Roli i familjes në përhapjen e Islamit

Ismail Faruki

Me të vërtetë familja është forma më e bukur për përhapjen e Islamit në perëndim. Me aq sa di unë, asnjë institucion dhe asnjë mekanizëm në botë, nuk mund ta përçojnë Islamin më këndshëm, se sa shembulli i gjallë i një familje muslimane në gjirin e shoqërisë perëndimore. Familja muslimane, nëse vërtet është e tillë, është ideali më i lartë të cilin synojnë ta arrijnë qytetarët perëndimorë. Me fjalë të tjera, realiteti i sotëm perëndimor është krejtësisht i përmbysur; kur ata pohojnë se mund të jenë të fundit përsa i përket zhvillimit njerëzor, social dhe moral, nga ajo që shohim rreth nesh dhe mes nesh, familja islame me idealet, normat dhe standartet morale, përkundrazi, qëndron në majat më të larta dhe si rrjedhim nuk mund të ketë mënyrë më të mirë për të bindur perëndimorin, jomuslimanin dhe jomuslimanen, për vlerat e Islamit, për madhështinë e tij, se sa ftesa për një vizitë në një familje muslimane. Por me një kusht, që kjo familje të jetë familje e mirëfilltë muslimane. Thënë ndryshe, ajo duhet të jetë një familje vërtet islame dhe që jeton sipas standarteve që kërkohen prej një familjeje të tillë. Në lidhje me dialektikat e kësaj marëdhënieje:

Parimet e një jete familjare muslimane

ا’thuhet për seksin paramartesor

Pikë së pari, para se një familje të jetë formuar apo të ketë lindur, a mund të përfshihemi përpara martesës në ato llojë marrëdhëniesh familjare, identike me ato që gëzon një familje e bekuar dhe e ligjëruar? Thënë më troç, ç’mund të themi për seksin paramartesor? Nuk ka dyshim se bijat tona nuk e praktikojnë një gjë të tillë. Ata e ruajnë nderin dhe pastërtinë e tyre dhe për ne marrëdhëniet intime janë të ligjshme vetëm në një lidhje martesore, pra vetëm në një jetë familjare, dhe ky kufizim në lidhje me etikën tonë seksuale na mbron nga gjithë të këqiat që sjell seksi i shthurur, liria seksuale, siç po na zënë sot sytë në shoqëritë perëndimore. Pasojat e kësaj shthurjeje janë të qarta dhe çdokush mund t’i shohë. Përhapja e sëmundjeve gjenetale, zhgënjimi i të sapomartuarve në javën e parë të martesës pasi tashmë çdo gjë është provuar. Të mësuarit me më shumë se një partner imtim, shndërrohet në një ves që vazhdon edhe pas martesës, duke zhdukur kështu dhe grimcën e fundit të besimit në familjen perëndimore. Në sytë e të atit, fëmijët janë të paligjshëm sepse ai nuk është babai i tyre dhe e gjithë kjo sjell shkatërrimi të ndjenjave.
Drejtuesit e lëvizjes perëndimore për çlirimin e gruas, praktikisht po e tërheqin mbrapsht atë që mbështetën në emër të lirisë seksuale në vitet 50, 60 dhe në fillim të viteve 70, sepse tashmë ata i drejtojnë një tjetër mesazh vetes dhe mbarë shoqërisë: ‘Nuk është kjo, ajo që kemi ëndërruar të arrijmë nëpërmjet çlirimit të gruas. Me këtë duket sikur i kemi hapur rrugë një përbindëshi që po gllabëron pozitën tonë në shoqëri dhe po e çon atë në derregje.’ Po ashtu, ju keni dëgjuar edhe për shtatzanitë e adoleshenteve apo të nënave të pamartuara. Keni dëgjuar edhe për vrasjen e foshnjeve, se si njerëzit i hedhin pamëshirshëm bebet në kazanët e mbeturinave apo për foshnjet e lëna mjerueshëm pas dyerve. Në ditët e sotme ekziston një biznes gjigand i tregtimit të foshnjeve që është i pashembullt në historinë e perëndimit dhe, i ashtuquajturi ideal i çlirimit të grave, në emër të një kariere që do t’u japë atyre dinjitet dhe respekt, ka dështuar totalisht. Megjithë punën e madhe që është bërë në këtë fushë, gratë akoma shihen si kukulla dhe objekte seksi. Ata ende paguhen pak dhe ligjërisht janë ende të mangëta. Me fjalë të tjera, ka shumë të drejta ligjore që gratë nuk i gëzojnë në krahasim me burrat dhe kështu e gjithë kjo lëvizje që ju dha liri grave me qëllim përmirësimin e gjendjes së tyre, solli shkatërrim si mbi to ashtu edhe mbi familjen. Ndërsa, familja muslimane, duke ruajtur idealin islam të pastërtisë dhe ligjshmërisë seksuale vetëm në martesë dhe në jetë familiare, është e mbrojtur nga gjithe këto ligësi. Në Nju Jork, ku në hyrje të bibliotekës publike qëndrojnë dy luanë prej guri, ka një shprehje ku thuhet se sa herë që ndonjë virgjëreshë kalon andej, ata fillojnë të lëshojnë një britmë. Mirëpo kohët e fundit këtë shprehje e kanë ndryshuar: luanët klithin sa herë që andej kalon një grua që ka ruajtur shëndetin e saj mendor. Falenderojmë vetëm Zotin, që në sajë të virtytit dhe mbajtjes së idealit islam për ruajtjen e nderit dhe pastërtisë, ne jemi të mbrojtur nga gjithë këto të këqija.

