Shtimi i pasuris dhe mosnevoja për lëmoshë
Transmeton Ebu Hurejre r.a se i Dërguari i Allahut [salallahu alejhi v
e selem] ka thënë: “Nuk bëhet kijameti derisa të shtohet pasuria te ju, ashtuqë tepron derisa e mundon të pasurin se kush do ta pranoj sadakan (Lëmoshën) e tij, e thërritet njeriu te i pasuri, e thotë nuk kam nevojë për pasuri.1
Transmeton Ebu Musa r.a se i Dërguari i Allahut [salallahu alejhi ve selem] ka thënë: “Do tu vijë njerëzve një kohë, ku njeriu do të kërkojë ta jep sadakan nga ari, e pastaj nuk do të gjejë dikë që do ta pranojë”2.
Ka lajmëruar i Dërguari i Allahut [salallahu alejhi ve selem] se Allahu s.v.t do ti jep (mirësi) këtij ummeti, do t’ia hapë thesarët e tokës dhe sundimi i këtij ummeti do të shtrihet në lindje dhe perëndim, siç qëndron në hadithin që e transmeton Theubani r.a se i Dërguari i Allahut [salallahu alejhi ve selem] ka thënë: “Allahu ma mblodhi tokën dhe ma afroj, e pashë lindjen dhe perëndimin e saj, padyshim sundimi i ummetit tim do të arrijë në gjithë atë që më është afruar dhe më janë dhuruar dy pasurit e kuqeja (ari) dhe e bardha (argjendi)”3.
Gjithashtu i Dërguari i Allahut [salallahu alejhi ve selem] thotë: “Më janë dhuruar çelsat e depove të tokës ose çelsat e tokës”4.
Thotë Adijj ibn Hatim r.a : “Duke qenë te i Dërguari [salallahu alejhi ve selem] erdhi një njeri dhe u ankua nga varfëria, pastaj erdhi një tjetër dhe u ankua nga plaqkitjet në rrugë, mandej i Dërguari [salallahu alejhi ve selem] më tha: O Adijj a e ke parë El-Hirete? Thashë: Nuk e kam parë, por kam dëgjuar për të. Tha i Dërguari i Allahut [salallahu alejhi ve selem]:Nëse jeton gjatë do të shohish gruan që do të vijë nga El-Hiretu në Qabe për të bërë tavafin dhe nuk do të ketë frikë përveç nga Allahu s.v.t.
Thashë në vete, e ku do të jenë plaqkitësit e rrugëve nga Tajji (fis i cili ka jetuar në mes Irakut dhe Hixhazit dhe kanë plaqkitur atë që ka kaluar nga vendi i tyre, prej këtij fisi ishte Adij ibn Hatim andaj u habit se si do të kaloj gruaja në tokën e tyre dhe nuk do të ketë frikë)të cilët kanë ndezë vendet (bëjnë shkatrrime në tokë)?!!
Tha:Nëse jeton gjatë do të fitohen pasurit e Kisras.
E pyeta:Kisras birit të Hermuzit? U përgjigj:Po, Kisras birit të Hermuzit, dhe nëse jeton gjatë do të shohish të pasurin që do të delë me dorën e mbushur plot ari ose argjend, kërkon kush do ta pranojë dhe nuk do të gjejë dikë që do ta pranojë nga ai…..”
 
