Kush është qafir e kush bidatçi?



Shejhu jonë! Më kanë obliguar të rinjtë e Emirateve të vij tek ju për t'iu drejtuar disa pyetje të cilat i bëjnë dobi ymetit inshaAllah.

1- Çfarë thoni ndaj atyre të cilët thonë se: nuk themi Allahu i mëshiroftë, ata të cilët kanë kundërshtuar akiden e selefëve, si shembulli i Neueuijit, Ibn Haxherit, Ibn Hazmit, Ibn El-Xheuzi etj, ndërsa në këtë kohë Sejid Kutubi, Hasen El-Benna, ndërkohë që ju e dini se çka Benna në librin e tij "Mudhekirat Ed-Daueti Ed-Daijeh" dhe Sejid Kutubi në "Dhilalul Kur'an" ?

- Ne besojmë se mëshira ose me shprehje më të saktë, duaja për mëshirë është e lejuar për çdo musliman dhe e ndaluar ndaj çdo qafiri. Kjo përgjigje degëzohet nga besimi që mban vetë personi. Kështu që kush shikon se ata të cilët u permëndën në pyetje e të tjerë si shëmbulli i tyre, janë muslimanë, atëhere përgjigjia u kuptua nga ajo çka kaloi, pra lejohet të lutesh për ta për mëshirë dhe falje. Ndërsa kush shikon dhe Allahu mos e thëntë se ata muslimanë të cilët u përmendën në pyetje nuk janë muslimanë, atëhere nuk lejohet duaja për ta, për mëshirë. Sepse mëshira u është bërë haram qafirave. Kjo është përgjigjia për çka u përmënd në pyetje.

E qartë, porse ata thonë se nuk ka qënë prej metodikës së selefëve që të luteshin për mëshirë ndaj bidatçinjëve, si rrjedhim ata i konsiderojnë të lartpërmëndurit prej bidatçinjëve kështu që nuk thonë rahimehullah, për ta?

Ne thamë një fjalë: mëshira lejohet për muslimanin dhe nuk lejohet për qafirin, kjo fjalë a është e saktë apo jo? Po është e saktë. Nëse është e saktë atëhere pyetja e dytë nuk është e pranueshme, ndërsa nëse nuk është e saktë atëhere dialogimi është i pranueshëm. Xhenazja a nuk i falet atyre të cilëve disa u thonë se janë prej bidatçinjëve, sikurse u falet xhenazja muslimanëve, ndërkohë që prej besimeve të selefëve të cilat i kanë trashëguar pasardhësit prej paraardhësve, është se falemi pas çdo të miri dhe të prishuri dhe ja falim xhenazen çdo të miri dhe të prishuri, ndërsa qafirit nuk i falet xhenazja. Kështu që ata për të cilët bënte fjalë pyetja e dytë a u falet xhenazja apo jo? Nuk dua të futem në dialogim vetëm nëse do të detyrohem, prandaj nëse përgjigjia është se u falet xhenazja atëhere kjo pyetje nuk ka vend analizimi, sikurse thonë gramatikorët, ose në të kundërt, fusha e kërkimit është e hapur dhe e pranueshme. Dakord shejh porse ata të cilët thonë se nuk u falet xhenazja, sepse janë prej bidatçinjëve,si u përgjigjemi?

Kush është argumenti i tyre?

Argumentohet me veprën e selefëve, p sh, bëjnë dallim midis gjynafqarëve (pra, fusakëve dhe fuxharëve) dhe bidatçinjëve të cilët kanë shpikur gjëra të reja në fe, se selefët nuk ua falnin xhenazen atyre, as nuk uleshin me bidatçinjtë, as nuk u flisnin, as nuk hanin dhe pinin me ta, për këtë arsye e thonë këtë fjalë.

Dredhove, prandaj ki kujdes, çfarë qe pyetja?

Për faljen e xhenazes ndaj tyre.

Jo, dhe me patjetër që do të dredhoje, sepse e zgjate përgjigjen pa na dhënë përgjigje, pyetja qe, se kush është argumenti? Po. Ndërsa ti përmende pretendimin e tyre dhe jo argumentin, ndërkoh që pretendimi nuk është ai argumenti. Kush thotë se nuk i falet xhenazja muslimanit bidatçi, kush është argumenti i tij?

Nuk kanë argument tjetër veç veprës së selefëve.

Vepra e selefëve a është argument?

Kështu thonë?

Mirë, porse ku ndodhet ky argument?

Nuk përmendin vendndodhje dhe fjala e tyre gjithmonë është e përgjithshme.

Mirë, selefët a nuk i shkëpusnin mardhëniet me disa njerëz për shkak të ndonjë gjynahi apo bidati, por kjo mos vallë tregon se ata i bënë qafira?

Jo.

Atëhere i konsideruan musliman.

Sigurisht.

Mirë, atëhere ne kemi dallim midis muslimanit dhe qafirit, s'kemi të mesme, nuk kemi sikurse kanë Mutezilet, gradë midis dy gradëve, ose musliman me të cilin bashkupunohet, me mardhënien midis muslimanëve, ose qafir me të cilin bashkpunohet, me mardhënien midis qafirave. Allahu të begatoftë o vëlla, kjo nuk është gjë tjetër veçse pretendim, pra se selefët nuk ia falnin xhenazen shumicës së bidatçinjëve apo krejt bidatçinjëve, pra është thjesht pretendim i cili ndërtohet tek disa njerëz të mirë të cilët i marrin çështjet me vrrull dhe ndjenja të pashoqëruara me dijen e saktë e cila është ka thënë Allahu, ka thënë i dërguari i Tij sal-lallahu alejhi ue sel-lem. Të bëra një parathënie tek e cila nuk kundërshtohen në të qoftë edhe dy vetë, o është musliman ose është qafir. Muslimani sidoqoftë gjëndja e tij i falet xhenazja, trashëgohet, trashëgon, lahet qefinoset dhe varroset në varrezat e muslimanëve e nëse nuk është musliman hidhet siç hidhet farat dhe varroset në varrezat e qafirave. Nuk kemi diçka të mesme. Porse nëse dikush prej dijetarëve nuk e fal namazin ndaj dikujt prej muslimanëve kjo nuk do të thotë se nuk lejohet ti falet namazi i xhenazes, porse do të thotë se ai ka për qëllim një urtësi e cila mbase nuk mund të ralizohet vetëm se nëpërmjet tij, si shëmbulli i haditheve të cilat ti mund të njohësh një pjesë të tyre thotë Profeti sal-lallahu alejhi ue sel-lem në disa prej tyre "Faljani xhenazen shokut tuaj" dhe nuk ja fali Profeti sal-lallahu alejhi ue sel-lem xhenazen. Çfarë mendon a Profeti sal-lallahu alejhi ue sel-lem i cili u penguan nga falja e namazit të xhenazes ndaj muslimanit është më e rëndësishme apo pengesa e një dijetari ndaj faljes së xhenazes, më thuaj se kush është më e rëndësishme?

Lënia e Profetit sal-lallahu alejhi ue sel-lem.

