Ne jemi një grup i të rinjve, të cilët e konsiderojmë veten tonë prej praktikuesve të fes dhe që kemi xhelozi për fenë tonë, dhe që kemi përkushtim ndaj saj dhe dashuri për xhihad dhe për muxhahidët dhe urrejtje ndaj tagutëve dhe mëkatarëve, dhe një kohë të gjatë kemi folur për çështjet (prej të cilave po ndikohet) Umeti ynë dhe gjendjen e tij dhe për xhihadin dhe dashurin për shehidllëk në rrugën e Allahut, por nuk kemi gjet rrugë për tek ai (d.m.th. xhihadi), por çështja nuk u ndal aty, por morri një ndikim të kundërt në neve dhe në praktikimin tonë, derisa gjendja jon u bë siç pason në vijim:

Sa për praktikimin e jashtëm, sikurse që është lëshimi i mjekrës, shkurtimi i pantallonave: Ne kemi filluar që të mos kujdesemi aq shumë për këtë, me rëndësi është që ne ti mohojmë tagutat, dhe disa pohojnë se është e lejuar që të rruhet apo të shkurtohet mjekra dhe e quan atë tukije me diturin se ne nuk jemi të detyruar që ta bëjmë atë dhe shumë prej të rinjve (të tjerë përveç nesh) ende i përmbahet me paluhatshmëri principeve të tij dhe nuk ndeshet me ndonjë problem, dhe gjithashtu ka pakujdesi në namazin tonë dhe nuk i përmbahemi suneteve siç është kapela dhe mbulimi i kokës dhe misuaki, dhe kjo është e kundërt me atë se si ishim më parë.

- Sa për takimet tona: Ato janë bërë takime të gibetit-përgojimit dhe bisedave për nderin e dijetarëve, dhe takime të dynjasë, dhe në ato nuk ceket asgjë për ahiret-botën tjetër; apo janë bërë takime dhe asamble për shaka dhe biseda dhe çështje të parëndësishme, derisa njëri prej atyre njerëzve, të cilët ne i konsiderojmë të jenë prej Fusak-mëkatarëve të hapur tha për neve: "Unë kam marrë pjesë në tubimet tuaja që të përfitoj prej jush dhe që ta forcoj imanin tim, por unë nuk pash ndonjë dallim ndërmjet juve dhe rinis e cila nuk falet. (Ju) flitni për dynjanë- botën materiale dhe qeshni, përgojoni dhe flitni shumë për gjëra të parëndësishme," dhe për Allahun këto fjalë të tija ishin si një shpullë e rëndë në fytyrat tona, dhe nuk patëm mundësi ti përgjigjemi, dhe si kemi mundësi ti përgjigjemi, dhe ne jemi- siç na ka përshkruar- apo edhe më keq se çka e kemi cekë ndoshta edhe më tepër. Në realitet, nganjëherë duhanxhinjtë marrin pjesë në takimet tona, të cilat ne rrejshëm i quajmë `Islamike`.

Idetë dhe diskutimet tona: Të menduarit tonë është bërë sikurse të menduarit e murxhiave të cilët ne i kemi përqeshur një kohë të gjatë, kështu që njëri prej neve, (dhe ai jep hapa për kontrollimin e lindjes pa kufij), dhe thotë për veten e tij se s'ka mundësi ti furnizoj ata dhe se ai s'ka mundësi të ketë më shumë se 2 fëmijë, dhe thotë se kjo është prej përkujdesjes (el-asbab), dhe se jeta është e vështirë, dhe kështu me radhë dhe fatkeqësisht të tjerët e arsyetojnë atë dhe derisa edhe e përkrahin atë. Dhe një (person) tjetër nëse e këshillon që ta braktis punën e ndaluar - haram, (ai përgjigjet) "Më furnizo me këtë dhe këtë shumë të parave, dhe unë do ta braktisi punën time," dhe tjetri e fillon jetën e tij martesore me mëkate, duke folur në telefon me të fejuarën e tij derisa edhe para se të bëhet e fejuara e tij dhe nganjëherë në rrugë dhe ai argumentohet se po i bënë davet dhe po e mëson atë! Dhe personi tjetër dëshiron të martohet dhe të ndërtoj shtëpi me para të ndaluara-haram dhe ai e dinë se është e ndaluar, dhe një person tjetër vazhdimisht bënë mëkate dhe derisa as që e vëren, dhe mendon se po bënë mirë! Dhe gjëja që të merakos është, se pas të gjithë kësaj, ne ende e konsiderojmë veten tonë se jemi praktikues (të Islamit), dhe çfarë është ky praktikim?