1 shih:sahihul Buhari, Kitabul Fiteni (13/81-82 meal Fet-h), sahihu Muslim, Kitabu Zekat, babu kulu nev’i minel ma’rufi sadekah (7/97 mea sherh Nevevij).
2 shih: sahihu Muslim, Kitabu zekati, babu kulu nev’i minel ma’arufi sadekah (7/97 mea sherh Nevevij).
3 Sahih Muslim, kitabul fiteni ve eshratus saati (18/13 mea sherh Nevevij).
4 shih: sahihu muslim, kitabul fedail, babu havdi nebijjina ve sifetuhu (15/57-mea sherh Nevevij).
Thotë Adijj: Kam parë gruan se si udhëton prej El-Hiretu në Qabe bën tavaf nuk frikësohet nga askush përveç Allahut s.v.t, dhe isha prej atyre që i kanë hapur pasurit e Kisras, e nëse jetoni do të shihni atë që ka lajmëruar i Dërguari [salallahu alejhi ve selem], se si njeriu do të dalë me dorën e tij të mbushur (ari ose argjendë)1”.
Shumë nga paralajmërimet e të Vërtetit [salallahu alejhi ve selem] janë realizuar, ashtuqë në kohën e Sahabëve u shtua pasuria përshkak çlirimeve që ndodhnin, e ndanin pasurin e Persianëve dhe Romakëve, pastaj pasuria tepronte në kohën e Umer ibn Abdulazizit, derisa njeriu donte të jepte sadaka mirëpo nuk gjente dikë që to ta pranojë.
Gjithashtu pasuria do të shtohet në kohën e fundit (para Kijametit), derisa njeriu do t’i afroj dikujt pasuri e ai do të pëgjigjet:nuk kamë nevoj për të.
Kjo është shenjë-e që Allahu e din më së miri- për atë që do të ndodhë në kohën e Mehdiut dhe të Isaut a.s.2 nga pasuria e madhe dhe bereqetet e thesarët që do t’i nxjerrë toka.
Në hadithin që e transmeton Ebu Hurejra r.a se i Dërguari i Allahut [salallahu alejhi ve selem] ka thënë: “Do të nxjerrë toka nga mbrendësia e saj diçka të ngjajshme me shtyllat, nga ari dhe argjendi”, vie Vrasësi dhe thotë: për këtë kam mbytur, vjenë ai shkëputësi dhe thotë: për këtë i ka shkëputur mardhëniet me të afërmit, vjenë vjedhësi thotë: për këtë kam këputur dorën time, pastaj e lënë dhe nuk marrin asgjë nga ajo”3.
Ibn Haxheri thotë: Ndoshta mos nevoja për pasuri dhe lërja e tyre pasurin, në kohën kur të paraqitet zjarri do të jetë sepse janë të zënur me tubimin, andaj askush nuk shikon në pasuri, por mundohet çdonjëri të lehtësohet (lirohet-mos të ngarkohet).
Atë që e ka thënë Ibn Haxheri se mosnevoja e njerëzve për pasuri dhe lërja e tyre pasurin do të jetë sepse, janë të zënur me tubimin, nuk don të thotë se nuk mundë të ketë edhe shkak tjetër, siç është pasuria e madhe që do të ndodhë në kohën e Mehdiut dhe Isaut a.s, ashtuqë mosnevoja për pasuri do të ndodhë në dy kohë- edhe nëse janë të largëta-për dy shkaqe të ndryshme, e Allahu e din me se miri.
1 shih:sahihul Buhari, kitabul menakib, babu alamatin nubuveti fil islam (6/610-611-meal fet-h).
2 shih: (Fet-hul barij-13/87-88)
3 shih: Sahihu Muslim, kitabu Zekati, babu kulu nev’in minel ma’rufi sadekah (15/98-mea sherh imam Nevevij), shih: Fet-hul Barij (13/88). 