Bukur, atëhere, nëse lënia e Profetit sal-lallahu alejhi ue sel-lem faljen e xhenazes, nuk tregon se falja e saj është e ndaluar, në mënyrë parësore, nuk tregon lënia e dijetarit faljen e xhenazes së një muslimani bidatçi, se nuk lejohet falja e xhenazes së tij, por edhe nëse tregon se nuk i falet xhenazja, mos do të thotë kjo se nuk lutemi për të që ta mëshirojë Allahu dhe ta fali, përderisa ne besojmë se ai është musliman. Shkurtimisht, lënia e selefëve namazin e xhenazes ndaj disa muslimanëve, për shkak të disa bidateve që kanë pasur, nuk mohon ligjërimin e namazit ndaj të çdo muslimani, sepse kjo ka qënë qortim dhe edukim për të tjerët si shëmbulli i tij, sikurse ka vepruar Profeti sal-lallahu alejhi ue sel-lem me atë të cilin nuk ia fali xhenazen i cili nuk kishte gjynah, vetëm se vdiq dhe kishte borxh, po ashtu ai i cili vodhi prej ganimes e të tjerë si shëmbulli tyre. Pra lënia e Profetit sal-lallahu alejhi ue sel-lem namazin e xhenazes, është më e rëndësishme se lënia e disa prej dijetarëve të parë, e megjithëatë as kjo dhe as ajo nuk tregojnë se nuk lejohet falja e xhenazes së muslimanit bidatçi. Dhe pikërisht këtu kemi nevojë për një kërkim; duhet me patjetër të dimë se kush është bidatçiu, ashtu sikurse duhet të dimë se kush është qafir. Këtu lind pyetja: a çdokush që bie në kufër bie kufri mbi të, po kështu çdokush që bie në bidat bie bidati mbi të? Nëse përgjigjia është se nuk bie kufri dhe bidati mbi çdo person që bie në kufër apo bidat, atëhere vashdojmë e nëse është e pa kuptueshme atëhere duhet me patjetër që ta sqarojmë. Po e përsëris çështijen duke e sqaruar disi. Çfarë është bidati? Është ajo gjë e re e cila e kundërshton rrugën e Profetit sal-lallahu alejhi ue sel-lem, me të personi kërkon të afrohet sa më shumë tek Allahu. Atëhere çdokush që shpik një bidat është bidatçi? Dëshiroj që ta dëgjoj përgjigjen shkurtimisht, jo ose po. Jo.

Atëhere kush është bidatçiu?

Është ai, të cilit i qartësohet argumenti dhe më pas ngul këmbë në bidatin e tij.

Bukur, atëhere ata për të cilët po themi se janë bidatçinj a u është qartësuar argumenti, unë them: Allahu e di, po ti çfarë thua?

Edhe unë them sikurse thatë ju shejh.

Xhezakallahu hajren. Pra origjina tek ata a është Islami apo Kufri?

Islami.

Mirë, atëhere origjina është se themi për ta Allahu i mëshiroftë. A nuk është kështu?

Sigurisht.

Atëhere përfundoi proçesi. Për këtë arsye nuk lejohet që të ndërtojmë një medh'heb dhe të themi: nuk themi Allahu e mëshiroftë filanin, filanin dhe filanin, prej muslimanëve të thjeshtë, jo më të veçantët e aq më tepër kur bëhet fjalë për dijetarët. Pse. Për dy shkaqe, kjo është edhe përmbledhja e gjithë asaj që folëm.

Shkaku i parë: se ata janë muslimanë.

Shkaku i dytë: se nuk e dimë a iu qartësua argumenti apo jo dhe se a këmbëngulën më pas në bidatin dhe humbjen e tyre. Për këtë arsye unë themë se prej gabimeve të rënda në këtë kohë, në të cilat bien disa djem të kapur pas Kur'anit dhe Sunnetit, sikurse mendojnë ata e kundërshtojnë Kur'anin dhe Sunnetin pa e ditur dhe pa e ndjerë. Si rrjedhim më takon mua në baze të medh'hebit të tyre që ti quaj bidatçinj, sepse ata kanë kundërshtuar Kur'anin dhe Sunnetin, porse unë nuk e kundërshtoj medh'hebin tim. Origjina tek ata është Islami dhe se nuk e bëjnë bidatin qëllimisht dhe as nuk e refuzojnë argumentin, për këtë shkak themi se ata gabuan duke kërkuar të saktën. Nëse do ta kuptojmë këtë ralitet do të shpëtojmë nga shumë prej çështjeve të ndërlikuara në këtë kohë, prej tyre: xhemati "tekfir dhe hixhreh" të cilët kanë qënë në Egjipt. Ata përhapën disa prej mendimeve të tyre dhe vazhduan derisa arriti mendimi i tyre në Siri dhe më pas këtu në Jordani. Këtu kemi pasur disa vëllezër të cilët kishin menhexh selefi dhe u ndikuan nga ajo ide e kotë dhe e lanë namazin me xhemat biles lanë edhe xhumatë. Faleshin në shtëpitë e tyre, derisa u ulëm sëbashku dhe kryem tre bashkëbisedime. Takimi i parë midis akshamit dhe jacisë dhe nuk u falën pas nesh, pra pas nesh, selefijinëve dhe nuk desha të them pas meje, sepse unë do të flas për veten time. Thoshin ne bazohemi tek librat e tu e megjithata nuk faleshin pas meje. Përse kjo, arsyeja, sepse nuk i bëjmë qafira ata muslimanë të cilët këta personi i bënin qafira. Kjo në takimin e parë, ndërsa i dyti qe në shtëpinë e tyre dhe zgjati drei në gjysmën e natës, porse filluan shënjat e mira të shfaqen uel hamdulilah, në përgjigjen e tyre rreth ftesës së vërtetë. Sepse thirrëm ezanin, ikametin para mezit të natës dhe u falën pas nesh. Ky ishte takimi i dytë. Ndarsa takimi i tretë vazhdoi prej namazit të jacisë deri në atë të sabahut. Dhe qe përfundimtari i këtyre çështjeve, ata vëllezër sot janë sëbashku me ne dhe ka kaluar nga ajo ditë afërsisht dymbëdhjet vjet uel hamdulilah. Nuk ishin vetëm se disha dyshime të cilat u erdhën nga mos kuptimi i tyre Kur'anin dhe Sunnetin. Dhe mbase ti vëlla Khalid e di se të kuptuarit e fesë sot nuk është diçka e lehtë pasi kemi trashëguar idera të ndryshme dhe grupacione të shumta, qoftë në akide apo në fikh. Kështu që nuk ka mundësi nxënësi fillestar të hyjë thellimin e këtyre çëshjeve vetëm pasi të ketë kaluar një kohë të gjatë shumë të gjatë në studimin e asaj çka quhet sot "fikhun mukaran" pra fikhun e ballafaquar të medh'hebeve. Po ashtu të ketë studiuar argumentat e kundërshtareve, qoftë në baza apo degëzime. Dhe për realizimin e kësaj në ralitet personi ka nevojë për një jetë të gjatë dhe sukses nga Zoti i botëve,që të realizojë atë çka thoshte i dërguari i Allahut në hapjen e namazit të natës: "O Allah më udhëzo në ato ç'ka janë kundërshtuar, me të vërtet Ti udhëzon në rrugën e drejtë atë që dëshiron". Për këtë arsye ne e këshillojmë rininë tonë fillestare sot që të maten dhe mos nxjerrin disa gjykime të cilat ndërtohen në disa shfaqje të jashtme të argumentave. Sepse jo në çdo të jashtme duhet që muslimani të qëndrojë tek ajo, ose në të kundërt do të jetoje në një pastabilitet të pafund të dijes. Mendoj se duhet ta dish se medh'hebi më i afërt tek Kur'ani dhe Sunneti është medh'hebi i ehli hadithit, sikurse mendoj se ti gjithashtu e di se ehli hadithi bazohen tek transmetimi i bidatçinjve nëse janë të sigurtë, të vërtetë dhe me memorje të fortë. Kështu që këta përsona nuk i kanë futur me grupin e qafirave dhe as të atyre ndaj të cilëve nuk kërkojnë rahmet. Biles ti fare mirë e di se ka disa imamllarë të cilët askush prej dijetarëve të vërtetë musliman nuk dyshon se ata janë prej muslimanëve dhe jo vetën kaq por janë edhe prej dijetarëve të lartë e megjithëatë kanë rënë në gabime më të cilat kanë kundërshtuar Kur'anin, Sunnetin dhe selefët e ndershëm në më shumë se një mesele. Si shëmbull Imam Numan ibn Thabit rahimehullah Ebu Hanife, i cili thotë se besimi nuk shtohet dhe as nuk paksohet dhe thotë se nuk i lejohet besimtarit që të thotë se unë jam besimtar inshaAllah e nëse thotë inshaAllah nuk është besimtar. Nuk ka dyshim se kjo fjalë është bidat në fe, sepse ka kundërshtuar Kur'anin dhe Sunnetin, porse ai nuk kishte për qëllim bidatin, ai kishte për qëllim hakun dhe gaboi. Kështu që hapja e kësaj porte të futjes së dyshimeve ndaj dijetarëve të muslimanëve, qofshin të hershmit apo të mëvonshmit është në kundërshtim me rrugën e muslimanëve, ndërkohë që Zoti ynë thotë: (Ky është komentimi i ajetit) "Kush e kundërshton Profetin pasi i është bërë e qartë e vërteta dhe ndjek rrugë tjetër veç rugës së besimtarëve e lëmë ata në çka ka zgjedhur më pas e djegim në zjarrin e Xhehenemit e sa përfundim i keq është ky".

