Zakonisht, për mashkullin paraqet kënaqësi që të ketë fëmijë, mirëpo a (sa) është ai i gatshëm të kacafytet me probleme të caktua-ra për hir të fëmijes, siç është e gatshme femra? A është ai i gatshëm ta pastrojë fëmijën e vockël me atë butësi siç e bën këtë femra? A do të flijonte pushimin, rehatimin dhe kohën e lirë për shkak të fëmijës, ose, çka është akoma më me rëndësi, a do të ndiente kënaqësi duke i kryer këto dety-ra të mundimshme dhe të vështira?
Edhe nëse hasim ndonjë mashkull të tillë, ai do të jetë nga të rrallët. Dhe, siç e dimë, në suaza të rregullativës sociale, këto përjashtime nuk mund të pranohen. Përveç kësaj, qëndrimet e mashkullit dhe të femrës mbi rritjen e fëmijëve në esencë dallojnë. A mund të pohojmë me të drejtë se te dyt gjithnjë shprehin afinitet të njëjtë natyror ndaj detyrës së rritjes së fëmijës dhe diçka të ngjashme? Me këtë rast mund të themi se dallimet psikofizike midis mashkullit dhe femrës janë përcaktuar shumë mirë. Mashkulli zakonisht është më eksploziv, kurse kjo veçori është në kundërshtim me kuptimin e maternitetit dhe kujdesit. Përkundër kësaj, femra është më e hareshme dhe më zemërbutë në ndjenjat e saj dhe dashurinë amnore, e cila mund të konsiderohet si burim kryesor i emocioneve të saj, por dhe forcën bartëse me të cilën ajo i pranon këto detyra të rënda dhe prej të cilave formon ideale jetësore.
Këtu duhet theksuar se do të ishte gabim të diskutohet (të merret në shqyrtim konstitucioni fizik dhe psikologjik) lidhur me atë se mashkulli duhet të mbajë barrën e njëjtë të detyrave amnore si dhe femra (këto detyra konsiderohen më të ndershme për femrën dhe janë faktorë vendimtararë për vashdimësinë e ekzistencës njerëzore).Gjithashtu, nuk mund të diskutohet as për atë që femra duhet të marrë pjesë dhe të veprojë krah për krah me mashkullin në detyra të caktua-ra, të cilat janë të dedikuara dhe të krijuara posaçërisht për të. Ky realitet vjen edhe më shumë në shprehje pas analizës së anatomisë së mashkullit. Kjo analizë tregon se sistemi (aparatin) i krijimit është të konstituar dhe konstruktuar që ai të mund të kryejë disa detyra të caktuara. Për këtë do të diskutojmë më vonë.
Filozofët dhe anatomistët gjithashtu kanë theksuar dallimet të cilat ekzistojnë në sistemet autonome nervore të mashkullit dhe femrës. Për shembull, është konstatuar në mënyrë anatomike se truri i mashkullit është më i madh dhe mesatarisht 100 gramë më i rëndë se ai i femrës. Gjithashtu, pjesa e përparme e trurit të femrës është më se 50 cm më i vogël se te mashkulli. Përveç kësaj, me analizën e pjesëve përbërëse të trurit të dy gjinive, fiziologët kanë konstatuar se truri i mashkullit në aspektin anatomik dallohet nga ai i femrës me shprehjen e shenjave të intelegjencës dhe të zhvillimit mental superior.
Këto ishin disa nga dallimet më të rëndësishme midis mashkullit të zakonshëm dhe femrës së zakonshme. Përjashtime mund të ketë, si p.sh: në rastet kur konstatohet se truri i femrës është më i madh se ai i mashkullit. Mirëpo, siç theksuam më sipër, rastet e tilla mund të komentohen me përjashtimet për të cilat u bë fjalë.
Faktorët kryesor që ndikojnë në formimin e familjes, deri tani, sa na ka lejuar shtrirja e këtij diskutimi, kemi sqaruar dallimet më të shprehura strukturale midis dy gjinive, qofshin ato fizike apo psikologjike, me lidhshmëri direkte të së kaluarës me të ardhmen. Tani arrijmë në pikën e tretë, respektivisht, në simpatinë natyrore midis gjinive dhe formimit të familjes. Është fakt i pamohueshëm që mashkulli gjatë jetës së tij ndien nevojë të vazhdueshme për bashkëpunim dhe mbështetje nga të afërmit e vet, në atë masë sa është i nderuar me atë që është krijuar si shtazë sociale. Kjo karakteristikë gjithsesi ka qenë vendimtare në formimin e shoqërive njerëzore të cilat ekzistojnë me vite. Mirëpo, a mund të jetë kjo nevojë e bashkëpunimit për shkak të ekzistencës, për shkak të mbrojtjes nga armiku dhe për zhvi-llimin e ekonomisë faktor themelor për formimin e familjes? Apo do të duhej flakur ky pohim?