Rëndësia e Ushtrimeve Ushtarake për Muslimanin
 
I Dërguari i Allahut [paqja dhe mëshira e Allahut qoft mbi të] ka thënë: “dyshohet t’ju sulmojn popujt prej çdo horizonti, sikurse i vërsulen enës me ushqim.
E pyetën, o i Dërguari i Allahut! a pse do të jemi pak në atë kohë?
tha: Ju në atë koh do të jeni shumë, mirëpo do të jeni si shkuma e vërshimës, nxirret frika nga zemrat e armiqëve tuaj, e në zemrat tuaja vendoset sëmundja e Vehmit?!
E pyetën: Po çka është Vehmi o i Dërguari i Allahut?
Tha: Dashurija ndaj jetës së kësaj bote dhe urretja e vdekjes.
I Dërguari i Allahut [paqja dhe mëshira e Allahut qoft mbi të] ka thënë: “Kur të bëni tregtinë me kamat, e të merrni bishtat e lopëve (të merreni me blektori), e të kënaqeni me bujqësi dhe e leni xhihadin-luftën për hirë të Allahut xh.sh-Allahu do t’ua mbisundoj mbi ju nënçmimin dhe nuk ia heq derisa të ktheheni në fenë e juaj.
Të dy hadithet kanë një kuptim-ku nuk ka dyshim se përshkruajnë gjendjen e Muslimanëve në ditën e sotme, e duan këtë jet e urrejnë vdekjen dhe kanë lënë xhihadin dhe Allahu xh.sh i ka mbisunduarë mbi ata popujt mosbesimtarë që t’ua shijojnë nënçmimin dhe poshtërsinë si dënim i caktuar që zbret doemos në ata që e lënë xhihadin sikurse ka thënë Allahu i madhëruar: {O ju që besuat ç’është me ju që kur u thuhet: “Dilni në (luftë) në rrugën e Allahut”, ju u rënduat në vend (si të ishit të gozhduar).
A mos ishit më të kënaqur në jetën e kësaj bote se sa me atë të ardhmen? Përjetimi i jetës së kësaj bote ndaj asaj të ardhmes nuk është asgjë.
Nëse nuk dilni (në luftë) Ai ju dënon me një dënim të rëndë ju zëvendëson me një popull tjetër, dhe Atij nuk i bëhet fare dëm.
Allahu është i gjithëfuqishëm për çdo gjë. (Et-Tevbe 38 39)
Dënimit i rëndë e i dhimbëshëm që përmendet në këtë ajet është mbisundimi i përmendur në hadith (fjalën e të Dërguari [salallahu alejhi ve selem]) e transmetuar nga i biri i Omerit dhe prej tij është edhe vërsulja e popujve në transmetimin e Thewbanit.
Përmbledhja thelbësore në këtë është ashtu sikurse na ka lajmëruar i Dërguari i Allahut [paqja dhe shpëtimi qoftë mbi të] ku ka thënë: “Nuk ua largon atë (nënçmimin) derisa të ktheheni në fenë e juaj.
Kjo bëhet duke iu kthyerë xhihadit të përmendur në fillim të hadithit, ku përputhet plotësisht me fjalën e Allahut xh.sh: {Luftoni të gjithë idhujtarët pa dallim, siç ju luftojnë ata juve pa dallim, e dine se Allahu është me ata që ruhen (të këqijave)}. (Et-Tevbe 36), po ashtu fjala e Lartmadhëruarit: {Luftoni ata (idhujtarët) derisa të zhdukët prapagandimi i idhujtarëve dhe derisa të aplikohet feja vetëm për Allahun xh.sh..} (El-Bekare 193).
Nuk ka dyshim ky urdhër hyjnorë do të na rrjedhon pyetjen dhe ajo është: Se si ne të zbatojmë këtë urdhër kur në ne -Muslimanët- dobësia, përqarja dhe sprovimet janë aq shumë saqë të urtin e hutojnë?
I përgjigjemi me fjalët e arta të Ibni Tejmijes ku thotbligohet përgatitja për xhihad me pregaditjen e forcës (ushtarake) dhe (mjeteve luftarake) kuajve të caktuar për betej në kohën e ndodhjes në dobësi ngase çka nuk e arrin të krryhet obligimi vetëm me të ajo është e obliguar Vaxhib.
Pregaditja për luftë është dy lloje:
 
1.  
Pregatitje me besim të thellë e dituri fetare dhe pastrim shpirtëror siç thot Allahu xh.sh: {T’ju lexoj shpalljen e Tij, ti pastroj ata, t’ua mësoj kur’anin dhe sheriatin}. El-Bekare 193
 