Së fundi dua të përmend një të vërtetë rreth të cilës nuk ka kundërshtim, porse nuk mendon në të rinia jonë fillestare sot. Ky realitet është fjala e profetit sal-lallahu alejhi ue sel-lem ku thotë: "Kush e bën qafir muslimanin ka bërë kufër" në këtë ralitet nuk ka dyshim dhe dihet sqarimi i këtij hadithi në disa trasmetime të tjera në të cilat sqarohet se nëse atij që i thuhet qafir është i tillë ia ka qëlluar e nëse jo atëhere kthehet tek ai që e thotë. Kjo pikë nuk ka nevojë për shumë kërkim sepse hadithi është i qartë, porse ajo që dua unë është se kush i thotë muslimanit "bidatçi" dhe nuk është i tillë atëhere është ai që thotë "bidatçi" dhe ky është ai realitet për të cilin thashë më parë rinia jonë të cilë bëjnë dijetarët bidatçinj, janë ata të cilët kanë rënë në bidat, porse ata nuk e dinë dhe as nuk e duan bidatin, biles ata e luftojnë bidatin. Shëmbulli i tyre vëlla është si ajo fjala e vjetër që thotë:

I dërgoi ato Sadi për të pirë ujë dhe vetë Sadi ishte i mbështjellë

Jo kështu mor Sad dërgohen devetë për të pirë.

Për këtë arsye i këshillojmë të rinjtë tanë që të kapen pas praktikimit të Kur'anit dhe Sunnetit brënda kufijve të dijes që kanë dhe të mos i kalojnë ato dhe ta shohin veten më të madhe se të tjerët, me të cilët nuk krahasohen në dije, as në të kuptuar, mbas edhe në devotshmëri, si p, sh, Neueuiji, Ibn Haxheri El-Askalani, më jep sot në botën Islame si këta dy burra. Lëre Sejid Kutubin, këtë burrë në e vlerësojmë për xhihadin që ka bërë, por megjithatë nuk ka qënë më shumë se një se një shkrimtar, letrar, nuk ka qënë dijetar, kështu që nuk është për tu çuditur që të dalin prej tij gjëra të shumta të cilat nuk përputhen me rrugën e saktë. Porse ata që u përmëndën me të, Neueuiju dhe Ibn Haxher El-Askalani e të tjerë si shëmbulli i tyre, uallahi është padrejtësi që të thuhet për ta se janë prej bidatçinjëve. Unë e di se ata janë prej esharive, porse ata nuk dëshironin që të kundërshtonin Kur'anin dhe Sunnetin, por menduan dy gjëra,se ajo që trashëguan prej akides esharijeh: e pare: menduan se imam Ebul Hasen El-Esharij e thotë një gjë të tillë, ndërkohë që ai këto fjalë i thoshte hershëm dhe më pas u kthye prej tyre. E dyta: e menduan të saktë dhe ajo nuk ishte e saktë.

2- Shejh a është e vërtetë se selefët nuk gjykonin për dikë se është prej ehli sunneh vetëm pasi të karekterizohej me cilësite e sunnetit e nëse do të bëjë ndonjë bidat apo do të lavdëroj dikë prej bidatçinjve, konsiderohet bidatçi? Sikurse thoshin selefët: kush thotë se Allahu nuk është në qiell është xhehmij.