A është ky faktori i njëjtë që e nxit mashkullin të bashkëpunojë me të afërmit dhe që i shpie dz gjinitë në lidhje për shkak të formimit të familjes? Me fjalë të tjera, a është edhe bashkimi më autentik dhe i natyrshëm njerëzor rezultat i nevojave të mashkullit për para, për mbrojtje të ngjashme, ose, mbi të gjitha, a është rezultat i simpatisë së dyanshme seksuale, që manifestohet në mënyrë të natyrshme te të dy gjinitë dhe dashurisë ndaj fëmijëve, të cilët janë faktorë aktual para formimit të familjes?
Thua Krijuesi, i Cili krijoi mashkullin dhe femrën ashtu që të ndiejnë simpati të ndërsjelltë njëri ndaj tjetrit (kjo ndjenjë ka ndikim të madh në jetën tonë, është ndjenjë dominuese mbi të gjitha ndjenjat dhe është ndër fuqitë më të forta të natyrës), nuk e ka përcaktuar këtë simpati si forcë aktive për formimin e njësisë sociale të quajtur familje?
Siç është theksuar më lart, barazia e cila karakterizon dy qenie nuk mund të merret si shkas për rastin e femrës. Mandej, nëse bashkëpunimi mes dy personave shpie drejt formimit të familjes, atëherë edhe dy persona të një gjinie do të mund të krijonin familje konform parimeve të barazisë dhe bashkëpunimit grupor. Nevoja për bashkëpunim e perso-nave të dy gjinive nuk do të paraqitej meqë formimi i familjes kryesisht kushtëzon një bashkim të tillë në të cilën ekziston një lidhje e pandërprerë midis tyre.
Për këtë arsye, analiza e qenies natyrore njerëzore të mashkullit dhe femrës duke marrë parasysh instiktin seksual, botën e natyrshme shpirtërore, mirëqënien dhe kënaqësinë e udhëheqjes së jetës familjare dhe marrëdhënies origjinale martesore nuk do të lërë kurrfarë dyshimesh se familja është bazuar me këtë simpati reciproke midis tyre.

NDIKIMI I NATYRËS NË PËRCAKTIMIN E ROLIT SHOQËROR TË FEMRËS
Natyra e njeriut dhe karakteristikat e përbashkëta për të dy gjinitë do të ishin të parëndësishme nëse ndonjë qenie njerëzore do të privohej nga disa të drejta elementare, të drejta të natyrshme, autentike dhe të lindura. Disa nga këto të drejta janë: e drejta për pavarësinë, e drejta e mendimit dhe e veprimit të lirë, e drejta për pronë, e drejta e drejtësisë së barabartë, e drejta për mbrojtjen e të drejtave legjitime etj.
Asnjë personi nuk mund t'i mohohen këto të drejta në bazë të natyrës, gjinisë, pozitës, kombësisë ose shkallës së arsimit. Të gjithë do të duhej t'i gëzojnë këto të drejta njësoj, pa marrë parasysh a është i bardhë ose i zi, mashkull ose femër, sundues ose i nënshtruar, i Lindjes ose i Perëndi-mit, qytetar ose fshatar, i arsimuar ose i paarsimuar. Pran-daj, rregullat dominuese në civilizimet antike duke prokla-muar lehtësime sociale, duke dhuruar të drejta për pronësi, liri dhe arsimim dhe të drejta të tjera materiale dhe intelektuale vetëm për shtresat udhëheqëse, ose atyre civili-zemeve në të cilat femra është konsideruar skllave e zakonshme dhe pronë ekskluzive e mashkullit, edhe në këtë botë edhe në botën tjetër, janë në kundërshtim me natyrën njerëzore.
Fatkeqësisht, madje edhe sot, në disa vende perëndimore të cilat shumë njerëz i shikojnë si civilizime të përsosura, mund të hasen mbetje të këtyre rregullave anti-humane. Shembull eklatant është diskriminimi aktual kundër zezakëve vetëm për arsye të ngjyrës së tyre të lëkurës.