 
2.  
Pregatitje materiale: me pregaditjen e forcës ushtarake, ushtrime e saja dhe dhënjë të pasuris në rrugën e Allahut.
 
Do të kthehemi që ta shpjegojmë pregaditjen shpirtërore mirëpo tani fillojmë me shtyllat thelbësore esenciale në përgaditjen materiale për xhihad pasiqë ka qenë shkak i shkrimit të këtij libri dhe themi se Allahu s.v.t. na ka urdhëruar në të në fjalën e Tij, ku thotë: {E ju përgadituni sa të keni mundësi force (mjete ushtarake) e kuaj të caktuar për betej kundër atyre (që tradhtojnë), e me të (përgaditje) ta frikësoni armikun e Allahut, armikun tuaj dhe të tjerët, të cilët ju nuk i dini (se kush janë) e Allahu i din ata. Çka do që shpenzoni për në rrugë të Allahut ajo do tju kompenzohet dhe nuk do t’ju bëhet e padrejt}.
Komenti i këtij ajeti ka ardhur në transmetimin e Ukbe ibn Amrit ka thënë: E kam dëgjuar Pejgamberin [salallahu alejhi ve selem] duke thënë dhe ai ishte hypur në Minber: “E ju përgadituni sa të keni mundësi force” Vërtet forca është gjuajtja, Vërtetë forca është gjuajtja, vërtetë forca është gjuajtja”.
Ky është komenti ajetit nga vet i Dërguari i Allahut [salallahu alejhi ve selem], e që është tekst shqarues në tematikën e mospajtimeve në mes atyre të cilëve thonë se pregaditja për xhihad është ushtrimi i përdorimit të armës dhe atyre që thonë se pregaditja është edukimi dhe pastrimi (shpirtëror).
Vërtetë hadithi qartëson se forca të cilën e ka urdhëruar Allahu xh.sh. në përgaditjen e saj është forca materiale prej armëve të ndryshme gjuajtse duke bërë ushtrimet e përdorimit dhe kjo është prej asaj që nuk i takon Muslimanit lënja e saj siç do të përmendim në hukmin e ushtrimeve ushtarake.
E për sa i përket edukimit dhe pastrimit (shpirtëror) kjo hyn nën pregaditjen e besimit për xhihad (apo luftë për hirë të Allahut) madje është obligim dhe për këtë do të përmendim argumentet më vonë.
Kampet ushtarake dhe fusha e xhihadit nëse mirëmbahet, është vendi më i mirë për edukimin e burrave dhe zbulimin e xeheve,e sjelljeve të tyre e që e mundësonë këtë bashkveprimi i gjatë dhe ballafaqimi me vështirësi dhe udhëtime.
Ne do të flasim për pregaditjen e besimit (shpirtëror) më tepër se në një vendë në këtë libër nëse do Allahu xh.sh. dhe nuk ka diskutim për domosdoshmërinë e pregaditjes shpërtërore sëbashku me pregaditjen materiale, mirëpo të bartet kuptimi pregaditjes në ajet vetëm në anën shpirtërore apo marrja e pregaditjes shpirtërore arsye për lënjën e pregaditjes materiale dhe ushtrimeve, është një gjë që e refuzon teksti Kur’anor dhe hadithi dhe ne nuk pajtohemi me atë.
Pëfundimi është: se rëndësija e ushtrimeve ushtarake vie nga ajo, se është njëra nga format e përgaditjes për xhihad, ndërsa xhihadi është rruga me të cilën Muslimanët lirohen nga hidhërimi i Allahut të lartëmadhëruar dhe prej jetës së poshtëruar dhe nënçmuarë të cilën e përjetojnë në këtë kohë.
 
 

 
KAPITULLI PARË
Shenjat e Kijametit
 
Pjesa e parë – definimi i shenjave të kijametit
 
Pjesa e dytë – pjesët e shenjave të kijametit
 
Pjesa e tretë – shenjat e vogëla të kijametit
 
Pjesa e parë
Definimi i shenjave të kijametit
Shenjave të kijametit në gjuhën arabe i thuhet: “eshratus saati”. Kuptimi i fjalës:Eshartu-e që është njëjës i fjalës Eshratu-është:shenjë.
Esaatu në kuptimin etimologjik ka për qëllim një pjesë prej pjesëve të natës ose ditës.
Domethënja e fjalës Esaatu në kuptimin terminologjik:
Momenti në të cilin do të ndodh kijameti quhet Esaatu,quhet me këtë emër përshkak të llogaris së shpejt që bëhet,ose përshkak që i habit njerëzit në atë çast dhe vdesin të gjitha krijesat me një thirrje.60
Shenjat e kijametit janë ato shenja të cilat ndodhin para Kijametit dhe tregojnë afrimin e Kijametit.
Fjala (Es-saatu) – Kijameti vjen me tre kuptime:
Es-Saatu Esugra (Kijameti vogël) – është vdekja, kush vdes kijameti i tij ka ndodhur ngase ka hyrë në botën e Ahiretit.
 
59 En nihajetu/El fitenu wel melahim (1/195).
60 shiko:En nihajetu fi garibil hadith (2/422),lisanul arab (8/169),tertibul kamusul muhit (2/647) t[ Tahir Ahmed Errevazij.
 