- Gjendet diçka e tillë, porse mos harro çka të thashë më parë. Kjo nuk do të thotë se ai nuk është musliman, sikurse lënia e Profetit sal-lallahu alejhi ue sel-lem namazin e xhenazes ndaj atij që vdiq dhe kishte borxh, apo atij që mori prej ganimes, apo atij që vrau, nuk do të thotë se ai nuk është musliman. Kjo vëlla është mënyrë edukative, sikurse e përmendëe edhe më parë. Kjo është një gjë, gjëja tjetër është se gjurmët e selefëve nëse nuk janë të shumta në mënyrë që të mbështëesin njëra-tjetrën dhe të njëpasnjëshme, nuk duhet të merret metodikë (menhexh) nga një person prej selefëve dhe më pas kjo metodikë (menhexh) të bjerë në kundërshtim me atë çka njihet prej vetë selefëve, se muslimani nuk del prej Islamit thjesht për faktin se ra në një gjynah, apo bidat. Kështu që nëse gjejmë diçka që e kundërshton këtë rregull, atëherë ajo komentohet me atë çka të përmënda më parë, pra ajo është mënyrë qortuese dhe edukative. Imam Buhari e kush është Imam Buhari, disa dijetarë të hadithit e lanë hadithin e tij dhe nuk transmetuan prej tij, përse; thanë: ai ndërmjetësoi midis fjalës se "Kur'ani është i krijuar" (dhe këtë fjalë kush e thotë është i humbur, bidatçi, qafir, simbas shprhjeve të ndryshme të dijetarëve) dhe fjalës "shprehja ime e Kur'anit është e krijuar". Imam Ahmedi atë që thotë "shprehja ime e Kur'anit është e krijuar" e ka bashkangjitur me xhehmijet. Duke u bazuar tek fjala e Imam Ahmedit disa dijetarë më pas gjykuan mbi Buharin; se nuk i merret hadithi, për arsyen se i tha fjalën e xhehmijeve. Xhehmijet nuk thonë vetëm se shprehja ime e Kur'anit është e krijuar, ata thonë se Kur'ani nuk është fjala e Allahut, porse është krijesë prej krijesave të Allahut të Madhëruar. Atëhere çfarë thuhet për Buharin i cili tha se "shprehja ime e Kur'anit është e krijuar" dhe Imam Ahmedit i cili thotë: "kush e thotë këtë fjalë është xhehmij". Nuk mund të saktësojmë çdonjërën prej fjalëve, vetëm se me komentim të saktë i cili është në përputhje me rregullat. Para se të vazhdoj, mendoj se ti dallon ndryshim ndërmjet fjalës "Kur'ani është i krijuar" dhe fjalës "shprehja ime e Kur'anit është e krijuar" apo jo? Sigurisht.

Në rregull. Atëhere si ti përgjigjemi fjalës së Imam Ahmedit "kush thotë se shprehja ime e Kur'anit është e krijuar është xhehmij", nuk ka përgjigje tjetër veç se të themi se ka dashur të paralajmërojë dhe tu tërheq vëmëndjen muslimanëve ndaj kësaj fjale e cila mund të përdoret si mjet nga ana e bidatçinjve dhe të humburve të cilër janë xhehmijet. Dikush mundet që ta thotë këtë fjalë për të futur në dyshime ata që ka për rreth "shprehja ime e Kur'anit është e krijuar" dhe të ketë për qëllim vetë Kuranin. Porse kjo nuk do të thotë se çdo musliman që ethotë këtë fjalë ka për qëllim po atë qëllim të keq që kishte i pari. Tani, imam Buhariu nuk ka nevojë që dikush ti bëjë tezkije, sepse Allahu i ka bërë tezkije, ngaqë e ka bërë librin e tij më të pranueshmin libër mbas Kur'anit, tek shumica e muslimanëve edhe pse vetë ata janë në mos përputhje me njëri-tjetrin. Imam Buhari kur tha "shprehja ime e Kur'anit është e krijuar" tha fjalë të saktë, ndërsa Imam Ahmedi u friksua në keqpërdorimin e saj dhe tha se kush thotë kështu është kështu. Atëhere kjo është mënyrë paralajmëruese dhe për të tërhequr vërejtjen dhe nuk është besim, se çdokush që thotë kështu me të vërtetë ai është xhehmij, jo. Për këtë arsye nëse gjejmë në disa shprehje të selefëve gjykimin ndaj një personi i cili ka rënë në një bidat se është bidatçi, ta dimë se ajo është për paralajmërim dhe tërheqje vërejtjeje, jo prej besimit të kësaj gjëje. Mbase është e përshtatshme me këtë rast të përmendim ndodhinë e personit që erdhi tek Imam Maliku dhe i tha: o Malik, qëndrimi mbi arsh. Imam Maliku tha: "Qëndrimi mbi arsh është i kuptueshëm, ndërsa mënyra është e paditur dhe pyetja rreth saj (pra mënyrës) është bidat. Nxirreni jashtë këtë person sepse ai është bidatçi". Ai nuk u bë bidatçi thjesht pse pyeti për qëndrimin mbi arsh, ai donte të kuptonte diçka, porse Imam Maliku u friksua semos kishte qëllim diçka pas kësaj e cila kundërshton akiden e selefëve, prandaj edhe tha: "nxirreni jashtë këtë person sepse ai është bidatçi". Shiko sesi mjetet tani ndryshojnë; a mendon ti, unë, Zejdi, Amri, apo kushdo qoftë, nëse na vjen një musliman i thjesht dhe na pyet të njëjtën pyetje a do ti kthejmë të njëjtën përgjigje të Imam Malikut dhe të themi: "nxirreni këtë përson jashtë sepse është bidatçi". Kurrsesi. Përse? Sepse koha ndryshoi dhe mjetet që atë kohë ishin të pranueshme sot janë të papranueshme, par arsyen se ato dëmtojnë më shumë sesa rregullojnë. Kjo fjalë ka lidhje me parimin e shkëputjes së mardhënieve e cila njihet në Islam, ose hexhri për hir të Allahut. Shpesh pyetemi, se fulani është shoku ynë, porse nuk falet, pi duhan, bën kështu e kështu, a ti shkëpusim mardhëniet apo jo? Unë u them jo, mos i shkëpusni, sepse ai këtë dëshiron dhe shkëputja jote prej tij nuk i bënë atij dobi, përkundazi e ndihmon që ai të vazhdojë në humbjen e tij. Me këtë rast pokujtoj një shëmbull sirian në të cilin flitet për një tregtar të prishur i cili vendosi të pendohet dhe kur shkoi në xhami të falet e gjeti derën mbyllur dhe tha: ti mbyllur dhe unë hiç. Këtë njëri të prishur që kërkon i miri ti shkëpusi mardhëniet me të, përmban të njëjtën gjuhë; ti mbyllur e unë hiç. Mardhënia e të mirit me të keqin e pengon të keqin nga e keqja dhe ai nuk e dëshiron një gjë të tillë, ndërkohë që kur ti e shkëput mardhënien ai kënaqet. Për këtë arsye shlëputja e mardhënieve është mjet i ligjëruar për të ralizuar interes të ligjëruar, i cili është edukimi i atij me të cilin janë shkëputur mardhëniet. Nëse shkëputja nuk e deukon atë, përkundrazi ia shton devijimin më shumë atëhere nuk lejohet shkëputja e mardhënieve. Ne sot nuk duhet që të bazohemi tek mjetet e selefëve, sepse ata punonin me to sepse kishin fuqi në atë kohë, ndërsa sot e shikon sesi është gjëndja e muslimanëve. Të dobët kudo që janë, jo vetëm si shtete, por edhe si individë. Gjëmdja sot është sikurse ka thënë Profeti sal-lallahu alejhi ue sel-lem; "Filloi Islami i huaj dhe i huaj do të kthehet, prandaj tuba (pemë në Xhenet) është për të huajt" thanë: kush janë ata. Tha: "Njerëz të pakët dhe të mirë në mëzi e njerzve të shumtë, ata që i kundërshtojnë (pra të huajt) janë më të shumtë se ata që u binden atyre". Prandaj nëse do ta hapim portën e shkëputjes, hexhrit dhe bërjes bidat, duhet me patjetër që të mos jetojmë vetëm se maleve. Porse ajo që kemi obligim sot është "Fto në rrugën e Zotit tënd me urtësi, këshillë të mirë dhe polemizo me ta me mënyrën më të mirë"