Natyrisht, ekzistojnë edhe ata që nga lindja posedojnë kualitete superiore dhe veti specifike dhe, kur ballafaqohe-mi me këtë, kjo nuk duhet lënë pasdore. Po kjo ndodh edhe me dallimet që ekzistojnë në konstitucionin fizik dhe biolo-gjik të mashkullit dhe femrës. Në realitet, në regjistrin e të drejtave sociale, ky faktor do duhej të shqyrtohej serio-zisht.
Për shembull, pas mbetjes me barrë, femra në bazë të konstitucionit të saj fizik bëhet e gatshme për ushqimin e fëmijës së saj. Asnjë ligj nuk mund t' ia mohojë këtë të drejtë. Nëse ndonjë ligj vendos që babai ka të drejtë që fëmijën e vet t'ia japë në gji kujt të dëshirojë, atëhere ky ligj do të ishte në kundërshtim me natyrën e njeriut. Gjithashtu, nëse ligji vërteton se femra duhet të shkojë në luftë për të luftuar dhe mbrojtur vendin nga armiku, ky ligj do të ishte në kundërshtim me natyrën e njeriut, ngase mashkulli është nga lindja i pajisur me fuqi më të madhe fizike, është më i fortë mentalisht dhe, për këtë arsye, është më i përshtatshëm për luftë se femra.
Në bazë të kësaj, sa i përket femrës, duhet të analizohet nevoja e konstitucionit të saj natyror në lidhje me rregullat sociale. Natyra i ka dhuruar emocione të posaçme dashuri amnore, e cila është sigurisht njëra nga kualitetet e lindura. Roli aq me rëndësi që luajnë emocionet në shoqër-inë njerëzore, ndikimi i tyre i konsiderueshëm për rritjen e fëmijës dhe ndjenjat njerëzore që nxiten në qenien e njomë janë temë për diskutim. Fatkeqësisht, vëllimi i kufizuar i këtij diskutimi nuk na lejon ta bëjmë këtë. Ne do të kënaqemi vetëm duke përkujtuar se shumë ithtarë të marrëdhënieve të lira seksuale tash po e braktisin këtë filozofi të çmendur dhe të çoroditur duke parë rezultatet e saj në numrin e madh të pasardhësve jashtëmartesor, të cilët janë privuar nga dashuria amnore dhe nga ndjenjat e vërteta njerëzore, gjatë rritjes, të cilat janë e drejtë e patjetërsueshme.
Për këtë arsye, kur të formulohen ligjet dhe rregullat që i përkasin gjinisë femrore, duhet gjithnjë të kihet parasysh se ato nuk duhet të jenë në kontradiktë me detyrat e ndershme të maternitetit ose të mos jenë larg ndjenjave të lindu-ra të femrës, të cilat i janë dhuruar nga Zoti.
Përveç kësaj, hulumtimet kanë dëshmuar, pa kurrfarë dyshimi, se shoqëria e bazuar në sistemin e familjes është më e natyrshme dhe më autentike se të gjitha shoqëritë. Kjo shoqëri është rezultat i simpatisë së natyrshme që provojnë të dy gjinitë njëra ndaj tjetrës.
Çdo ligj në kundërshtim me këtë rend natyror do të ishte johuman, i dëmshëm për shoqërinë dhe represiv ndaj femrës dhe tërë llojit njerëzor.
Një moment që meriton vëmendje është ai që aqsa është femra më sensibile se mashkulli në lindje, aq është ai më i fuqishëm në aspektin fizik dhe mental. Ky dallim është i mundshmëm nga evolucioni i shoqërisë njerëzore. Hulumti-met voluminoze të filozofisë dëshmojnë se ky superioritet është i pamohueshëm.
Prandaj, detyrat e caktuara në harmoni me strukturën fiziologjike dhe mentale të mashkullit, siç është lufta, e cila kërkon shumë guxim, duhet të rezervohen për të, pa marrë parasysh a sjellin kënaqësi ose dhembje. Vërtetë, kjo do të duhej të prosperonte llojin njerëzor në tërësi dhe do të ishte në harmoni me rendin natyror.
FEMRA NË ISLAM
Para se t'i qasemi këtij shqyrtimi, duhen përmendur disa gjëra:
1. Për të kuptuar drejt bazat e Islamit duhen bërë hulumtime të themelta dhe të kujdesshme bazuara në kriteret kur'anore, në kriteret e Pejgamberit të Zotit, Muhammedit s. a. v. s. të transmetuesve shembullor; dhe në veprimet e tyre jetësore, që bëhen imperativ yni.