Familja patriarkale

Së dyti, familja në Islam është familje patriarkale dhe patriarku, me të cilin kuptojmë kokën e familjes, mban mbi shpatulla barrën e një sërë përgjegjësish. Përkrah këtyre përgjegjësive, ai ka në dorë dhe timonin e drejtimit të familjes. Ai është boshti rreth të cilit rrotullohet jeta familiare, por duket të sqarojmë se të gjitha fjalët që qarkullojnë se burri është superior mbi gruan, janë fjalë boshe nëse me to nuk kanë në mendje rolin drejtues dhe përgjegjësitë e tij. Kjo çështje është shumë thelbësore. Dhe për rastin e universit, të kozmosit, Allahu i Lartësuar na ka thënë në librin e Tij të shenjtë: “E nëse do të kishte shumë zota në univers, secili do të kërkonte të ushtronte fuqinë e tij dhe të fitonte mbi tjetrin.” Me fjalë të tjera, është e pamundur të kesh një drejtim, një organizim dhe një preokupim të vazhdueshëm siç është rasti i familjes, pa caktuar dikë si drejtues dhe përgjegjës. Dhe kjo është mëse e vërtetë. Kjo është e gjitha që Allahu i Lartësuar kërkon prej nesh të arrijmë dhe kuptojmë, kur vendosi për ne të drejtuarit, familjen si sistem patriarchal, sepse sheriati, pa keqardhjen më të vogël, e konsideron familjen si sistem patriarkal. Anija pa kapiten nuk mund të udhëtojë gjatë në det, e as pa timon njëkohësisht. Allahu na ka begatuar ne, duke e veshur patriarkun e familjes me këtë aftësi drejtuese dhe duke kërkuar prej tij përmbushjen e kësaj detyre, përmbushjeje që vihet dhe para ligjit. Një baba që nuk i kryen këto përgjegjësi, sipas Sheriatit, përballet me ligjin. Ai mund të akuzohet nga çdo anëtar i umetit sepse umeti dhe sheriati e konsiderojnë këtë rol si kushtetues, ngase është një rol publik.