3- Që ta plotësojmë këtë çështje shejhu ynë, sepse kjo është nga çështjet që preket shumë, po pyes duke e tërhequr vëmëndjen dhe të plotësohet dobia, këtë gjë e përmëndin shumë vëllezrit të cilët edhe i ngrejnë këto çështje thonë: ne kur themi që të mos thuhet për ta rahimehullah, ne nuk e bëjmë këtë gjë haram dhe as nuk e pengojmë dhe vetë kjo fjalë nuk është vaxhib, por e lejuar, porse pengohemi prej kësaj fjale, sepse nëse do ta themi do të jetë për ta lavdërim, tezkije dhe përmëndje e mirë, ne mbase nuk themi se ata janë prej bidatçinjve, apo prej kokave të bidatit. Porse nuk i lavdërojmë dhe kur i përmendim, nuk themi për të imam p, sh, kur përmendim Neueuijin nuk themi Imam Neueuij. Ata i largohen kësaj gjëje, po ashtu edhe transmetimit të teksteve nga ata. Saqë disa vëllezër në disa ligjërata kanë përmëndur prej tyre tekste të sakta të cilat e mbështesin rrugën e selefëve dhe i thanë: si ti përmënd fjalët e tyre. Nuk kam për qëllim ata që përmëndi shejhu ynë, si Neueuij, apo Ibn Haxheri, por kam për qëllim, Sejid Kutubin, Muhamed Kutubin, thanë si i përmend fjalët e tyre, ndërkohë që ata njihen se nuk janë në rrugën e të parëve tanë dhe ti si selefij që je kur përmend fjalët e tyre sikur i ke lavdëruar dhe kuptohet se ata janë në rrugën e të parëve tanë. Kjo gjë mund ti mashtrojë të rinjtë dhe të bëhen si puna e tyre në bidat. Shejhu jonë nëse e shikon të përshtatshme të flasësh diçka rreth kësaj e mirëpresim.

- E para: nuk besoj se ky është qëllimi i tyre.

E dyta: nëse me të vërtetë ky është qëllimi i tyre, atëhere kjo është mënyrë në edukim.

Megjithatë unë po them: ata të cilët përmënde a e lexojnë "Fethul Bari", apo nuk e lexojnë? Këdo që do të imagjinojmë prej dy çështjeve ajo është gabim. Nëse thuhet se nuk e lexojnë; atëhere prej nga do ta kuptojnë "Sahuhul Buhari", komentimin, fikhun, mospërputhjet, terminologjinë e hadithit, etj. Nuk do të gjejnë selefist në të gjithë dynjanë që të ketë shpjegur Buharin. Nuk kanë për të gjetur selefist ashtu sikur dëshirojmë ne, por edhe nëse do të gjejnë shpjegim të tillë do të jetë i përciptë, ndërsa këtë det të gjërë në dijen që ka përfshirë ky libër, dije e cila i është dhuruar autorit të librit, nuk kanë për ta gjetur në asnjë libër prej librave të cilat kanë marrë përsipër shpjegimin e "Sahihul Buhari", kështu që do të humbasin dije të shumtë. Nëse ata këtë fjalë e përmbledhin bashkë më fjalët që tërheqin prej tyre vërejtje tek njerzit që të mos përfitojnë prej këtij imami, e humbën dijen. Edhe pse ata kanë mundësi që të përfitojnë dobitë dhe ta largojnë dëmin sikurse veprojnë dijetarët. Që mbas Neueuijit dhe Askalanit, nuk ka dijetar në botë deri më sot, të jetë i panevojshëm ndaj shpjegimit të këtyre të dyve, ky Buharin e tjetri Muslimin. Megjithëatë ata (pra dijetarët) edhe pse përfitojnë prej librave të tyre e dinë se ata të dy në shumë prej çështjeve janë esharinj, në kundërshtim me metodikën e të parëve të ndershëm, por nëpërmjet dijes së tyre dhe jo injorancës, ata morën prej librave të tyre atë që u bënte dobi dhe e lanë atë që u bënte dëm. Ajo që unë kam frikë është se mos mbas kësaj fjale të ëmbël gjëndet paralajmërimi ndaj librave të tyre dhe përfitimit prej tyre, atëhere kemi të bëjmë me një humbje. E nëse thonë: jo, ne përfitojmë prej tyre i lexojmë këto libra dhe i nxisim të tjerët që ti lexojnë këta dy libra, atëhere çfarë dobie ka kjo mënyre, pra të ndalohemi nga thënia për ta rahimehullah dhe ai është musliman sikurse thamë në fillimin e fjalës. Po ashtu kush është fryti i fjalës së tyre se ne nuk themi se thënia rahimehullah është haram, por nuk e themi atë. Përse, sepse kanë rënë në bidat. Ne përmendëm edhe më parë se jo çdokush që bie në bidat bie mbi të bidati, sikurse jo çdokush që bie në kufër, bie kufri mbi të. Këtë e ka prekur kufri dhe atë bidati, e përmendëm edhe më parë këtë çështje, kështu që kjo lloj ruajtje nuk dobi prej saj. Më pas vëlla, selefizëm dhe halefizëm, mos vallë ata dijetarë prej të cilëve trashëguam këtë davet të frytshëm, kështu e kanë pasur qëndrimin ndaj këtyre imamllarëve, si këta të rinj të cilët pretendojnë selefizmin, mos vallë ata kanë qënë si këta. E kundërta është e saktë, këta duhet të jenë si shëmbulli i atyre që na paraprinë në këtë davet të frytshëm.

4- Disa persona thonë se kush bën bidat që në veten e tij është kufër del prej ehli sunnetit, ndërsa kush bën bidat që në veten e tij është fisk, nuk del prej ehli sunnetit edhe nëse i ngrihet argumenti dhe këmbngul në të. A konsiderohet ky person prej ehli sunnetit në këtë rast?

- Fillimisht kush është bidati që në veten e tij është kufër dhe bidati që në veten e tij nuk është kufër?

Bidat që në veten e tij është kufër p, sh; thënia se Allahu nuk ka qëndruar mbi arsh e të tjera si shëmbulli i saj, ndërsa bidati që në veten e tij është fisk p, sh; të bjerë në një bidat që ka të bëjë me adhurimin, si mevludi.

Kjo fjalë nuk është e saktë dhe bazën e ka nga llafollogjia. Dallimi midis bidatit në baza dhe bidatit në degëzime, apo bidatit në gjykime dhe bidatit në adhurime, vetë ky dallim është bidat. Nëse shikon një person i cili në një sunnet prej sunneteve të profetit sal-lallahu alejhi ue sel-lem, p, sh; sunnetet e sabahut, i bën ato katër rekat dhe këmbmgul në këtë gjë. Çfarë lloj bidati është ky, a nga lloji i parë, apo nga lloji i dytë?

Në bazë të sqarimit të parë është, bidat që në veten e tij është fisk.