Gjithashtu, do të ishte gabim të pohohet se Islami ka lënë pas dore të drejtat legjitime të femrës, duke dëgjuar ose e vërejtur këtë diku ose në një periudhë të caktuar, kur muslimanët ia kanë mohuar femrës të drejtat e saj legjiti-me. Kur dikush vëren se dispozitat islame mohohen në ndonjërin nga vendet muslimane, të cilët më me dëshirë kopjojnë kulturat perëndimore, nuk mund të përfundoj se ligjet ekzistuese janë në pajtim me Islamin, madje edhe nëse miliona muslimanë e ndjekin këtë orientim properë-ndimor.
Në anën tjetër, prapësitë e shfaqura aq shpesh nga konceptet ekstremiste dhe të gabuara perëndimore nuk mund t'i përshkruhen fesë së Isait a.s. Ne e dimë se disa sekte të krishtera konsiderojnë se femra nuk është qenie e plotë njerëzore, dhe se ajo është urë lidhëse ndërmjet shtazëve dhe njerëzimit, që shpirti i saj (në përjashtim të Mejremes r.a.) nuk është i përjetshëm dhe se shpëtimi i amshueshëm është e drejtë ekzekutive e mashkullit. Këto koncepte, të cilat i numëruam deri tani, nuk mund t'i përshkruhen mësi-meve të Isait a.s., e gjithashtu do të ishte krejtësisht gabim të lidhet korrupsioni ekzistues dhe prostitucioni në botën perëndimore me Krishterizimin në tërësi.
2. Ligjet civile dhe penale janë bërë sipas masës së qytetarit të zakonshëm, normal, dhe përjashtimet këtu nuk kanë vend. Në realitet ekzistojnë fare pak dispozita konsti-tucionale të bazuara në përjashtime. Prandaj, nëse paraqiten raste të tilla në kundërshtim me ligjet ekzistuese, këto ligje nuk mund të shpallen të pavlefshme. Nuk mund të aku-zohet ligjdhënësi në raste të paraqitjes së rasteve të tilla.
3. Ligjet dhe rregullat fetare jo vetëm që sigurojnë rend në shoqëri dhe mbrojnë interesat e saj materiale, por, gjithashtu, mbështesin aspektet shpirtërore intelektuale. Do të ishte gabim të mendohej se vërejtjet dhe ndalesat kanë të bëjnë vetëm me interesat laike. Në të vërtetë, si mundet dikush të mendojë se Ligjdhënësi Famëlartë, Allahu Fuqiplotë, i Cili i ka kushtuar rëndësi të madhe shpëtimit të amshueshëm të njeriut dhe që aq mirë e ka paraqitur frymën e Teuhidit (njësisë së Zotit) dhe adhurimit të Zotit në të gjitha manifestimet e jetës, e ka lënë pas dore aspektin shpirtëror duke i dhënë rëndësi posaçërisht asaj që është materiale? Mirëpo, kjo nuk do të thotë se në mësimet dhe dispozitat fetare të kësaj feje të përsosur të Zotit materia duhet të eliminohet tërësisht. Njëmend, si mund të besojë dikush se Allahu xh. sh., Ligjdhënësi Fuqiplotë, i Cili ka vendosur balancim të përkryer mes trupit dhe shpirtit, ka përmbushur qëllimin e krijimit dhe këtë botë e ka bërë arë në të cilën njeriu e mbjell farën e jetës së tij të amshueshme dhe korr frytet në botën tjetër konform veprave dhe besimit në këtë botë, mund të ketë lënë pas dore aspektet materiale në mësimin e këtij besimi?!
Vazhdimisht duhet të kemi ndër mend se Zoti e krijoi njeriun në këtë botë për ta arritur idealin për të cilin është përcaktuar në zhvillimin evolutiv të jetës së tij. Jeta e përbotshme e njeriut është bazë për jetën e tij të amshueshme, jetën e shpëtimit dhe dënimit.
Legjislacioni hyjnor e udhëzon njeriun gjatë jetës së tij që të kuptojë rrugën e drejtë në dritën e këshillës së Zotit, në mënyrë që, duke ecur nëpër këtë rrugë të ndritshme të Zotit, të arrijë në cakun ideal. Njeriu në mënyrë instiktive si shtaza detyrohet të dallojë të mirën nga e keqja. Kjo e shpjegon nevojën e tij për legjislacionin hyjnor.
