Musnedi i Ebu Hanifes (pjesa e II)

|MuSL!M1| · #1 (**permalink**) 02-08-2008, 10:14

MËSHIRA E ALLAHUT, XH. SH.

Falja e mëkateve
Transmeton Ebu Hanife, nga Ismaili, nga Ebu Salihi, nga Ummi Hane, r. anha, e cila transmeton se i Dërguari i Allahut, s.a.v.s., ka thënë: “Kush është i bindur se Allahu, xh.sh., do ta falë, atij do t’i falen mëkatet.”[1]

Transmeton Ebu Hanife, nga Hamadi, e ai nga Ibrahim en-Naha’i, e ky nga Alkame se Abdullah Ibn Mes’udi., r.a., ka thënë: “Erdhi një njeri te i Dërguari i Allahut, s.a.v.s., dhe e pyeti: “O i Dërguari i Allahut, a do të mbetet ndonjë në xhehenem nga ata të cilët kanë adhuruar Allahun, të Vetmin? I Dërguari i Allahut, s.a.v.s., u përgjigj: Po! Do të mbetet një njeri në fund të Xhehenemit, i cili me zë do ta thirr Allahun, xh.sh.: - O Hannanu, o Mennanu! (O Bujari, o Bamirësi). Atë do ta dëgjoj Xhibrili, a.s., dhe do të habitet nga gjendja e tij, e do të thotë: sa habi e çuditshme! Xhibrili, a.s., nuk do të mund të duroj gjersa të del para Arshit të Allahut, xh.sh., dhe do të bie në sexhde. Atëherë Allahu i Lartësuar do t’i thotë: Ngrije kokën, o Xhibril, dhe trego se ç’pa ashtu të çuditshme, ndërsa Allahu, xh.sh., më së miri e di se ç’pa ai. Atëherë Xhibrili, a.s., tha: O Zot, dëgjova një zë nga fundi i xhehennemit i cili thërret: - O Hannanu, o Mennanu!, dhe jam habitur me atë zë. Atëherë, Allahu xh.sh., i tha Xhibrilit, a.s., shko te Maliku (Ruajtësi i xhehennemit) dhe thuaj që ta nxjerr robin Tim i cili thërret: - O Hannanu, o Mennanu! Xhibrili, a.s., do të shkoj deri te njëra nga dyert e xhehennemit dhe do të trokas, atij do t’i përgjigjet Maliku dhe do t’i dal. Atëherë Xhibrili, a.s., do ti thotë: Allahu i Lartësuar ka urdhëruar: - Nxire nga xhehenemi robin Tim i cili thërret: - O Hannanu, o Mennanu! Atëherë Maliku do të hyj dhe do të kërkoj atë njeri por nuk do ta gjej, pavarësisht se Maliku i njeh xhehenemlinjtë më mirë se sa që i njeh nëna fëmijët e saj. Atëherë Maliku do ti thotë Xhibrilit: Zjarri është ndezur e nuk mundi të dalloj gurin nga hekuri e as hekurin nga njerëzit. Atëherë Xhibrili, a.s., përsëri do të kthehet dhe do të bie në sexhde para Arshit të Allahut. Allahu i Lartësuar do ti thotë: - Ngrije kokën o Xhibril, përse nuk e solle robin Tim? Xhibrili do t’i përgjigjet: O Zot, Maliku, duke kërkuar ndjesë, më tha që zjarri është ndezur aq shumë sa që nuk ka mundur të dalloj gurin nga hekuri, e as hekurin nga njerëzit. Atëherë, Allahu, xh.sh., do të thotë: - Thuaj Malikut se robi Im gjendet në atë dhe në atë fund, në këndin e fshehur. Kur Xhibrili e lajmëroi Malikun për këtë, ai hyri dhe e gjeti në vendin e përshkruar. Maja e ballit të tij ishte e lidhur për thembrat e tij, ndërsa duart e lidhura për qafe. Ishte i rrethuar me gjarpërinj dhe akrepa( shkorpiona). Maliku menjëherë e tërhoqi, pastaj edhe njëherë e tërhoqi duke i zgjidhur zinxhirët dhe nijet me të cilat ishte i lidhur. Më pas e nxori nga zjarri e përtëriu dhe ia dorëzoi Xhibrilit i cili e mori. Para çdo grupi melekësh që do të kalojnë ata do të thonë: - Mjerë ky rob. Kur arriti para Arshit të Allahut ra në sexhde. Atëherë, Allahu, xh.sh., do t’i thotë: - Ngrije kokën o Xhibril.[2] Atëherë Allahu, xh.sh., do t’i thotë këtij njeriu: - Robi im, a nuk të krijova në formën më të bukur, a nuk të dërgova pejgamber, a nuk ta ka lexuar ai librin tim, a nuk të ka urdhëruar në vepra të mira dhe të largohesh nga veprat e këqija? Kur ai njeri t’i pranoj të gjitha mëkatet e tij, Allahu, xh.sh., do ta pyes: - Pse e bëre këtë dhe këtë? Njeriu do ti thotë: - O Zot, unë ndaj vetes sime kam bërë padrejtësi dhe më pas jam hedhur në zjarr kaq e kaq vite, por asnjëherë nuk e kam humbur shpresën në mëshirën Tënde duke thënë:- O Hannanu, o Mennanu!, e me mirësinë Tënde më nxore nga shtëpia e poshtërimit, andaj dhe të lutem që të më mëshirosh. Atëherë, Allahu i Lartësuar do të thotë: - O ju melekët e Mi, jini dëshmitarë se e kam mëshiruar atë.