Gjëja e rrezikshme është se ne qëndrojmë ashtu si u përshkrua, dhe gjashtë metra më larg gjenden takimet e të rinjve të cilët nuk dinë asgjë për namazin, apo disa prej tyre e kanë pas zakon që të falen dhe e kanë braktisë atë dhe nuk e kanë gjetur askënd që t`ua përforcoj vendosmërinë e tyre që ti kthehen atij (namazit). Dhe ne kalojmë pranë tyre çdo ditë dhe ulemi pranë tyre dhe asnjëherë nuk ju kemi folur atyre apo ti kem thirrur tek Allahu dhe (të jemi shkak që ata të kenë) dëshirë dhe frikë (për Allahun, xhenetin dhe xhehenemin)! Dhe unë, dhe vëllezërit tjerë të mi janë të sigurt se në ata (vëllezër) ka shumë të mira, dhe se ata janë të gatshëm që ti përgjigjen thirrjes, dhe se ata vetëm kanë nevojë për dikë që ti kap ata me dorë dhe ti shtyj me shpirtbutësi që të udhëtojnë në rrugën e sigurt (en-nexhaat-të suksesit). Ne e dimë se nuk jemi më të mirë se ata, pasi që njëherë kemi qenë sikurse ata, dhe posa na përkujtonte ndokush (me përkujtim të mirë) apo e dëgjonim një kasetë apo dy, udhëzimi hynte në zemrat tona, prandaj çka na vonon neve që ti thërrasim ata (të rinjët- në Islam)? Unë nuk e di! Më saktë (gjendja jonë është) se ne jemi (të kënaqur) me deklarimin e atij i cili e lenë namazin se është mosbesimtarë dhe harrojmë përgjegjësin që ti thërrasim tek Allahu, dhe ne i përqeshim ata për lënien e namazit dhe nuk e përqeshim veten tonë për lënien e davetit, dhe përkundër gjithë kësaj, ne ende e konsiderojmë vetën tonë praktikues!

Shkurtimisht është se shejtanët gradualisht na kanë mashtruar neve dhe koha na ka kaluar, kështu që zemrat tona u bënë të forta dhe ne u bëmë fasika (të korruptuar) derisa as pa e vërejtur, sikurse të ishte vendosur mbi sytë tanë një mbulojë - jo, por mbi zemrat tona - dhe ne nuk mund të shohim, dhe ne e konsiderojmë vetën tonë të përgatitur për xhihad në rrugën e Allahut! Jo derisa ne edhe debatojmë për te! Dhe ne i dimë shumë mirë biografit e muxhahidëve dhe se në çka ishin ata prej ibadetit dhe praktikimit; pra kërkohet ndihma e Allahut!


Pyetjet janë:

- Ne të cilët i mohojmë tagutat, dhe që e duam xhihadin dhe muxhahidët, dhe se (pohimi ynë) se nëse bëhet thirrja për xhihad a ka mundësi që ne të jemi të parët që do ti përgjigjemi duke i marrë parasysh ato që i cekëm më lartë?
- A është (gjendja) se nëse nuk kemi mundësi të bëjmë xhihad ti lëmë të gjitha, derisa edhe davetin tek Allahu? Dhe të lutem qartëso se si shejtani ka hyrë tek ne përmes kësaj dere.
- Cili është vendimi në lidhje me thirrjen e atyre të rinjve, ku ne ulemi afër tyre, dhe se a do të na pyet Allahu ditën e gjykimit për ta; dhe për diturin, çka kemi bërë me atë?
- A është thirrja e atyre të rinjve në mënyrë kolektive e ligjshme apo është prej bidateve?

Përgjigja:

Falënderimi i takon Allahut, dhe unë dëshmoj se nuk ka asnjë zotë i cili meriton të adhurohet përveç Allahut të vetmit dhe i pa shokë, dhe unë dëshmojë se Muhamedi është i Dërguari dhe Pejgamberi i Tij.

Atë që e keni përshkruar në pyetjen tuaj, është prej mashtrimeve të shejtanit ndaj shumë njerëzve; ai ua humb përqendrimin me parashikime, i bënë të zënur me fjalë se sa me vepra, dhe i bënë që zemrat e tyre të lidhen me fantazi, dhe i bënë që të qëndrojnë e mos të veprojnë. (Kështu që) nëse ndonjëri dëshiron që të ndryshoj diç prej gjendjes së tij, shejtani i tij e ndalë duke i pëshpëritur me: "Allahu të ka dhuruar ty teuhid, dhe të ka dalluar prej të tjerëve duke të dhënë dituri për Tagutin dhe (mundësin) që ta mohosh atë, dhe vetëm me këtë ti do të jesh i shpëtuar, dhe shkalla yt do të ngritët prej Allahut" dhe ai ka mundësi që ta mashtroj atë duke bërë mëkate të vogla, jo por derisa edhe duke bërë mëkate të mëdha, me këtë mashtrim shejtani.