Prandaj, instiktet njerëzore nuk i ndihmojnë atij të dallojë të drejtën nga e gabuara në këtë botë (jeta mallëngjyese në këtë dhe në botën tjetër). Mendja e tij gjithashtu kërkon të përmbushë këtë domethënie të krijimit. Trupi i njeriut, i kufizuar në kapacitetin e vet, nuk mund t'i parashikojë të gjitha gjërat që sjellin shpëtim - konkretisht shpëtim në botën e ardhshme, jetën e amshueshme. Duke mos e njohur akoma botën e ardhshme mendja e njeriut nuk mund të kuptojë rëndësinë e botës tjetër ose pengesat në rrugë për shpëtimin e amshueshëm. Për këtë arsye, njeriu gjatë jetës së tij shpesh nuk arrin të dallojë të mirën dhe të keqen, duke privuar veten nga drejtimi i veprave të veta drejt shpëtimit të amshueshëm. Për këtë arsye, ai ka nevojë për Shpalljen e Zotit, nga Ai i Cili ka pushtet mbi të gjitha jetët dhe gjërat dhe që i njeh hyrjet dhe daljet e aparatit për krijim.
Kështu, krijimi i Zotit dhe ligjislacioni hyjnor kanë qëllime të njëjta. I pari plotëson të dytin. Është e qartë se krijuesi i njeriut, që ka vendosur në rrugën e Zotit në natyrë përmes udhëheqjes dhe këshillave mbi krijimin dhe legjislacionin e Zotit, në mënyrë që ky ta arrijë idealin, këtë e bën për hir të progresit dhe mirëqenies së njeriut. Ai është Një dhe i Vetëm, Ai di çdo gjë dhe sheh çdo gjë pa dallim a është në lidhje me materien, shpirtin ose botën tjetër.
A ekziston dikush përveç Zotit, Një, dhe të Vetëm,që sheh çdo gjë dhe që mund të sajojë rregulla të cilat orientojnë jetën e njeriut në mënyrë aq të plotë, saqë mbulon të gjitha aspektet, qoftë materiale ose shpirtërore? Pra, mund të konstatojmë se Muhammedit a. s. v. s., vulës së të gjithë Pejgamberëve të Zotit, i është dërguar shpallja e Zotit, të cilën ai ia ka transmetuar njerëzimit në mënyrë që edhe pas-ardhësit (umeti) përmes udhëzimit të Zotit të arrijnë gjendjen e përsosjes dhe mirëqënien në të dy botët dhe kjo shpallje nuk do t'i largojë kurrë nga rruga e drejtë. Prandaj, çdo njeri që e konsideron veten musliman dhe që beson se ligjet dhe këshillat islame janë jo të plota dhe të pamjaftue-shme karshi nevojave sociale, ose se kanë të bëjnë vetëm me një kohë apo vend të caktuar, definitivisht është i pa-informuar për bazat e Islamit ose nuk ka mençuri për t'i kuptuar ato.
4. Me mendime dhe pikëpamje kontradiktore që nga zanafilla e historisë njerëzore dhe përparësi të vazhdueshme në disa fusha të diturisë, dimë se idealin, stadiu më të lartë të përsosmërisë, njeriu nuk e ka arritur akoma. Në asnjë periudhë kohore, në asnjë vend, ai nuk ka qenë i aftë të kuptojë tërë misterin dhe të vërtetat e krijimit. Edhe sot shkencëtarët janë të hutuar nga shumë mistere dhe realitete të krijimit që ende nuk kanë arritur t'i zgjidhin. Dhe askush, që është i logjikshëm, nuk mund të na bindëse njeriu nuk do të gjejë sërish fusha të reja të diturisë. Disa, në mënyrë të arsyeshme, kanë pohuar se njeriu i shekullit atomik i ka zgjidhur të gjitha misteret e krijimit. Megjithatë, ka kaluar shumë kohë prej kur e kanë të qartë se pohimet e tyre ishin të pabaza.
Nuk mund të presim të kuptojmë të gjitha misteret e krijimit, ashtu siç nuk mund të kuptojmë qenien misterioze të njeriut. Sigurisht nuk mund të presim të kuptojmë sistemin e ndërlikuar të legjislacionit hyjnor në raport me aspektet materiale, fizike, intelektuale dhe aspektet e tjera laike.
Pa dyshim, misteret e reja do t'i njohë njeriu i ardhmërisë në mënyrë të njëjtë siç i ka njohur njeriu bashkëkohor misteret e panjohura nga shekujt e kaluar. Por, megjithatë, ekzistojnë mistere të cilat njeriu duhet t'i ndriçojë edhe ata që e kalojnë botëkuptimin e tij.