Es-saatul Vusta – (Kijameti i mesëm) – është vdekja e njerëzve të një shekulli, siç tranmseton Aishja r.a dhe thotë: Fshatarët kur vinin te i Dërguari i All-llahut [salallahu alejhi ve selem] e pyetnin: kur do të ndodhë Kijameti ? shikonte në më të riun nga ata dhe thoshte “nëse jeton ky, para se të vjetrohet bëhet kijameti i juaj” kishte për qëllim vdekjen e atyre që u fliste. ( Fet-hul Barij 11/363)
Es-saatul Kubra – ( Kijameti i madhë) – është ringjallja e njerëzve nga varret e tyre për llogaritje dhe shpërblim.
Në Kur’an kur të përmendet fjala “Es-Saatu” ka për qëllim Kijametin e madh.
All-llahu s.v.t thotë: .”Njerëzit të pyesin për es-saatu (kijametin)” (el Ahzab 63).
Allahu thotë:“është afruar Es-saatu”(el kamer 1). don të thotë është afruar Kijameti.
All-llahu s.v.t ka përmendur dy Kijametet në Kur’anin fisnik-kijameti i madh dhe kijameti i vogël- gjenë se si janë përmendur dy Kijametet në një sure, siç është në suren
“El-Vakia 1-7”
Sëpari ka përmendur kijametin e madh, ku Allahu s.v.t. thotë:{E kur të ngjajë ndodhia (kijameti).Realiettin e asaj ndodhie nuk ka kush që do ta përgënjeshtrojë. Ajo është që rrëzon, është që ngrit (lart). (ajo ndodh) Kur toka tundet me dridhje të forta. E bëhet pluhur i shpërndarë. Dhe ju ndaheni në tri grupe.
Pastaj në fund të sures është përmendur Kijameti i vogël, dhe ajo është vdekja :
Përse pra,kur arrin shpirti në fyt, E ju në atë moment shikoni (se çpo i ngjet). E Ne jemi më afër tek ai se ju, por ju nuk e shihni” (VAKIA 83:85)
Gjithashtu ka përmendur dy kijametet në suren “El-Kijame”. Në ajetin e parë është përmendur Kijameti i madhë “Betohem në ditën e kijametit” (El KIJAME:1),pastaj ka përmendur vdekjen, thotë: “Jo dhe Jo! Po kur të arrijë (shpirti) në gropë të fytit (të gjoksit)”(El KIJAME : 26 ) dhe ky është kijameti i vogël.
E shumë vende tjera në Kur’anin fisnik ku nuk mjafton vendi që t’i përmendim të gjitha. Ne në këtë rast kemi për qëllim të përmendim shenjat e Kijametit të madh, të cilat janë përmendur në Kur’an dhe sunnet.61
 
61 shiko:Mexhmul Fetava (4/263-265)të shejhul islamit ibn Tejmijje, Fet-hul Barij (11/364),dhe tagjul urusi min xhevahiril kamus (5/390).
 

 
PJESA E DYTE
Pjesët e shenjave të kijametit
 
Shenajt e kijametit ndahen në dy pjesë:
1. shenjat e vogëla: janë shenjat që ndodhin para Kijametit për një kohë të gjatë, dhe janë prej llojit tëadaptuar, sic është ngritja e diturisë, paraqitja e xhehlit, pirja e alkoolit,garimi në ndërtim ….. e të tjera, ka mundësi paraqitja ndonjë shenje nga këto e shoqëruar me shenjat e mëdha ose pas shenjave të mëdha.
2.Shenjat e mëdha: janë ndodhi të mëdha që paraqiten me afrimin e ndodhies së Kijametit, nuk janë ndodhi të natyrshme, siç është paraqitja e dexhallit, zbritja e Isaut a.s, dalja e Jexhuxhit dhe Mexhuxhit dhe lindja e diellit nga perëndimi ( shiko Et-Tedhkireh të Kurtubiut f.624) ( Fet-hul Barij 13/485)
 
Disa dijetarë kanë ndarë shenjat e kijametit në aspektin e paraqitjes në tre pjesë:62
 
             1) shenjat që janë paraqitur dhe kan kaluar
             2) shenjat që janë paraqitur dhe vazhdojnë të shtohen
             3) dhe shenjat që ende nuk janë paraqitur deri tash
 
 
Dy grupet e para janë nga shenajt e vogëla të Kijametit, ndërsa në pjesën e tretë marrin pjesë shenjat e mëdha dhe disa shenja të vogëla.
 