Dhe ky njeri i gjorë nuk e kupton se ai është bërë viktimë e tagutit më të madh, dhe ai është shejtani, thirrësi për në çdo mëkat; dhe çka janë tagutat përveç se ushtarë (d.m.th. shërbëtor) për këtë tagut satanik. Kështu që njeriu inteligjent le të mendoj thellë se si është mashtruar prej tagututit - dhe ai tërheq vërejtjen prej tij - dhe më vonë, ai i merr si armiq tagutat njerëz dhe i mallkon ata, ndërsa e bënë mik kokën e tagutave duke iu nënshtruar atij në mëkate, në fshehtësi!

Shejtani ia ka humbur atij koncentrimin me parashikime dhe shpresë, dhe e ka luftuar atë me kurthën e tij, dhe e ka mbajt atë jo aktiv prej seriozitetit (në veprim).

Është sikurse që ka thënë Ibn el-Kajimi, rrahimullah: "Njerëzit më të ulët në vendosmëri dhe individi me zemër-vrarë është ai cili është i kënaqur me shpresa të rrejshme në vend të realitetit, dhe ai vetë i imagjinon ato dhe kënaqet me to, dhe për ekzistencën e Allahut- ata janë (sikurse) pasuria kryesore e njeriut të bankroptuar dhe tregtarit të rrejshëm; (dhe e tërë kjo nuk është gjë tjetër) fuqia e vetës së zbrazët, e cila është bindur me ëndrra se sa me këmbëngulje, dhe me parashikime të rrejshme se sa me të vërteta.

"Kjo është gjëja më e dëmshme për njeriun, dhe prej saj lindin paaftësia dhe përtacia, dhe (gjithashtu) prej saj lind ekstremizmi, humbja, shqetësimi, keqardhja."

Dhe ai, rrahimullah, e ka sqaruar se njëra prej shenjave kryesore të suksesit, është kur një rob (i Allahut) është i udhëzuar që të mendoj për obligimet dhe detyrën e tij momentale, (kur) të gjitha qëllimet e tija janë tubuar për atë. Pra i ditur është i biri i kohës së tij, pra nëse ajo (koha) humbet, të gjitha interesat e tij do të humben, pasi të gjitha interesat ndërtohen në kohën, sidoqoftë nëse koha humbet, ato interesa nuk ka mundësi të arrihen. Esh-Shafiu, rrahimullah, ka thënë: Unë i kam shoqëruar Sufit dhe nuk kam përfituar prej tyre me përjashtim të dy thënieve, njëra e cila është: Koha është shpatë - ti godet me të, apo ajo të qëllon ty. Tjetra është: Vetja yt nëse nuk merret me të vërtetën, ajo (vetja yt) do të futë ty në të keqen.

Në realitet koha është jeta e njeriut, dhe është thelbi i cili të drejton në lumturi të përhershme apo në mërzi të përhershme në dënim të përhershëm, dhe kalon më shpejt se sa lëvizja e reve, kështu që kushdo që e (bënë) jetën e tij për Allahun dhe pasha Allahun atëherë ajo është jeta dhe koha e tij, dhe përveç atyre nuk (konsiderohet) të jetë pjesë e jetës së tij, edhe nëse jeton jetë të shtazëve, se ai i cili e godet kohën e tij me pakujdesi, epshe dhe parashikime të rrejshme, dhe (nëse) më së miri çka ai bënë është të flejë dhe mosveprimi, atëherë vdekja për një person të tillë është më e mirë se sa jeta e tij, (se) nëse robi ka prej namazit aq sa e kupton atë, (atëherë njëlloj) ai ka prej jetës së tij përveç sa ka qenë i vetëdijshëm për Allahun, dhe pjesa tjetër përveç asaj është prej të menduarit apo prej pëshpëritjes të shejtanit apo prej parashikimeve të rrejshme dhe mashtrime të rrejshme (të cilat janë humbje, të pa dobishme), (të cilat) janë të ngjashëm (në vlerë) me mendimet e një njeriu të dehur apo të çmendur.

Shkurtimisht pra shenjat e suksesit për robin e Allahut janë kur ai vazhdimisht është i merakosur për ahiretin dhe e prodhon kohën e tij me kohë, nëse është në xhihad ai është në xhihad, dhe nëse nuk është, ai e angazhon vetën e tij me ibadet gjatë asaj kohe.