Tiparet shoqërore

Një përparësi e tretë që gëzon familja muslimane dhe që i mungon shumë familjes perëndimore është ajo e një fortese shoqërore që fillon shumë kohë para martesës, por lidhja e veçantë që ne shpeshherë i referohemi si rënie në dashuri, supozohet të fillojë dhe të ushqehet vetëm pas martesës dhe jo para saj. Para martesës ka një afrimitet shoqëror mes dy familjeve. Pas martese, njeriu bëhet pjesë e kësaj lidhjeje, me vendosmërinë për ta forcuar atë akoma më tej, dhe sëkëndejmi mundësitë që afrimiteti i bazuar në dashurinë e ndërsjelltë mes burrit dhe gruas të rritet, të bëhet më i sigurtë dhe të forcohet akoma më tej, janë të garantuara në sistemin islam më mirë nga çdo system tjetër perëndimor. Në sistemin perëndimor siç e dimë të gjithë, kjo lidhje supozohet të rritet vetëm nëpërmjet romancave paramartesore, dhe për shkak të marëdhënieve të paligjshme të çiftit, pra para se të jenë burrë e grua, martesa shihet thjesht si një konfirmim i asaj çka ka ndodhur për një, dy, tri e ku ta di unë sa vite. Në shoqërinë tonë martesa është fillim dhe jo konsumim; ajo nuk është diçka e mbaruar para dasmës. ثshtë diçka që fillon në ditën e dasmës, dhe ka përpara gjithë të ardhmen ku mund të lulëzojë dhe të rritet pambarimthi. Vendosmëria e çiftit musliman krijon mundësi të shumta përshtatjeje sepse zotimi tashmë ka përfunduar dhe kësisoi muslimani që fut këmbët në martesë është i vendosur ta bëjë atë të ecë rrjedhshëm, e vendosur për të ushqyer dhe rritur ndjenjën e dashurisë duke qenë kështu mëse i gatshëm për t’u përshtatur me jetën familiare. Ndërsa në shoqërinë perëndimore ndodh komplet e kundërta. Nëse kjo lidhje ka arritur kulmin para martesës dhe martesa nuk shihet ndryshe vetëm se një konsumim i atij hapi, pasoja e kësaj është se dëshira për t’u përshtatur, përgatitja për sakrificat dhe përpjekjet e nevojshme, do të ishin po ato sepse interesi në të do të shkonte drejt rënies e jo drejt ngritjes.

Martesat me mblesëri

Përparësi e katërt është se ne flasim për martesat me mbesëri. Ato janë bashkimi i vërtetë i dy familjeve. Nuk ka dyshim se personat në fjalë janë të përfshirë në këtë mes, dhe ashtu siç e përmendëm më sipër suksesi i këtyre martesave është i padiskutueshëm, pasi lidhjet intime fillojnë pas dasmës dhe jo para saj. Por kur vjen koha, lidhja mes dy familjeve është diçka që është kultivuar me kohën, sepse kur flasim për martesën muslimane, nuk flasim thjesht për martesën e dy individëve por për martesën e dy familjeve. Dhe këto familje me gjithë forcat e tyre, mundësitë ekonomike, si dhe me urtësinë që gëzojnë, do të jenë në shërbim të çiftit të ri dhe nuk do mend se askush në botë nuk ka nevojë për më shumë udhëzime, ndihmë ekonomike dhe mbështetje morale sesa një çift i sapo martuar. Por, të gjitha këto çifti arrin t’i sigurojë nga të dya palët, nëse martesa e tyre është vërtetë e mirëfilltë islame, pra martesë e dy familjeve. Krahasoni dhe bëni dallime me gjendjen e të rinjve dhe të rejave perëndimore, që takohen vetëm në çfarëdolloj rrethanash, ku pasi janë takuar dhe kanë rënë në dashuri, vendosin t’i hyjnë biznesit martesor. Ata ndihen krejtësisht të vetmur dhe kjo është arsyeja se përse shumica dërrmuese e këtyre martesave kundërshtohen në përgjithësi, madje edhe nga prindërit dhe të afërmit e tyre.