Transmeton Ebu Hanife nga Muhamed ibn Abdurrahman et- Tusteri, nga Jahja ibn Seidi, nga Abdullah ibn Amiri, nga babi i tij i cili transmeton se i Dërguari i Allahut, s.a.v.s, ka thënë: “Kur vdes një njeri, për të cilin Allahu, xh.sh., di diçka keq për të, kurse njerëzit flasin mirë për të, atëherë Allahu, xh.sh., u thotë melekëve: Kam pranuar dëshmi të lavdëruara të robërve të Mi për robin Tim dhe ia kam falur atë çka di nga veprat e këqija të tij.[3]

Ummetit të Muhamedit do t’i tregohet mëshirë

Transmeton Ebu Hanife, nga Ebi Burdete, nga babi i tij, i cili thotë se i Dërguari i Allahut s.a.v.s., ka thënë: “Me të vërtet ummeti im është një popull të cilit do t’i tregohet mëshirë, kurse ndëshkimi i tyre në këtë botë do të jetë ndëshkimi në grindje midis njëri tjetrit në këtë botë.

Në transmetimin e dytë shtohet fjala: “...vrasja reciproke në këtë botë.”[4]

Allahu xh.sh është më prioritari për të falur
Transmeton Hamade ibn ebi Hanife, nga babi i tij, nga Ebu Malik ibn Esxhe’i, thotë se i ka treguar Rib’i ibn Hirash nga Huzejfe r.a., i cili thotë: “Do të sillet robi i Allahut në Ditën e Gjykimit dhe do të thotë: - O Zot, atë që e kam bërë (të mira), me të kam dashur të arrij kënaqësinë Tënde, atij që nuk ishte në situatë të vështirë ia kam lehtësuar, ndërsa kush ishte në situatë të rëndë ia kam falur borxhin. Atëherë Allahu, xh.sh., do t’i thotë: Unë jam më me prioritet për ta bërë këtë. Faljani këtë robit tim.”

Ebu Mes’ud el-Ensari thotë se Huzejfe r.a., e ka dëgjuar këtë hadith nga i Dërguari i Allahut s.a.v.s.

TË PËRMENDURIT E ALLAHUT, XH.SH.

Transmeton Ebu Hanife nga Ali ibn el-Akmeri se i Dërguari i Allahut, s.a.v.s., kaloi pranë njerëzve të cilët përmendnin Allahun, xh.sh., dhe tha: “Ju jeni prej atyre me të cilët më është urdhëruar të jem i durueshëm.[5] Asnjëri prej jush nuk do të ulet e ta përmend Allahun xh.sh., dhe të mos e rrethojnë melekët me pendët e tyre, t’i mbuloj mëshira e Allahut, kurse Allahu, xh.sh., do t’i përmend në grupin e zgjedhur.”

Nuk lejohet të kërkuarit e sprovave

Transmeton Ebu Hanife, nga Abdullahi, nga Ibn Omeri, r.a, se i Dërguari i Allahut, s.a.v.s., ka thënë: “Nuk i lejohet muslimanit që ta poshtëroj vetveten. Dikush pyeti: - E si bëhet që muslimani ta poshtëroj vetveten? I Dërguari, s.a.v.s., u përgjigj: - Iu ekspozohet sprovave, të cilave nuk mund t’iu bëj ball.”

Istigëfari dhe sadaka e shumtë

Transmeton Ebu Hanife nga Xhabir ibn Abdullahi,[6] r.a., se një Ensarij erdhi te i Dërguari i Allahut, s.a.v.s., dhe i tha: - “O i Dërguari i Allahut s.a.v.s., unë asnjëherë nuk kam mundur të kem fëmijë, (kam gruan që nuk lind)? Atëherë i Dërguari e pyeti: - A bën shumë istigfarë dhe a ndanë shumë sadaka, sepse me të do të jesh i furnizuar!? Xhabiri thotë: Ai njeri filloi të bëj istigfarë dhe të ndaj shumë sadaka, dhe më vonë pati nëntë djem.”

Çka lexohet në mëngjes dhe në mbrëmje

Transmeton Ebu Hanife, nga el- Hejsemi, nga Ebu Salihi, nga Ebu Hurejre, r.a, se i Dërguari i Allahut, s.a.v.s., ka thënë: “Kur të agojë, kush thotë tri herë: eudhu bi kelimatil-lahit-tammati[7] (Mbështetem në fjalët gjithëpërfshirëse të Allahut... ), nuk do ta dëmtoj as një akrep deri sa të errësohet e kush këtë e thotë kur errësohet nuk do ta dëmtoj as një akrep deri sa të agojë.

Në transmetimin tjetër thuhet: “Kush thotë: eudhu bi kelimatil-lahit-tammati (Mbështetem në fjalët gjithëpërfshirëse të Allahut... ), kur të agojë, para lindjes së diellit, nuk do ta dëmtoj akrepi atë ditë, e kush këtë e thotë kur errësohet, nuk do ta dëmtoj akrepi atë natë.”

Duaja e të Dërguarit, s.a.v.s., për shërim

Transmeton Ebu Hanife, nga Muslimi, nga Ibrahim en-Neha’i, nga Mesruki, nga Aishja, r.a., e cila thotë: “Kur të Dërguarit të Allahut, s.a.v.s, i binin ndonjë të sëmurë ai e lexonte këtë dua: “Largoje vështirësinë o Zoti i njerëzimit, dhe shëroje sepse Ti je Ai i cili shëron, nuk ka ilaç pos ilaçit Tënd, dhe ky është shërim i cili nuk len asnjë sëmundje.”