Pra ai është që: Ose bënë thirrje tek Allahu, Më i Larti (davet); se Allahu atë i cili bënë thirrje tek Allahu e ka bërë prej njerëzve më të mirë në të folur dhe sa lavdërim i mirë është ky: "Dhe kush është më i mirë se ai i cili bënë thirrje për te Allahu dhe bënë mirë dhe thotë unë jam prej muslimanëve"

Apo (ai është duke) urdhëruar në të mirë dhe duke ndaluar prej të keqes; apo duke e përmendur Allahun; apo ta angazhoj veten e tij me lloje tjera të adhurimit dhe lloje të tjera (të veprave që të) ofrojnë (tek Allahu).

Dhe i Dërguari i Allahut, salallahu alejhi ve selem e ka bërë përkujtimin e Allahut prej veprave më të mira dhe më të mirë se sa atij që i goditet qafa në xhihad, siç është në hadithin: "A të ju tregoj për veprën më të mirë, dhe më e lavdëruar tek Allahu, që është më e mirë se sa të japësh sadaka në ari dhe argjend, dhe që është më e mirë për ju se sa ta takoni armikun tuaj dhe ju ti goditni qafat e tyre dhe ata ti godasin qafat tuaja? Përmendja e Allahut," i përmbledhur prej Tirmidhiut dhe Hakimit prej Ebu Dardas, radiallahu anh.

Gjithashtu pritjen prej namazit deri në namaz e ka bërë të ngjashëm me ribat (të bësh roje) në rrugën e Allahut, siç është në sahih: "A të ju drejtoj në atë për të cilën Allahu i shlyen mëkatet dhe i ngrit në shkallë? Ata thanë `Po o i Dërguar i Allahut,` ai tha: "Të marrësh abdest dhe të ecësh deri tek xhamia dhe të presësh prej namazit deri në namaz, dhe se ajo është ribat." Dhe në hadithin e Shu`bas nuk ceket ribat, sidoqoftë në transmetimin e Malikut ceket.

Dhe ai e bëri adhurimin në kohë të vështira të ngjashëm me hixhretin tek i Dërguari, salallahu alejhi ve selem, siç është në Sahih Muslim prej Mikal bin Jaser, radiallahu anh: "Adhurimi në kohë të vështira është sikurse emigrimi tek unë."

Kjo është, për atë që e angazhon veten e tij me adhurim gjatë kohëve të fitneve-turbullirave, pastaj ai e ka shpërblimin të ngjashëm me shpërblimin e emigrimit tek i Dërguari, salallahu alejhi ve selem.

Dhe nëse robi e bënë një vepër të mirë dhe ka vendosmëri për ta bërë atë, dhe e hedh një shigjetë në çdo port të së mirës, zemra e tij (vazhdimisht) do të lidhet për botën e ardhshme, dhe ai (vazhdimisht) atë që vije prej Pejgamberit salallahu alejhi ve selem, do ta trajton me madhështi, atëherë ai është në të mirën, ndërsa nëse ai nuk bënë ndonjë gjë por vetëm ka mendim të dëshiruar dhe shpresë, atëherë ai është në një shkallë e cila nuk është më e lartë se sa (të ketë) dëshpërim, se atë shejtani e ka larguar prej rrugës së drejtë.

Dhe i këshillojë vëllezërit që ta shqetësojnë veten e tyre me përkujtimin e ahiretit, se të shqetësuarit më të është prej shqetësimeve më të mëdha (dhe më të mira, që ti mund të kesh), dhe kapu fuqishëm për Kuranin, (pra ato le të ju ngopin juve), dhe ato le t`ua lagin gjuhët tuaja me përmendjen e Allahut, dhe që ta bëjnë të dukshme në mesin e njerëzve kapjen e tyre për sunetin e Pejgamberit salallahu alejhi ve selem, dhe prej suneteve më të mëdha është Xhihadi, dhe gjendja e tyre të jetë që ata të jenë në xhihad të vazhdueshëm kundër shejtanit, (dhe kundër) nefsit- egos dhe epshit të tyre, dhe në hadith, muxhahid është ai i cili bënë xhihad ndaj vetes së tij për Allah, përmbledhur prej Tirmidhiut prej Fudalah bin Ubejd, radiAllahu anh, dhe Allahu e dinë më së miri.

Shejh Hamid Ali
botaislame.com

All-llahu te shperbleft vella per kete postim,eshte nje keshill shum e dobishme per te gjith ne muslimante.Selam Alejkum

Allahu ju shperbleft,keshilla te qelluara!