Martesa: Një marrëveshje shoqërore

Një pikë e pestë e martesave tona është nënshkrimi i një marrëveshjeje: ajo është një kontratë shoqërore mes dy palëve të barabarta, mes dy familjeve të barabarta dhe jo thjesht vetëm mes dy individëve. Ajo është një kontratë shoqërore që kërkon miratimin e të dya palëve. Këto dy palë mund të përfshijnë jasht kërkesave të sheriatit, çdo gjë që çon në lumturinë dhe pëlqimin e ndërsjelltë. Sapo ndodh martesa dhe kontrata është firmosur dhe miratuar, ku ka dëshmitarë jo vetëm nga dhëndri e nusja, por dhe kujdestarët dhe më të rriturit, atëherë ai bëhet një dokument ligjor dhe i domosdoshëm. Tashmë me të është ndërtuar kushtetuta e familjes. Mundohuni vetëm pak, të mendoni fatin e saj dhe shtëpinë që funksionon si shtet më vete. Ajo drejton punët e jashtme të brendshme, çështjet e sigurisë publike, të policisë dhe të burgut. Merret me punë edukative e propagandë, por merret dhe me çështjet informuese. Aty brenda ndodhen të gjitha ministritë e një qeverie dhe të gjitha funksionet e këtyre ministrive- të formuara brenda familjes në njësinë shtëpi. A mund ta imagjinoni kryerjen e gjithë këtyre aktiviteteve në një shtet pa kushtetutë? Për të të ardhur keq, por, në këtë gjendje është martesa perëndimore. Kësaj martese i mungon kushtetuta. ثshtë një shtet pa kushtetutë.
Ata thonë se është një sekrament, dhe një sekrament është një veprim i barabartë; është një fortesë misterioze që ka krijuar një njësi apo kornizë që i është veshur çiftit jashtë familjës dhe asgjë nuk është bërë e qartë, nga ku askush nuk mund të dijë vijat e saj dhe prandaj kur ndodhin ngatërresa, kur ka shqetësime dhe kur martesa është në buzë të greminës, ata duhet t’i kthehen zakonit, ligjit dhe çdo lloj urtësie arbitrare të gjykatësit që mund të ndodhë ose jo të qëllojë në shenjestër. Sëkëndejmi mund të themi se martesa perëndimore është një martesë kaotike, është themelimi i një institucioni pa kushtetutë, ndërsa martesa jonë ngrihet mbi një kushtetutë ku linjat e kontratës martesore bëhen tepër të qarta, një institucion i rregullt dhe shoqëror, pra është një institucion i shumë pranishëm në shoqëri. Allahu i Lartësuar na ka urdhëruar në Librin e Shenjtë se nëse biem dakord për diçka, ta shkruajmë atë nga ku nënshkrimi i kontratës së martesës është një vepër e bekuar që mbron martesën dhe ne njëkohësisht nga një sërë vuajtjesh e pakënaqësish që mund të lindin më pas.

Martesa: rregullon jetën dhe marëdhëniet

Po ashtu, kjo kontratë martesore, duke mbërritur kështu në pikën e gjashtë, rregullon jetën dhe marrëdhëniet nëse martesa për disa arsye shkon drejt prishjes, qoftë vdekja apo divorci shkak i kësaj prishjeje. Pasojat janë të gjitha apo duhet të qartësohen të gjitha në kontratën e martesës duke bërë kështu të mundur rregullimin e jetës pas martesës. Më kujtohet një rast që kam lexuar jo para shumë kohësh në shtypin amerikan, një ngjarje në Kaliforni. Kalifornia është një shtet që është shumë liberal përsa i përket marrëdhënieve burrë-grua, dhe që njohin edhe tani se jeta e përbashkët e një burri dhe një gruaje para martesës, pa sekrament, i siguron ende gruas një lloj kompensimi. Më kujtohet rasti i një gruaje të famshme amerikane që hodhi në gjyq burrin, ish të dashurin e dikurshëm, me të cilin kishte jetuar për vite me radhë e pamartuar, pa ndonjë lloj besëlidhjeje, qoftë kjo fetare apo shoqërore. Ajo ia parashtroi rastin e saj gjykatësit: “Mbi të gjitha, i kam dhënë këtij njeriu lulen e rinisë, i dhurova shërbimin dhe shoqërinë time e plot gjëra të tjera, dhe tani po urdhëron të largohem prej tij, pa asnjë lloj marrëveshje, pa asgjë prej gjë. S’besoj se mund të ketë njeri më të ligë! A nuk kam unë të drejtë mbi diçka, pavarësisht nga fakti se nuk kam qenë e martuar dhe kam jetuar në mëkat? Gjykatësi lexoi vendimin e tij se për shkak të mospasjes së ndonjë kontrate, apo marrëveshjeje martesore, gruaja nuk kishte të drejtë mbi asgjë. Në këtë mënyrë, kjo grua e famshme shkroi në shtypin e përditshëm, duke mallkuar sistemin gjyqsor të Amerikës për drejtësinë e saj të paskrupullt ku dhe shprehej: “O ju gra të Amerikës, mos u martoni, mos u jepni as edhe një puthje burrave nëse nuk bini dakord për pasojat e përfundimit të një lidhjeje të tillë, dhe shkruajeni atë sepse vetëm atëherë do të veprojë sistemi gjyqsor. Kur e lexova, thashë se këtu gratë e Amerikës, pasi i’u larguan vlerës islame të të shkruarit dhe sqaruarit të lidhjes dhe pasojave të saj, në një kontratë që ka qenë e vlefshme për këdo për 14 shekuj me radhë, po arrijnë më së fundmi të njohin këtë vlerë. Sa edukim dhe sa siguri do t’u jepnim në të ardhmen fqinjëve tanë perëndimorë, fqinjëve tanë jomuslimanë nëse do t’i ftonim ata në shtëpitë tona dhe t’u tregonim atyre kontratat e martesës si dhe t’u thonim se jeta brenda martesës, apo dhe jashtë saj nëse përfundon për një arsye a një tjetër, janë të gjitha këtu, të shkruara dhe të sqaruara, me pëlqimin e dy individëve të përfshirë, por edhe të dy familjeve në të njëjtën kohë. Për ta do të ishte një burim i pakrahasueshëm qetësie, nëse do të arrinin ta praktikonin një gjë të tillë, dhe pa dyshim për ta kjo do të ishte një hyrje për t’u prfshirë në gjirin e Islamit sepse vetëm Islami u jep atyre siguri dhe garanci.