5. Mbetet fakti që koleksioni i paçmueshëm i mësimeve islame, bindjeve përmbledhëse, rregullave morale, individuale dhe shoqërore është një elektuarium i cili shëron dhimbjet dhe ligështimin e shoqërisë dhe siguron shpëtim për njeriun në këtë dhe në botën tjetër. Megjithatë, nuk duhet përfunduar se vërejtjet dhe dispozitat islame vetve-tiu, me çdo kusht, do të sjellin rezultate ideale. Prandaj, deklaratat e tipit “Kjo dispozitë islame është anakronike për kohën tonë bashkëkohore”, duhet të braktisen.
Faktori i kohës nuk mund t'i dedikohet dispozitave islame dhe ato nuk mund të konsiderohen jo të plota.
Hulumtimi i kujdesshëm do të tregojë se nëse dispozita islame tregohet joefikase (nëse mund të jetë e tillë), atë-herë është peng i mospërfilljes së dispozitave të tjera isla-me, arsimimit të pamjaftueshëm fetar, ndasive morale dhe shpirtërore në shoqërinë tonë bashkëkohore, e jo se ligjet islame janë jo të plota ose janë të kufizuara në një periudhë ose vend të caktuar.
Sa i përket pozitës së femrës në Islam, duhet theksuar se Islami femrën e konsideron si pjesëtare të pavarur dhe shembullore të shoqërisë dhe nuk bën kurrfarë dallimi në vlerat njerëzore midis mashkullit dhe femrës.
Islami dëshmon se shpëtimi mund të arrihet vetëm me devocion, punë, dituri dhe vepra të mira, ose siç thotë Kur'ani Famëlartë:
“O njerëz, Ne ju krijojmë prej një mashkulli dhe një femre dhe ju ndajmë në popuj e fise në mënyrë që të njiheni. Më i nderuari para Allahut është ai i cili ka shumë frikë nga Ai. Allahu, më të vërtetë, di çdo gjë dhe nga Ai nuk mund të fshehim asgjë.” (49:13)
“Dhe asnjëri prej jush mundin e tij nuk mund t'ia zhvlerësojnë as mashkullit as femrës - ju jeni njëri nga tjetri.” (3:195)
Pra, Islami nuk bën dallim midis mashkullit të devotshëm dhe të bindur dhe femrës që posedon po këto kualitete. Në shoqërinë islame femra ka të drejtë të pose-dojë dhe të shesë pasuri, të trashëgojë, të arsimohet dhe të merret me tregti legjitime. Në kohën e Pejgamberit të Zotit, Muhammedit s.a.v.s., ka ekzistuar një femër e quajtur me emrin Zejnebe 'Attaare, e cila ka shitur parfume dhe Pejga-mberi i Zotit ka qenë njëri nga blerësit e saj. Në Islam, femra gjithashtu mund të jetë pjesëmarrëse në aktivitete shoqërore në atë masë sa pjesëmarrja e saj të jetë në pajtim me fuqinë dhe shembëlltyrën e saj:
“Ju nuk jeni përgjegjës për atë të cilën ato, në harmoni me ligjin, e bëjnë vetë.” (2:234)
Në Islamin e hershëm femrat i bashkangjiteshin luftëtarëve muslimanë në fushbeteja dhe ndihmonin në përgatitjen e ushqimit, mjekimin e të plagosurve etj. Njëmend, në Islam ekzistojnë dallime të caktuara midis të drejtave dhe detyrave të të dy gjinive. Për shembull, vetëm mashkulli mund të marrë pjesë në administratën legjislative, në pushtet dhe në xhihad. Gjithashtu, pjesa trashëgimore e femrës është përgjysëm më e vogël se e mashkullit. E drejta për shkurorëzim dhe për poligami, në rrethanat e caktuara, i përket vetëm mashkullit. Femra duhet të respektojë bashkëshortin e saj në marrëdhëniet bashkëshortore dhe ky është shkak që ajo nuk duhet të dalë nga shtëpia pa lejen e tij.
Mashkulli, nga ana e tij, duhet ta mbështesë bashkëshorten e vet dhe ta furnizojë më gjërat e nevojshme për jetë në pajtim me mundësitë materiale. Madje, në disa raste, Islami lejon, nëse paraqitet nevoja, që mashkulli të punësojë ndonjë shërbëtore e cila do t'a ndihmonte atë. Në Islam, obligimet e punëve të shtëpisë, siç janë larja, zierja, pastrimi, madje edhe rritja e fëmijëve nuk i bien hise vetëm femrës, pasi ajo mund të kërkojë dëmshpërblim për këto punë nga bashkëshorti i saj.
Të gjitha këto Islami i pranon si legale, në anën tjetër, kur zbatohet mësini fetar dhe moraliteti Islam, familja jeton në mirëqenie, kënaqësi, respekt, dashuri reciproke, dispo-nim dhe sinqeritet. Natyrisht, edhe në ato familje të formu-ara në harmoni me dispozitat dhe vlerat islame, rastet e rralla të grindjes janë të pashmangshme.
