EDHE NJË MENDIM MË SHUMË PËR SHAMINË



Shkruar nga Anjeza Xhaferaj
e hënë , 20 nëntor 2006
Artikulli 1 i Deklaratës Universale të të drejtave të njeriut thotë:
"All Human beings are born free and equal in dignity and rights" – Të gjitha qeniet njerëzore kane lindur të lira dhe janë të barabartë në të drejtat që gëzojnë dhe në respektimin e dinjitetit të tyre".

Në lidhje me çështjen e shamisë (shamisë, jo ferexhesë siç është përmendur në pjesën më të madhe të shtypit këto ditë) çdo femër muslimane gëzon të drejtën për të pasur të njëjtat të drejta sikurse edhe bashkëkombësit e tjerë. Gjithashtu gëzon të drejtën që dinjiteti i saj të mos nëpërkëmbet siç ka ndodhur në rastin e vajzës me shami që nuk pranohet në fakultet. Këtë të drejtë femra muslimane e ka pasur që kur ka lindur dhe nuk ia fal kush, sikurse nuk ka askush të drejtë që t'ia marrë.

E njëjta deklaratë gjithashtu përmend se të gjitha qeniet njerëzore kanë të drejtën e arsimimit, të besimit si dhe të drejtën për të marrë pjesë në jetë sociale dhe kulturore.
Në rastin konkret, të gjitha këto të drejta janë mohuar. Doja të theksoja se vajza pengohet të këtë një jetë sociale dhe aktive dhe të jap edhe ajo kontributin e saj në shoqëri. Kjo më duket se është një nga të drejtat themelore që i janë mohuar femrës muslimane në këto vite, sepse edhe në rast se ato kanë pasur mundësi të shkollohen, më pas mundësia për t’u aktivizuar dhe për të dhënë kontributin e tyre dhe për t’u zhvilluar ka qenë shumë e limitizuar. Dhe kjo sigurisht sjell veçimin e tyre nga shoqëria dhe sigurisht bën që zëri, idetë, mendimet, krijimtaria, kontributi i tyre të injorohet.

Unë nuk do ta quaja aspak fitore që ajo vajza me shami të vazhdojë shkollën. Kjo është shumë pak, shumë pak në krahasim me atë që meritojmë, në fund të fundit në krahasim me atë që ne që kur kemi lindur e kemi pasur si të drejtë. Çfarë ndodh me vajzat muslimane kur mbarojnë fakultetin? Kjo është një pyetje që nuk i kam gjetur ende përgjigje.
Problemi tjetër që më mundon është se shpesh përdoret termi tolerancë. Po xhanëm tolerancë ndaj kujt? Unë nuk ndjej se duke mbajtur shami po bëj ndonjë gjë, për te cilën të tjerët duhet të më tolerojnë. Nga ana tjetër, kush na e paska monopolin e të vërtetës për të vendosur pikat e referimit në bazë të të cilave ne qenkemi "të ndryshëm". Për hesapin tim, unë kam një pikë tjetër referimi dhe kam po aq të drejtë sa "të tjerët" t’i konsideroj ata të ndryshëm dhe si të tillë që ndoshta duhet toleruar. Se sigurisht monedha ka dy anë, pra ka të paktën dy (ka shumë të ngjarë të jenë më shumë) këndvështrime të ndryshme.

Është për të të ardhur keq, që muslimanët tani ndodhen në pozicionin që të tjerët i gjykojnë, që të tjerët duhet të përpiqen t’i kuptojnë, që të tjerët duhet t’i tolerojnë. Dhe lista e gjërave për të cilat më vjen keq mund të vazhdojë ende. Por, situata duhet të ndryshojë. Në jetën tonë, jemi të barabartë dhe duhet të trajtohemi si të tillë. Procesi i mirëkuptimit, i tolerancës, i të gjykuarit (në fund të fundit) është dhe duhet të jetë një proces i dyanshëm që kryhet në pozita të barabarta nga të dyja palët (pra besimtaret muslimane dhe të tjerët).

__________________
"Lum ai njeri qe nuk e harxhon jeten e tij vetem duke biseduar me njerzit
por e kalon duke e knaqur Krijusin e Tij
dhe qan per gjynahet e kryera."

Fudajl iben Ijad