Personaliteti i grave

Pika e shtatë për të cilën dua të flas është pesonaliteti i grave. اlirimin e gruas e kam përmendur tashmë dhe jam i sigurt që ju jeni të ndërgjegjshëm se çka ndodhur që nga ditët e sufraxhetës (Levizje e grave per te fituar te drejten e votes) universale; e drejta për të votuar, për të zgjedhur zyrtarët e qeverisë, e pronësisë apo e çfarëdogjëje që zotëron. Megjithëkëtë, perëndimi ka shumë për të mësuar nga Islami përsa i përket statusit ligjor, pavarësisht nga marrëdhënia e krijuar nëpërmjet lidhjes martesore. Në perëndin, vetëm kohët e fundit dhe vetëm një numër tepër i kufizuar grash kanë filluar të mbajnë emrin e familjes së tyre dhe jo shumë, vetëm disa që kanë arritur të ndërtojnë një emër apo të bëjnë karrierë para martesës. Ky fenomen është kthyer çështje biznesi, tamam si në botën e biznesit ku juve ju duhet ta mbani emrin. Gjithësesi shumë pak prej tyre bësojnë se ato gëzojnë një personalitet të plotësuar e pa dyshim që as ligji nuk i lejon të jenë. Në Amerikë nuk ekziston besimi në bashkim, që do të lejonte një grua të martuar, apo dhe një burrë të martuar, të shesë pasurinë pa futur në hesap bashkëshortin. Kësisoji duket sikur, kur flitet për blerje dhe shitje pasurie, gratë janë gjysmë njerëz, jo persona plotësisht ligjor, dhe në kontinentin e Evropës ka ende shumë shtete që nuk i marrin fare parasysh të drejtat e grave të martuara apo dhe të atyre të pamartuara.

Familja e zgjeruar

Më tutje familja jonë, dhe kështu kam mbërritur në pikën e tetë, është një familje e zgjeruar, nuk është familje bërthamë mëgjithëse kjo e fundit është tepër në modë. Thamë që familja bërthamë, do t’ju kërkoja falje për përdorimin e këtij termi dhe luajtjen me termat bërthamë dhe fision, e përbërë vetëm nga burri, gruaja dhe fëmijët, nuk ka burimet njerëzore, urtësinë dhe burimet shoqërore të cilat na i paraqet në skenë familja e zgjeruar. Kjo tendencë për fat të keq po pushton gjithë botën islame, dhe nuk është ndonjë çudi ta shohësh atë duke përfshirë në gjirin e saj edhe popullsinë muslimane në Angli, Evropë si dhe në Amerikë, ku gjithkush që martohet ka dëshirë të largohet dhe të jetojë vetëm në një apartament, larg të afërmve, qofshin këta dhe prej gjirit të tij. Ky është një zhvillim i tmerrshëm, ky është perëndimorizimi dhe prishja së cilës i kemi hapur dyert, nënshtrimi ndaj mënyrës perëndimore të jetesës, por që kërkon me doemos t’i bëhet ballë. Duhet t’i bëjmë ballë për shumë arsye. Sheriati na ka mësuar se kush dhe kush nuk varet tek ne, kush dhe kush nuk është i pari ynë dhe kështu, për aq sa Sheriati ka përcaktuar, ata njerëz që gëzojnë të drejtën e trashëgimisë dhe që varen tek ne, duhet të jetojnë bashkë me ne. Duhet të hamë bashkarisht në të njëjtën kuzhinë dhe me aq sa kemi mundësi të jetojmë në të njëjtën shtëpi. Ne, vëllezërit tanë, motrat tona, prindërit tanë, gjyshërit tanë, kushërinjë, xhaxhallarët, nipërit e mbesat e kështu me radhë, sepse këta përbëjnë familjen e zgjeruar në Islam. Tani e kuptuat se familja islame është më fisnikja, më e larta, institucioni më i vlefshëm shoqëror që ka parë bota ndonjëherë. Duke u ngushtuar drejt bërthamës, të themi duke u bërë gjithnjë e më tepër individuale, shoqëria perëndimore i ka humbur të gjitha këto vlera dhe po e vuan tmerrësisht humbjen.
Më lejoni të përmend vetëm një pjesë të këtyre pasojave. Ne jetojmë me prindërit dhe të moshuarit tanë, sepse ata na kanë rritur dhe edukuar, kanë lozur me ne kur ishim të vegjël, na kanë treguar histori nga më të bukurat, kanë qenë të durueshëm me ne, na kanë mësuar, na kanë këshilluar dhe mbi të gjitha na kanë dashur sepse ne jemi vazhdimisht në shoqërinë e tyre. Megjithatë, kur flitet për perëndimin, ka ftohje, largim e panjoftësi sepse sapo rinia ka kaluar, fëmijët ia mbathin nga shtëpitë e tyre drejt një bote më vetë e për vete, dhe rezultat i kësaj është mplakja e prindërve në vetmi dhe pa asnjë lloj respekti; ata i përfundojnë ditët në azil pleqsh duke u djegur nga malli për fëmijët e tyre apo në shtëpi që përkujdesen për të moshuarit. Dhe nuk ka vdekje më të tmerrshme për njeriun, se sa vdekja e dalëngadaltë në atë azil pleqsh, larg gjirit, larg fëmijëve dhe nuk ka fat më të tmerrshëm për njeriun qoftë ky burrë apo grua, se sa të privohet nga lidhja me fëmijët dhe dashuria e tyre. Por siç e shihni, respekti ndaj të moshuarve duhet të kultivohet e ai kurrësesi nuk mund të kultivohet me ndarje. Ky pra është përfitimi dhe dobia më e madhe i familjes së zgjeruar muslimane. Së dyti, familja e zgjeruar nuk i krijon terren zhvillimit të ndryshimit mes brezave. Në të njëjtën familje ka foshnje, adoleshentë, të rritur dhe të moshuar, madje të rritur të shkallës së parë dhe të rritur të shkallës së dytë. Përderisa jetojnë së bashku, jetojnë vazhdimisht në shoqërinë e njëri-tjetrin; dhe pikërisht ky është shoqërizimi, akulturimi për të cilin po