Kjo fjalë është e kotë. Prej gjërave që i kanë trashëguar pasardhësit prej selefëve dhe nuk kam për qëllim këtu fjalën terminologjike mes nesh, është dallimi mes gabimeve në baza dhe gabimit në degëzime. Thonë: gabimi në degëzime falet, ndërsa gabimi në baza nuk falet. Dhe hadithi i njohur në saktësinë e tij: "Nëse gjykon gjykatësi dhe ja qëllon ka dy shpërblime e nëse gabon ka një shpërblim" thanë kjo ka të bëjë më degëzimet, ndërsa në baza gabimi është i pafalshëm.

Kjo gjë nuk ka bazë në Kur'an, as në Sunnet dhe as në fjalët e selefëve të ndershëm. Ajo që gjendet në fjalët e selefëve të ndershëm është friksimi i rreptë ndaj bidateve në përgjithësi, në besim qofshin, apo në adhurim. Përmenda më parë një realitet, i cili qe se kush bën një musliman qafir pa të drejtë, ka bërë kufër dhe i bashkangjita cështjen se kush bën një musliman bidatçi... e kështu deri në fund. Sepse në të vërtetë kjo gjë nuk ka dallim dhe ndryshim tek unë, pra ndërmjet kufrit dhe bidatit. Nëse një musliman bën një bidat dhe i qartësohet se kjo gjë është bidat, por këmbngul në të, si shëmbulli që të përmenda më parë, ai person është si ai që mohon qëndrimin e Allahut mbi arshin e Tij, apo mohon se Kur'ani është prej fjalës së Tij e kështu me rrallë deri në fund, nuk ka dallim aspak, qoftë pozitivisht apo negativisht. Pozitivisht themi se ky bëri kufër me kushtin e përmendur më parë, iu ngrit argumenti, po ashtu edhe tjetri bëri kufër me kushtin e përmendur më parë, pra me ngritjen e argumentit. Kjo pozitivisht, ndërsa negativisht, nuk bëjmë qafir as këtë dhe as atë, vetëm se me kushtin e përmendur më parë. Mu'tezilet dhe Khauarixhët takohen në disa humbje dhe ndahen në disa të tjera. P, sh, Khauarixhët takohen me mu'tezilët në thënien se Kur'ani është i krijuar, a e di këtë gjë? Po. Mirë, të përmenda më parë se muhadithinët nuk i bëjnë khauarixhët qafira. Atëhere si ti bashkojmë në mendjet tona se; kush mohon diçka të besimit është qafir, ndërsa kush bën bidat në adhurim është fasik, ndërkohë që ne shikojmë imamllarët e hadithit të transmetojnë prej khauarixhëve dhe mu'tezilëve edhe pse ata e kanë kundërshtuar akiden e saktë në më shumë se një çështje. P, sh, ata të cilët thonë se Kur'ani është i krijuar, mohojnë gjithashtu vështrimin e Allahut në ahiret. E di këtë gjë? Po. Bukur. Këtij mohimi po ashtu edhe fjalës së tyre të parë i përputhet përkufizimi jonë i mëparshëm; kjo gjë është kufër, porse jo çdokush që bie në kufër, bie kufri mbi të. Si ta përputhim këtë gjë kur shikojmë imamllarët e selefëve, si shëmbulli i Ibn Tejmijes, Ibn Kajimit dhe të tjerë veç tyre, të cilët pa dyshim gjykojnë kundër khauarixhëve dhe mu'tezilëve se janë të humbur, porse nuk gjykojnë mbi ta se janë qafira të dalë nga feja e tyre, sepse ata marrin parasysh së pari mundësinë e shëmbëllimt të çështjes ndaj tyre dhe se argumenti nuk u është ngitur, së dyti. Kthehemi në fillimin e temës tonë, se ata janë bidatçinj, porse ne nuk e dimë se a e kanë pasur për qëllim bidatin apo jo dhe se a u është ngritur argumenti atyre apo jo, kështu deri në fund, kjo është metodika e dijetarëve, gjykojnë me humbjen e mu'tezilëve, khauarixhëve dhe të esharinjëve në disa çështje, porse nuk i bëjnë qafira dhe nuk i nxjerrin nga rrethi i Islamit, për shkak të arsyeve që përmenda më parë, të cilat po i përmend edhe një herë: e para se ata nuk e bën qëllimisht këtë bidat apo kundërshtim dhe e dyta, se ne nuk e dimë se a u është ngritur argumenti atyre apo jo. Atëhere themi se llogaria e tyre është tek Allahu, ndërsa ne na takon pamja e tyre e jashtme. Pamja e tyre e jashtme është islami, vdiqën me këtë islam dhe u varrosën në varret e muslimanëve kështu që ata janë muslimanë. Për këtë arsye dallimi midis bidatit që në vetëvete është kufër dhe atij që në vetëvete është fisk, së pari është dallim terminologjik i lindur prej shkenctarëve të llafollogjisë dhe së dyti, nuk ka rreth saj argument absolutisht. Po e përfundoj fjalën time rreth kësaj çështje me një hadith i cili të argumenton ty për atë çka të përmenda më parë, se jo çdokush i cili bie në kufër, apo preket prej kufrit bie kufri mbi të. Kam për qëllim hadithin e saktë tek Buhariu i transmetuar prej dy sahabeve të mëdhenj të cilët janë; Ebu Seid El-Kudri dhe Hudhejfe ibnl Jeman radiallahu anhuma të cilët kanë thënë: ka thënë i dërguari i Allahut sal-lallahu alejhi ue sel-lem: "Ka qënë në mesi e atyre të cilët kanë qënë para jush një burrë kur i erdhi vdekja mblodhi fëmijët e tij rreth vetes dhe u tha: çfarë babai kam qënë për ju? Thanë: më i miri prind. Tha: porse unë jam gjynahqar me Zotin tim e nëse Allahu do të ketë mundësi ndaj meje do të më dënojë mua me një dënim të rëndë, prandaj nëse unë vdes më digjni dhe gjysmën përhapeni në det dhe gjysmën në tokë. Pasi vdiq e dogjën dhe ia përhapën gjysmën në tokë dhe gjysmën në det. Allahu i tha grimcave të hirit të tij: "Formohu filan" dhe u formua siç qe. Allahu i Madhëruar tha: "O robi Im, çfarë të shtyu ty që ta bësh këtë gjë" tha: o Zoti im, frika prej Teje. Allahu i tha: "Shko se të kam falur". Tani ne pyesim a bëri kufër ky person apo jo, bëri kufër, porse Allahu e fali atë.

Shejh tha se nuk bëri kufër. Unë nuk e dëgjova, a nuk bëri kufër?

Me këtë vepër që kreu shejh?

Me fjalën e tij: "...nëse Allahu do të ketë mundësi ndaj meje do të më dënojë mua me një dënim të rëndë." a nuk ka bërë kufër me këtë fjalë?

Me këtë fjalë, po.

Unë nuk ta përcaktova, thashë a bëri kufër apo jo.

Mirë. Ne kemi mësuar prej Kur'anit të nderuar se Allahu nuk fal ti bëhet Atij shok dhe fal të tjerat veç ortakërisë për kë dëshiron. Kush është bashkimi? Bashkimi kuptohet prej fjalës së kaluar se Allahu nuk fal ti bëhet shok atij dhe veç ortakërisë fal për kë dëshiron, pra që ti bëhet shok dhe ortak qëllimisht. Çfarë mendimi ke për këtë kushtëzim? Është i saktë.