Le të shikojmë se a është Islami në kundërshtim me rendin natyror, kur bën dallim midis mashkullit dhe femrës dhe sa larg arrihen të drejtat e tyre. Siç u tha më herët, të kuptuarit e drejtë e këtyre problemeve kërkon të kuptuarit e drejtë të nevojave të të dy gjinive dhe dispozitave të caktuara në aspektin e të drejtave dhe detyrave të tyre. Mirëpo, faktori i kohës nuk na lejon sqarimin në detaje të kësaj çështje. Prandaj, do të kënaqemi vetëm me arsyetim të shkurtër, me shpresë se në të ardhmën do ta prezan-tojmë si diskutim të elaboruar.
Siç kanë dëshmuar përvojat e përbashkëta, mashkulli në planin fizik dhe intelektual është superior në krahasim me femrën, ndërsa ajo është më emocionale. Në bazë të kësaj, punët që kërkojnë më shumë inteligjencë, edhe kur emocionet paraqesin pengesa, në pajtim me rendin natyror, duhet t'i ndahen mashkullit. Kjo duhet të jetë kështu ngase sunduesit dhe gjyqtarët janë ata të cilët duhet t'i mbrojnë të drejtat e të gjitha shtresave shoqërore. Nëse lejohet që emocionet të depërtojnë në pushtet dhe legjislacion, atëherë të drejtat e shumë femrave do të nëpërkëmbshin nga ana e parisë në pushtet. Pra, legjislacioni duhet të veprojë nga pozita në të cilin shkaqet do të dominonin mbi emocionet. Mirëpo, nuk mund të konkludohet se vetëm fak-tori i të qenurit mashkull duhet të jetë masë ekskuzive për sundim dhe kryerje të detyrës së gjyqtarit. Për këtë duhet të përmbushën edhe disa kushte të tjera, të cilat i parasheh Islami.
Në realitet, ne dëshirojmë të deklarojmë, duke pasur parasysh të dy gjinitë, se mashkulli është i lindur, nga natyra, për disa aktivitete të caktuara. Prandaj, kur Islami bën këso dallimesh midis tyre kurrë nuk mund të thuhet se është represiv ndaj femrës dhe se është përçmues ndaj vlerave dhe dinjitetit të saj. Gjithashtu, duhet të kuptohet drejt kur Islami e fton mashkullin që të jetë ushqyes i famil-jes ose luftëtar. Mashkulli nuk mund ta marrë këtë gjë si represion ndaj pozitës dhe vlerave të tij. Këto dispozita islame janë orientuar drejt forcimit të bashkëpunimit dhe ndihmës së ndërsjellë në dobi të rendit dhe interesit shoqëror përmes përdorimit të drejtë të dhuratave të Zotit për të gjithë njerëzimin, pa marrë parasysh gjininë.
Meqënëse mashkulli është superior, edhe fizikisht edhe mentalisht, ai duhet të kryejë aktivitetet shoqërore konform këtyre kualiteteve të përmendura, gjersa femra, meqë është më emocionale, duhet t'i kryejë detyrat e mirëmbajtjes së shtëpisë dhe të kujdeset rreth fëmijëve në mënyrë që të rrisë fëmijë të devotshëm dhe të dëgjueshëm.
Siç u përmend, Krijuesi Fuqiplotë, në bazë të qëndrimit se familja është bërthama e shoqërisë, na ka pajisur me parakushte për themelimin e saj. Për shembull, simpatia natyrore seksuale i bashkon të dy në një shoqëri të amshue-shme (martesë) në të cilën dominojnë paqja dhe lumturia.
Familja, gjithashtu, nxit atë natyrë të lindur, dashurinë konkrete natyrore që ndien çdo qenie njerëzore ndaj pasardhësve të vet. Feja e ndritur, Islami, konsideron se jeta familjare ka rëndësi të madhe. Në Islam femra siguron mirëqenien shoqërore, lumturinë dhe dashurinë reciproke mi-dis çifteve, që është në pajtim me rendin natyror.
“Dhe njëri nga argumentet e Tij është që për ju, nga lloji juaj, krijon femrën për t'u qetësuar pranë tyre, dhe se midis jush vendos dashuri dhe mëshirë.” (30:21)
Ky ajet e bë më të fortë harmoninë midis ligjdhënësit hyjnor të rendit natyror të krijimit dhe natyrës së njeriut. Tani duhet shikuar se cilat ligje janë konstruktuar në lidhje me nevojat dhe kërkesat familjare.
Rëndësia jetike e shoqërisë familjare mund të kuptohet përmes persiatjes në bazë të ajeteve kur'anore, vlefshmë-rinë e të cilëve e kanë argumentuar dhe vërtetuar shumë shkencëtarë e sociolog.
Familja, e cila përbëhet prej dy elementeve përbërëse, mashkullit dhe femrës, fton për bashkëpunim reciprok dhe siguron nevojat e tyre. Realisht, ata së bashku formojnë një organizëm, duke i mundësuar pemës së njerëzimit të zhvillohet dhe në fund të sillen fryte. Pra, përmes bashkëpunimit, çifti bashkëshortor mund të rrisë dhe të arsimojë farën e frytit të vet.
Nuk ka dyshim se roli natyror i mashkullit në procesin e riprodhimit dallon nga ai i femrës. Roli i tij është momental, ndërsa roli i saj është i rëndë dhe kërkon kohë. Femra e mbart këtë fryt nëntë muaj në trupin e vet, duke e ushqyer me lëngun e jetës së saj dhe pas lindjes së fëmijës, e pranon si jetën dhe shpirtin e vet personal, e ushqen dhe në mënyrë instiktive e flijon pushimin, rehatinë dhe qetësinë e vet për mirëqenien e tij.
Vërtetë, a nuk do të ishte represive ndaj femrës sikur ta privonim nga detyrat e rënda që i kërkon natyra e saj, apo ta ngarkonim me detyrat e rënda dhe të mundimshme të mashkullit? A e fton rendi natyror femrën të mos rrisë fëmij-ët e vet dhe të shkojë në luftë për ekzistencë? Çdo të bënte femra me gjinjtë e saj plot qumësht? Si do të pranojë të largohet nga fëmija e saj duke qenë dashuria dhe emoci-onet amnore mund të shkaktojnë çmendje në rast të një ndarje të tillë pikëlluese? A nuk duhet të jetë mashkulli ai që mban familjen në mënyrë që kështu t'ia kompenzojë femrës vuajtjet e rënda të mbetjes me barrë dhe të lindjes, të ushqimit dhe rritjes së fëmijëve dhe detyrave të tjera që i përkasin nënës? A duhet mashkulli të mendojë me ogoizëm për plotësimin e dëshirave seksuale dhe të harrojë çdo gjë mbi barrën e rëndë dhe detyrat e femrës? A mund të jetë i saktë pohimi se promiskuiteti seksual i femrës kinse mbyt të gjitha ndjenjat e saj amnore, meqenëse ajo e liron vetën me kënaqësi nga prangat natyrore dhe të lindura?
A mund të pohohet se kur fëmija ndahet nga dashuria e nënës, që është dhuratë e Zotit duke shndërruar familjen në bashkësi të ftohtë dhe të pajetë (siç ndodh shpesh në vendet perëndimore, posaçërisht në Amerikë), se kjo paraqet hap kryesor drejt përmirësimit të shoqërisë dhe sigurisë së të drejtave femërore? A mundet që aksionet e tilla, të cilat janë në kundërshtim me rendin natyror, të jenë në shërbim të shoqërisë?
Përgjigjet e këtyre pyetjeve mund të gjenden lehtë nëse shikohet mjerimi gjithnjë e më i madh, vuajtjet, vetëvrasjet, vrasjet mizore dhe vjedhjet në botën perëndimore. Sëmundje evidente, e botës së ashtuquajtur të civilizuar, është si rezultat i mungesës së qetësisë shpirtërore, mirëqë-nies dhe lumturisë në jetën familjare.
Siç thotë një orientalist i shquar: “Kënaqësia që provon muslimani duke puthur fëmijën e vet është e pakuptueshme për një njeri të Perëndimit, ngase në botën bashkëkohore vetëm një numër i vogël meshkujsh janë të sigurtë se fëmijet janë më të vërtetë të tyre.” Ai shton gjithashtu: “Unë nuk besoj se perëndimorët mund të lejojnë që popujt e Lindjes ta gëzojnë këtë privilegj. Është shumë e mundur se do ta marrim nga ata shumë shpejt.”
Ata që janë magjepsur nga bota e industrializuar perëndimore dhe që i lejojnë vetes të jenë mbartës të propagandës së tyre helmuese, të cilët Perëndimin ende e paramendojnë si parajsë dhe se çdo gjë perëndimore meri-ton vëmendje, lavdatë dhe imitim. Këta njerëz do të pen