flasin dhe drejt të cilit po thërrasin sociologët, gjë që është e pamundur të realizohet me anë të familjes bërthamë. Prandaj duhet që akulturimi dhe shoqërizimi të mbahen në farmaci, në ekranin e televizorit apo të mbetet tek kolegët dhe shokët në shkollë, megjithëse këtu nuk mund të flasim për akulturim, aq më tepër për shoqërizim. Ky është demagogjizëm, nëse më lejohet ta përdor këtë term. Akulturimi dhe shoqërizimi nënkupton të kaluarit nga një brez në një brez tjetër normash dhe vlerash shoqërore. E gjithë kjo nuk nënkupton thjesht një grup njerëzish që jetojnë bashkë vetëm për të bërë qejf e gallata. Ky nuk është shoqërizim, as akulturim, pra më thoni pak ku dhe si mund të ndodhë ky proçes në shoqërinë perëndimore?
Kjo është dhe arsyeja pse shoqëria e sotme perëndimore është krejtësisht e ndryshme nga ajo e djeshmja, dhe kjo është arsye e humbjes së vlerave të së djeshmes dhe po kjo është arsyeja përse nuk ka më vazhdimësi. Ndërsa në krahun tjetër, në Islam, në sajë të familjes së zgjeruar, nuk ka largësi e ndryshim mes brezash. Së treti, një pasojë tjetër e madhe e familjes së zgjeruar është fakti se duke konsideruar që njerëzit janë kafshë shoqërore, ashtu siç thonin dikur filozofët, ata kanë nevojë për shoqëri, për mbështetje. Kam nevojë për dikë që ta dua, madje dhe të loz me të nganjëherë. Poashtu, kam nëvojë për dikë të cilit t’i ankohem nganjëherë apo dhe të qaj para tij. Po, ku përveçse në familjen e zgjeruar mund ta gjej këtë dikë? Pra, nëse më mungon familja e zgjeruar, nëse nuk largohem prej këtyre ndjenjave të mbyllura, do të jenë po këto ndjenja që do të më mbyllin e do të më sëmurin, do të më shkallojnë, do të më shpiejnë kah droga e alkooli, do të më shtyjnë të vrapoj drejt grave të tjera.
Familja bërthamë e cënon këtë shëndet dhe u hap derë gjitha të këqiave. Një tjetër pasojë e familjes së zgjeruar është se ajo na mëson të jemi besnik ndaj grupit, na mëson të jemi altruistë, na mëson të ndjajmë ndjenjat, dashurinë, bujarinë e besnikërinë me pjesëtarët e grupit, dhe pa dyshim mikrokozmosin e umetit, me fjalë të tjera, të mposhtim individualizmin. Të gjithë jemi individualë, kjo është diçka brenda nesh, është një instikt. Të gjithë jemi avokatë ku secili kërkon të mbrojë veten, të mbushë barkun e kështu me radhë. Kjo është e natyrshme pasi është mbjellë brenda nesh nga Allahu i Lartësuar , por në të njëjtën kohë është po Allahu që na ka mbjellë ne në një familje të zgjeruar me qëllim që t’i mbajmë nën fre këto instikte, që ti disiplinojmë sa më mirë. Në fakt, të bësh mirë vjen prej tyre, ndryshe nga egoja që çon drejt shkatërrimit. Pa familjen e zgjeruar nuk mund të ketë Umet sepse nuk ka ndjenja umeti të mbjella tek anëtarët dhe si rezultat këtyre gjërave do t’u vinte fundi, dhe është tamam kjo ajo që shohim në familjen dhe shoqërinë perëndimore. Shoqëria e sotme perëndimore është ndërtuar mbi individualizëm e egotism, githkush dëshiron gjënë e tij, kënaqësinë e tij, ndjek vetëm interesat e tij, dhe askush nuk kërkon të përshtatet, të sakrifikojë dhe të bashkëpunojë me të tjerët dhe prandaj dhe shoqëria po rrënohet dita ditës. Po të sjellësh një perëndomor në një familje të zgjeruar dhe ta lësh të përjetojë ç‘përjetohet në një familje të tillë, nëse ikziston qoftë dhe një fije ndjenjë tek ai apo ajo, pa dyshim do të përqafonte Islamin, të bëhej një me këtë çlodhje, me atë lloj etje që shijon muslimani që jeton në një familje të zgjeruar.

Dobitë e familjes së zgjeruar

Një pikë tjetër, pika e nëntë, mund të merret si dobi e familjes së zgjeruar. Ne kemi dëgjuar për gra që punojnë, që kanë një karierë, për por një grua në perëndim, që jeton në një familje bërthamë, kjo duhet të bëhet dhe mund të bëhet vetëm në kurriz të familjes dhe të fëmijëve. Ose nuk ka fëmijë, dhe kjo me qëllim, për të ndjekur karierën, por nëse ka, ata braktisen në duar të televizorit apo të një dadoje ose fare në ndonjë qosh rruge nëse nuk kanë mundësi të paguajnë një të tillë. Apo, gruaja kthehet në shtëpi nga puna, e lodhur dhe e dërrmuar, sa i humb fare interesi ndaj bashkëshortit apo dikujt tjetër, dhe kështu nervat acarohen sepse çdokush është i lodhur dhe jeta e familjes shkatërrohet. Unë dua t’u them juve se vetëm në familjen muslimane gruaja mund të ndjekë karierë jashtë shtëpisë. Pse? Sepse ajo mund të mungojë nëse ka talent; nëse ka talent për të shpikur apo prodhuar gjëra që do t’i sillnin dobi gjithë umetit, ajo mund ta bëjë një gjë të tillë pa humbur as shtëpinë e as familjen. Nuk ka dyshim që kariera e parë e gruas muslimane është familja dhe nuk ekziston as pika më e vogël e dyshimit për të. Ajo vjen para se të ngasësh raketa për në hënë apo të shpikësh robotë. ثshtë detyra e saj, është funksioni i saj, funsioni për të cilin Allahu e ka krijuar vërtet, të jetë shtyllë, shtylla kryesore e familjes, të jetë nënë. Por kjo detyrë nuk mund t’ia shterojë të gjitha vitet dhe të gjitha energjitë. Kësisoji, përveç të qenit nënë, ajo ka mundësi dhe t’i shërbejë umetit, por kjo mund të arrihet vetëm në familjen e zgjeruar dhe në familjen muslimane. Gjithashtu kusht është ruajtja e feminitetit sepse puna jasht shtëpisë është e lodhshme dhe acaruese, por e gjithe kjo zbehet e shkrihet kur ajo kthehet në shtëpi në të njëjtin feminitet, ku i njëjti ledhatim femëror asnjëher nuk e braktis shtëpinë. Kjo mbetet përherë e vlefshme. Dhe si përfundim, dua t’ju kujtoj se të gjitha këto dhe vlera të tjera që gëzon familja muslimane janë në saj të udhëzimeve të sheriatit. Fakti që nuk pimë alkool dhe nuk marrim drogë, është një burim i paimagjinueshëm fuqie në familje. Fakti që bixhozi është haram dhe që burimet familjare duhet të kenë një arkë ku të vendosen të ardhurat nga ku të nxiren shpenzimet e gjithsecilit sipas një sistemi prioritetesh të vendosura nga i pari, përgjegjësi i familjes, flasin shumë. Të gjithë janë një dorë e fuqishme e cila po i mungon dhe që nuk po e shijon mileti perëndimor.

Fjala e fundit

Dhe tani fjala e fundit. Na takon të themi se jemi këtu për të mbjellë Islamin në këtë pjesë të botës, dhe se duhet t’i shfrytëzojmë dhe përdorim të gjitha mundësitë që fjalën e Allahut ta bëjmë të ngadhënjejë. Nëse shkojmë dhe thjesht flasim me fqinjët tanë, fjala jonë është thjesht fjalë, dhe fjala të dashur vëllezër dhe motra, nuk mund të gëzojë kurrë fuqinë bindëse të fakteve. Faktet dhe veprat janë shumë më elokuente dhe ato tregojnë histori shumë më të fuqishme se fjalët, madje edhe nëse fjalët janë poezi e kulluar. ثshtë pikërisht familja, mbretëria ku mund të shëmbëllehen këto vlera. Duhet ta bëni ligj që një herë në jave të ftoni një jomusliman në shtëpinë tuaj. Përkushtoja mbrëmjen e çdo të premtje thirrjes në rrugën e Zotit. Ftoni fqinjin, shokun apo kolegun e fabrikës, të zyrës, a dyqanit ku ju punoni apo dhe fqinjin që e keni në prag të shtëpisë. Lejojeni atë bashkë me gruan, të dashurën apo kushdo qoftë, lerini të hyjnë dhe të shohin vlerat islame të mishëruara në jetën e vërtetë familiare. Për këtë nuk ju duhet të jeni të pasur: ju duhet të jeni të pastër, të disiplinuar, duhet të mendoni për dauan, t’i shfaqni këto vlera të përsosura islame dhe të flisni me ta, dhe jo thjesht të flisni për to por t’i praktikoni, dhe ky do të ishte argumenti juaj. Dhe kujtoni gjithmonë se është Allahu Ai që i kthen njerëzit në Islam, jo ju, por qofshi ju dhe vëllai juaj i vorfën, Ismail Faruki, instrumenta në duart e Allahut, Subhanehu ue Teala, për të përhapur fenë e Tij.

“Familja është një institucion i frymëzuar shenjtërisht që erdhi në jetë me krijimin e njeriut. Raca njerëzore është prodhim i këtij institucioni, dhe assesi me ndonjë rrugë tjetër.” (Khrushid Ahmed)

Marre nga www.vizionislam.com

Selam Alejkum,

Mash'All-llah, All-llahu te shpërbleft për temen, vërtet shum interesante dhe aktuale në kohen tonë.