Mirë, por a ndodhet në ajet?

Nuk ndodhet.

Nuk ndodhet, po nga e sollëm, prej xhepit tonë? Jo. Kështu është sheriati, nuk mund të merret prej një ajeti, apo një hadithi, porse duhet të mblidhen të gjitha ajetet dhe hadithet që kanë lidhje me këtë çështje. Për këtë arsye, jo vetëm në çështjet e fikhut duhet ti mbledhim argumentat që kanë të bëjnë me çështje, që të arrijmë të njohim gjykimet, porse duhet bërë kjo gjë edhe në akide, biles akidja është shumë më parësore se fikhu në këtë gjë. Zakonisht dijetarët kur shpjegojnë këtë ajet nuk i përkushtohen këti lloj sqarimi, sepse çështja për mendimin e tyre është e qartë dhe nuk ka nevijë për shumë sqarim. Porse kur shfaqen dyshimet dhe problemet atëhere dijetari detyrohet që të nxjerri atë çka ka prej dijes. Kështu që ky person kur la testament me atë gjë e cila nuk ka shëmbull në padrejtësi, mizori dhe kriminalitet, pra kërkoi të digjet që të humbas prej Zotit të tij, ndërkohë që Allahu thotë: (Ky është komentimi i ajetit) "Na solli ne shëmbull dhe e harroi krijimin e tij. Tha: kush i ngjall kockat kur ato të jenë bërë pluhur". e megjithatë Zoti ynë e fali atë, përse? Sepse kufri nuk kishte hyrë në zemrën e tij, porse përfytyroi gjynahet e tij karshi Zotit të tij dhe frikën e tij ndaj Allahut dhe nëse do të arrijë tek Zoti i tij do ta dënojë me një dënim të rëndë. Kjo frikë ia verboi këtë akide të saktë, prandaj edhe urdhëroi me këtë testament makabër. Dhe hadithi është mëse i qartë "Shko se të kam falur".

Kështu që ne nuk duhet të përfytyrojmë se Sejid Kutubi kur tha fjalën e njëshmërisë së ekzistencës, sikurse ne besojmë, se ai e ka patur qëllim një gjë të tillë apo e lidhi zemrën me të (pra e besoi), sikurse Ibn Arabiu i humburi, i cili humbi bashkë me veten e tij miliona musliman prej sufistave. Mbase kjo ka qënë një ide sufiste kalimtare, i ka lindur ndërkohë kur ishte i burgosur dhe nuk ka mundur që të thellohet me dije në këtë çështje, kështu që e shkruajti atë shprehje të cilën unë isha nga të parët që e kritikuan. Nuk gjykojmë mbi të me kufër, sepse ne nuk e dimë a u lidh kufri në zemrën e tij dhe se a iu ngrit argumenti, aq më tepër që ai ka qënë edhe në burg. E prej nga do ti mundësohej atij kjo gjë. Për këtë arsye mos lidhim midis qënies së muslimanit ra në kufër dhe qënies së tij qafir, mos i lidhim këto dy çështje, kjo së pari dhe u përsërit disa herë si paralajmërim dhe së dyti mos bëjmë dallim midis bidatit në besim dhe bidatit në adhurim, sepse që të dyja, ose janë humbje ose janë kufër. Dhe mbase në këtë sasi ka mjaftueshmëri.

5- Shejh a lejohet lavdërimi i bidatçinjve edhe pse mund të pretendojnë shërbimin ndaj Islamit dhe se ata lodhen për këtë gjë, si Turabi e të tjerë si shëmbulli i tij?

- Përgjigjia ndryshon me ndryshimin e vendeve. Nëse kemi për qëllim në lavdërim një musliman të cilin e mendojmë bidatçi dhe nuk themi për të bidatçi, sepse mbas gjithë asaj ligjërate të gjatë mendoj se bëjmë dallim midis dy çështjeve inshaAllah. Nëse është për çëllim me lavdërimin e tij, mbrojtja e tij karshi kufarëve, atëhere kjo gjë është obligim.

Ndërsa nëse është për qëllim me lavdërimin e tij, zbukurimi i metodikës së tij dhe ftesa e njerëzve tek ajo, kjo gjë është humbje, për këtë gjë dhe nuk lejohet.

6- A është e vërtetë ajo çka dëgjojmë, se hexhri i bidatçinjëve në këtë kohë nuk praktikohet?

- Ai ka dashur të thotë se nuk është i përshtatshëm të praktikohet. Ai nuk praktikohet sepse bidatçinjtë, dhe të prishurit janë mbizotëruesit. Dhe mbase pyetësi më ka mua të parin për qëllim, prandaj them: po kështu është, nuk është i përshtatshëm që të praktikohet dhe e thashë këtë gjë shumë qartë më parë kur përmenda shëmbullin sirian që thotë: ti mbyllur dhe unë hiç.

Nëse gjendet një ambient shumica e të cilit janë ehli sunne dhe u shfaqën disa fara që kanë bërë bidate në fenë e Allahut të Madhëruar, po këtu a praktikohet apo jo?

U gjenden në të njëjtin xhemat?

Po në të njejtin ambient të cilin e sundon e vërteta u shfaq bidati, nuk e dimë fjalën tuaj në këtë gjëndje?

Në këtë rast është obligim përdorimi i urtësisë. Grupacioni i fuqishëm dhe mbizotërues nëse e shkëput mardhënien me këtë grupacion të devijuar prej xhematit, a i bënë dobi grupacionit të kapur mbas hakut apo i bënë dëm, kjo njëra anë, tjetra, se a i bënë dobi atyre me të cilët është shkëputur marëdhënia apo jo. U përmend edhe më parë kjo përgjigje. Nuk duhet që këto çështje ti marrim me vrrull dhe ndjenja, porse duhen marrë më maturi dhe urtësi. P, sh, këtu tek ne njëri devijoi, nuk duhet që ne o burra ta braktisim. Jo, jini të butë me të, këshillojeni, drejtojeni, nëse nuk ka më shprsë tek ai, së pari dhe së dyti, friksohemi se sëmundja e tij kalon tek të tjerët, atëhere shkëputen marëdhëniet me të, nëse përqindja më e shumtë e medimit anon nga ajo se ky është ilaçi. Në një fjalë të urtë arabe thuhet: Ilaçi i fundit është të mjekuarit më hekur të nxehtë.

Unë në këto ditë nuk këshilloj që të përdoret ilaçi i shkëputjes, sepse ai dëmton më shumë sesa përmirëson. Dhe më i madhi argument për këtë është fitna që ndodhet në Hixhaz (krahina që përfshin Meken dhe Medinen). Të gjithë i bashkon thirja në Teuhid, e cila është thirrja e Kur'anit dhe Sunnetit. Porse sepse disa prej tyre kanë aktivitet të veçantë, qoftë në politikë, apo në disa mendime të cilat nuk njiheshin më parë nga dikush prej dijetarëve. Këto mendime mund të jenë të gabuara dhe mund të jenë të sakta. Për këtë arsye nuk duhet që të na bëjnë këto fjalë të reja të cilat i dëgjojmë, sidomos kur fillimisht i mendojmë të gabuara të ngrihemi dhe ti luftojmë. Kjo gjë është gabim. Kjo është gabim, vëlla. Mos vallë dëshiron shok tek i cili nuk ka asnjë gabim. Dhe a ka dru aromatik që digjet pa bërë tym. Ne dëshirojmë prej Ihvan El-Muslimin që të jëne me në vetëm në Teuhid, që të jemi me ta. Porse ata as në Tevhid nuk janë dakord me ne. Dhe thonë se prekja e këtyre çështjeve e përçan ymetin. Ndërsa ata vëllezër të cilët u ndanë nga xhemati, ose xhemati është ndarë nga ata, Allahu e di më së miri. Ata janë bashkë me ne në vijën e Kur'anit, Sunnetit dhe metodikës së selefëve të ndershëm. Me të vërtetë ata kanë ardhur me diçka të re, një pjesë e të cilës është gabim dhe një pjesë është e saktë. Për këtë arsye përse të përhapin në mesin tonë këtë përçarje, grupacion (tehazub) dhe fanatizëm. E pasi qemë një grup u bëmë dy grupe, e pasi u bëmë dy u formua dhe i treti, u bënë Seferijinë dhe Sururijinë e kështu. Allahu Ekber. Dhe nuk i ka përçarë ndonjë gjë që e meriton të përçahesh për hir të saj. Nuk kanë mosmarrëveshje në çështjet e mëdha tek të cilat nuk mund të imagjinohet se selefitë, përçahen në to. Ne të gjithë e dimë se sahabet nuk u përputhën në disa çështje e megjithë atë metodika e tyre ka qënë e njëjtë. Kështu që nëse ti do të mundesh të imagjinosh se një grupacion prej ehli sunnetit, disa individ të tij ndryshuan prej tyre, duhet të bashkpunojmë me ta me butësi dhe të përpiqemi që ta ruajm qëndrimin e tyre me xhematin dhe të mos i shkëpusim lidhjet me ta dhe as mos u bëjmë hexhër, vetëm nëse do të friksohemi prej tyre. Dhe kjo gjë nuk shfaqet menjëherë, pra me të shfaqur dikush një mendim ndryshe nga ai i xhematit, nuk duhet që menjëherë ti shkëpusim mardhëniet, porse të presi se mbase Allahu ia udhëzon zemrën, ose të na bëhet e qartë se shkëputja e tij është më parësore.

7- A e bën të domosdoshme mos ngritja e argumentit në gjykimin mbi qafirin se është qafir dhe bidatçiun se është bidatçi dhe fasikun se është fasik, si, p, sh, bindja, largimi i dyshimeve etj, apo jo?

- Jo nuk është e domosdoshme, por ajo që është e domosdoshme, dija. Ajo dije nëpërmjet të cilës ngrihet argumenti dhe ai që e ngre është trashëgimtari i Profetit sal-lallahu alejhi ue sel-lem dhe jo çdo individ mund ta bëjë këtë gjë.

8- A janë Ihvanët dhe Tebligët prej grupeve të cilat i ka përmëndur Profeti, sal-lallahu alejhi ue sel-lem, në hadithin e grupeve të zjarrit, apo jo?

- Jo, jo, Ihvanët në gjirin e tyre kanë përfshirë njerëz nga grupe të ndryshme. Gjendet tek ata selefi, shija, etj me rradhë. Për këtë arsye nuk është e saktë që të thuhet për ta një cilësi e vetme. Porse themi se kush prej tyre ngre metodikë të kundërt me atë Kur'anit dhe Sunnetit, ai person nuk është prej grupit të shpëtuar, por prej grupit të shkatërruar. Ndërsa si xhemat, uallahi, unë edhe për selefitë nuk them se janë prej grupit të shpëtuar. Çfarë mendimi keni për këtë?

Shejh, nuk themi metodika e selefëve.

Sigurisht.

Gjykimi shejh, lidhet me individët.

Të lumtë.

Subhaneke allahumme ue bihamdike esh-hedu en la ilahe il-la ente estagfiruke ue etubu ilejke.


Përktheu: Ebu Hudhejfe El-Medeni

Medine 24/7/2003


Shënim i përkthyesit:

Ky material është përkthyer nga kaseta me titull: {Kush është qafir dhe kush është bidatçi} e dijetarit të madh, muhadithit dhe imamit të ehli sunnetit në këtë kohë, shejh Muhamed Nasirud-din Albani, rahimehullah. Vendosa ta përkthej këtë kasetë, pasi pashë që në të shejhu ka trajtuar disa çështje të rëndësishme, për ymetin në përgjithësi. Këto probleme kohët e fundit kanë filluar të përhapen edhe në trojet shqiptare. Gjë e cila ka sjellë si pasojë, preokupimin e nxënësve të dijes, thirrësave dhe një pjesë të rinisë muslimane, me ato gjëra të cilat nuk u bëjnë dobi në dynja, përkundrazi, dëmtojnë ata personalisht dhe punën e tyre, qoftë ajo individuale, apo kolektive dhe Allahu e di më së miri se çfarë do të gjejnë shpërblim në botën tjetër. Një pjesë e tyre kanë harruar atë ç'ka e kanë obligim dhe i janë kushtuar asaj ç'ka është e ndaluar në fenë e Allahut, si p, sh, gibeti, thashethemet, mendimi i keq për vëllain musliman, gjykimi me paramendime, për të mos thënë se edhe shpifja zë një vënd të madh. Ajo që me të vërtetë është për të ardhur keq se këto gjëra shpesh-herë bëhen me emrin e fesë.

Për tek ata të cilët i kanë hyrë kësaj rruge të gabur; i këshilloj që ti kushtohen dijes së Kur'anit dhe Sunnetit dhe të ruhen prej të devijuarve. Nëse shikojnë apo dëgjojnë, prej vëllait të tyre ndonjë gabim, të garantohen dhe më pas të këshillojnë dhe jo ti përhapin këto gjëra nga të katër anët, sepse kjo u bën atyre dëm në dynja dhe ahire dhe i bënë dëm davetit të saktë.

E nëse me të vërtetë dëshirojnë hakun atëhere le të lexojnë këtë material, e të tjerë veç tij, prej dijetarëve të mëdhenj në këtë kohë. Të mundohen të përfitojnë prej tij dhe të korigjojnë ato gabime ku mendojnë se kanë rënë në to.

Këtë fjalë e drejtoj tek të gjithë muslimanët në trojet shqiptare, në veçanti, tek rinia muslimane dhe në mënyrë më të veçantë tek nxënësit e dijes, brënda dhe jashtë këtyre trojeve, sepse mbi ta bie pesha dhe përgjegjësia më e madhe. Dhe së fundi lus Allahun e Madhëruar me emrat e Tij të bukur dhe cilësitë e Tija të larta që të na udhëzojë në rrugën e drejtë dhe të na bashkojë zemrat dhe mendimet tek e vërteta.


Muhammed Nasirud-din Albani,