62 shiko:Fet-hul Barij (13/83-84),El ishaatu fi eshratis Saati f.3 t[ autorit El berzengjij dhe Levamiul Envaril Behijjeti we sevatiul esararil etherijjeti(2/66) t[ autorit Muhamed ibn Ahmed Es sefarinij el Hanbelij.
 


Pjesa e tretë
Shenjat e vogëla të kijametit
Shenjat e vogëla të kijametit që i kanë përmendur dijetarët janë shumë, ndërsa unë këtu kamë përmendur ato shenja që janë vërtetuar me sunnet se janë; nga shenjat e vogëla dhe kam lënë ato shenja që nuk janë të vërtetuara në sunnet -këtë e kam bërë mbrenda kufijve të diturisë sime të shkurtër- pasiqë kam bër një shikim rreth atyre haditheve dhe jamë njoftuar me fjalën e dijetarëve që ka të bëjë me saktësinë apo dobësin e atyre haditheve, ndoshta ka edhe shenja tjera të vërtetuara e që unë nuk kam lexuar për to ndonjë hadith të sakët.
Këto shenja i kam përmendur pa rradhitje, ngase nuk kam lexuar ndonjë hadith apo hadithe që tregojnë rradhitjen e tyre, ashtuqë sëpari kam përmendur shenjat për të cilat thonë dijetarët se janë paraqitur dhe kanë kaluar, pastaj kamë qenë i kujdesshëm në përmendje e shenjave tjera dhe i kamë dhënë përparësi shenjave që vet ngjarjet japin të kuptojmë përparësin e atyre shenjave, si për shembull: “Paraqitja e fitneve” është para ngritjes së diturisë, ngase fitnet janë paraqitur në kohën e sahabëve, mandej kam përmendur luftën kundër Romakve para çlirimit të Istambollit, sepse hadithi ka ardhë në këtë formë dhe kamë përmendur çlirimin e Istambollit para luftës me qifutët, e që do të ndodhë në kohën e Isaut a.s, pasi që çlirimi i Istambollit do të jetë para paraqitjes së degjallit, ndërsa zbritja e Isaut a.s. do të jetë pas paraqitjes së Degjallit, e kështu me radhë……
Disa shenja mbeten të përmenden në fund, ngase nuk paraqiten vetëm pas shenjave të mëdha, siç janë rrënimi i Qabes nga dora e Habeshve dhe paraqitja e erës që do ti merrë shpirtërat e besimtarëve.
Ajo që duhet të dihet është: se shumë nga shenjat e kijametit fillimi i tyre është paraqitur në kohën e sahabëve dhe janë në shtim, pastaj vazhdimisht janë shtuar në disa vende por jo edhe në vendet tjera, ndërsa ajo me të cilën pason dita e Kijametit është intensifikimi i atyre, ashtuqë ngritjen së diturisë nuk i vie përballë vetëmse injoranca e plotë, por kjo nuk don të thotë: se nuk do të ekzistojë një palë që do të posedojë dituri, ngase do të jenë të të harruarë në mesin e injorantëve, me këtë krahaso shenjat tjera.1
Meriton të përmendet edhe ajo: se disa prej njerëzve, nga fjala “Shenjat e kijametit” nënkuptojnë se janë çështje të ndaluara, pasiqë janë prej shenjave të kijametit!
Ky rregull është i pa pranuar, ngase për ato shenja, që ka lajmëruar i Dërguari [sallallahu alejhi ve selem] se janë nga shenjat e kijametit, nuk don të thotë; se janë të ndaluara ose të urrejtura.
Garimi i barinjëve në ndërtimin e pallatëve, shtimi i pasurisë dhe pesëdhjet gra që do të kenë një kujdestar, nuk don të thotë se janë edhe të ndaluara, por janë shenja të kijametit dhe në këto shenja nuk kushtëzohet diç e tillë. Prandaj mundet të jenë nga të mirat, të këqiat, të lejuarat, të ndaluarat, të obliguarat dhe nga të tjerat, e që Allahu e din më së miri.
 
1 shiko:fet-hul barij ((13/16)), më vonë do të vijë shpjegim në detaje kur të flasim për ngritjen e diturisë dhe paraqitjes së injorancës.
Tani do të fillojmë me shenjat e vogëla të kijametit: