O pengje, çlirohuni!
O të zënë rob të vetvetes, thyeni vetveten, që të jeni vetvetja e njerëzishme; fito mbi vetveten tënde - ngadhënje!
E hënë, 18 Gusht 2008 15:48
Nga: Avni Tafili

Peng është edhe ai që dorëzohet, nënshtrohet, demoralizohet, dobësohet, ftohet, është i padëgjueshëm, i pa ndryshueshëm. Edhe këta janë pengje, madje edhe më të mjeruar se pengjet e zënë rob në luftë. Të zënët peng në luftë u dihet fillimi dhe fundi: ose liri ose vdekje. E, pengjet e vetvetes, nuk mund askush t'i liroj, pasi vetvetja e tyre është e siguruar dhe e mbyllur me mure të gjerë e të lartë. Atë e ka thellë në shpirt, në zemër, në vetëdije. E thënë dhe e vendosur që: secili njeri të jetë peng i fjalës dhe veprës së vet!

Po! Ti njeri vendos nëse dëshiron të çlirosh vetveten nga dobësia, ftohja, pandryshueshmëria. As unë e as tjetri. Ti je vetvetja, e ti vendos. Po! Përderisa nuk mund të përmirësosh vetveten, je peng i vetvetes. Vetvete e ngulfatur me "nuk mundem", "nuk di", "ende", "por...". Mos pret pengu t'i vij një lëkurë e re, një zemër e re, një mendje e re! Jo, ti ke vetveten, dhe nuk dallon prej të liruarve nga dobësia e ftohja, veçse trurit tënd, që po të mban peng! Jo, as truri! Ti e mban atë. Ti, vetvetja jote, po e mban peng edhe trurin.

Nuk ke pak inat, pak xhelozi, pak dinjitet, pak respekt për shpirtin tënd, për zemrën tënde, për trurin tënd, e për trupin tënd, e për emrin tënd! Si lejon që të përkëmbet njerëzia jote! Kush je ti, pse je ti, për çfarë jeton ti, çfarë mesazhi bart jeta jote, ku do të mbërrish, kah do të shkosh, ku do të përfundosh! Pse pengjet nuk pyesin!

Nuk më bind. Ti nuk ke arsye të mos jesh i lirë, i lëvizshëm, energjik, i frytshëm. Jo, ti mund të jesh si shumë njerëz që jeta e tyre u bë shembull, model, histori për njerëzimin. Ata njerëz ishin me trup, me sy, me vesh, me ndjenja, me tru, e me shpirt e zemër, si ti, hiç më shumë. Por ata njerëz çliruan vetveten e tyre nga vetvetja e tyre. Sa e rrezikshme qenka vetvetja që po robëruaka!

Ti urren ditën. Ik nga drita. I shmangesh përgjegjësisë. Jeton në ajër të turbullt. Sa do të dëshiroja që ti, oj vetvete e zënë peng, të shihje sa po e çnderon vetveten. Jo po ty të gënjen vetvetja kurdoherë që e sheh në pasqyrë. Pasqyrë gënjeshtare. Jo, vetvetja po të gënjen. Po të mashtron. Të ka mbushur me gënjeshtra, fjalë të paqena, të pakuptimta, e ti pranove të jetosh në atë ajër të turbullt. Si nuk ke forcë të thyesh atë pasqyrë. Po edhe atë vetvete e t'i thuash: mjaft! Mjaft, dua të shijoj të qenët i fuqishëm, i arsyeshëm, i dobishëm, i gjallë!

O i zënë peng! Mos iu nënshtro vdekjes, ende je gjallë. Ende ka kohë. Ka kohë, nëse ti që tani vendos të thyesh vetveten, të thyesh besëtytnitë, imagjinatat e kota, dobësinë, të thyesh murin e gjerë e të lartë që vetvetja jote ka ndërtuar përreth vetvetes sate! Vendos, ose liri ose vdekje. Nuk ka edhe liri edhe vdekje. Ti je i gjallë, por brendia është e vdekur. Jo, ti ke për ta ngjallur brendinë. Po, Zoti kur të krijoi, brenda teje krijoi edhe forcën që ndryshon: dinjitetin!

Që tani, merr frymë lehtë e mendo qetë: nuk je thjesht krijesë që ha, pi dhe flenë. Jo, je më shumë. Ti di të thuash "po", di të thuash "jo", di të thuash "mjaft", di të thuash edhe "dua!". Dëshiro, do të jesh ndryshe. Vullneti yt është i shenjtë. Me të linde, me gjithçka lind, është e shenjtë, e paprekur. Po, ti flet, dëshiron, edhe vendos! Krijesat tjera këtë nuk e bëjnë dot. Ti nuk je prej atyre krijesave, je lloj i veçantë: je njeri!

Që tani, vështro pak vetveten: Ke duar me pesë gishta, secili gisht ka rolin e vet, bën gjeste, e nëse i mbledh, e bën enë e me të pi ujë. Gishtërinjtë të lëvizin, të lakohen, marrin formën që ti e urdhëron. Ti urdhëron, ato veprojnë. Ke krah, këmbë, ke të pamirit, të dëgjuarit, të menduarit – ti urdhëron, mendja noton, ti urdhëron, krahu vepron, ti urdhëron, këmba lëvizë, ti përcakton, syri sheh, e ti përcakton, e syri dëgjon!

Ke urdhëruar. Ke përcaktuar. Kjo është vetvetja. Ti vendos se kush dëshiron të jetë vetvetja. Trupi nuk të sundon, ti e sundon atë. Tani dil nga kjo vetvete e nënshtruar, e që të ka përbuzur, e të ka çnderuar, e të ka shkelur dinjitetin, e që të ka thënë: ti nuk ke forcë, ti nuk ke moral, ti je asgjë. Shporre njëherë e mirë, e thuaj: Jo! Unë kam forcë, unë kam moral, unë jam diçka, jam njeri që arrij ç'të dëshiroj!

Menaxho dëshirën tani. Menaxho mendjen tani. Vetvetja e braktisur është në prag të derës, është në pritje. Kërkon vetëm një neglizhencë tuajën, e që prapë të turbulloj vetveten tënde të re.

Menaxho forcën, lëvizjen, moralin tani! Mos lejo më kurrë të të afrohet ajo vetvete e dobësuar, e vdekur, e demoralizuar. Ti tani ke jetë, nuk je i vdekur. Je i gjallë! Edhe brendinë e ke të gjallë. Mbushe atë me shkëndija të dritës e të besimit. Tani ngrit muret, tani zgjero muret, nuk ke nevojë për askënd, je vetvetja e fuqishme, e fortifikuar me besim, me dritë që nuk shuhet!

Ti ke mor një vendim të madh! Shpirti të është mirënjohës. Mendja të është mirënjohëse. Vetvetja jote e re është shpirtmadh e mendjendritur. Di të jetojë, por edhe të jap jetë. Di të mendoj, por edhe mend të dhurojë.

Më në fund, shpalli luftë edhe atyre "vetvetësh" që ende qëndrojnë në vetvetet e qenies njerëzore. Që të bëhen një trup i madh, i fuqishëm, i pathyeshëm. Çliro njerëzimin nga robëria e vetvetes së errësuar!

Tani, gjithçka mori fund. Je njeri i kompletuar, dhe jeton në një shoqëri të kompletuar. Ke ndryshuar vetveten, e përmirësove atë, por i ndryshove edhe të tjerët, edhe ata u përmirësuan, si shpërblim more "rojën e përgjithmonshme" për dinjitetin tënd. Ti tani je i sigurt, brenda një trupi të madh vetvetesh të çliruara!

Kësaj i thonë fitore: të fitosh mbi vetveten tënde!

__________________
Allah,je t'en supplie aide mes frères et mes soeurs en Gaza