Falënderimet dhe lavdërimet i takojnë vetëm Allahut, kurse salavatet dhe selamet më të mira qofshin për Muhammedin, alejhis-salatu ves-selam, për familjen e tij, për shokët e tij si dhe për të gjithë ata që pasojnë rrugën e tij, deri në Ditën e Gjykimit.

Imam Dhehebiu, Allahu e mëshiroftë, ka thënë:

”Në qoftë se fqinji është mëkatar dhe kryes i mëkateve të mëdha, por i fshehur, të tillit i mbyllet dera e shtëpisë (nuk ftohet për gosti) dhe distancohemi nga ai. Nëse ka mundësi, këshillimi i tij me butësi, fshehurazi, do të ishte shumë mirë. Nëse është fasik i hapur (bën mëkate të mëdha sheshazi), distancohemi dhe largohemi nga ai me maturi. Kështu veprohet edhe me atë që nuk fal rregullisht namazin: urdhërohet për të mirë, ndalohet nga e keqja herë pas here, sipas nevojës dhe mundësisë. Përndryshe, nëse s'ka dobi as nga kjo, atëherë distancohu nga ai plotësisht, me shpresë që kjo masë edukuese të ndikojë në përmirësimin e tij. Mirëpo, kjo nuk do të thotë që të mos i flasësh fare, të mos e përshëndetësh me selam dhe të mos i ofrosh atij dhuratë për përfitimin e zemrës së tij. Nëse nga fasiku i tillë ti dhe njerëzit tjerë pësoni dëme dhe rreziqe, mundohu ta ndërrosh shtëpinë dhe të shkosh me familje në ndonjë vend tjetër për të banuar, ngase Muhammedi, alejhis-salatu ves-selam, i ka kërkuar Allahut mbrojtje nga fqinji i keq.

Nëse fqinji është “dejjuth” (që nuk ka xhelozi për nderin e femrave të familjes së tij nga haramet, si p.sh prostitucioni, etj), largoje familjen nga ai vend. Nëse s'ke mundësi, mundohu me çdo kusht që ai njeri i prishur të mos kontaktojë me anëtarët e familjes, ngase fesadi mund të jetë i pa parashikuar. Gjithherë frikësoju vetës dhe familjes tënde nga ai njeri dhe kurrë mos hyj në shtëpinë e tij, patjetër shkëputi vizitat dhe lidhjet me të, informo familjen për rrezikun që mund të ndodhë nga ai, nëse ju vjen në shtëpi, dhe këtë metodë të këshillimit aplikoje me familje herë me frikësim, herë me butësi.

Nëse fqinji është rafidij (shi'it), ose bidatçi i madh, nëse ke mundësi t’ia mësosh të vërtetën për udhëzimin e tij, bën punë të mbarë, përndryshe, nëse as nga kjo nuk ka dobi, urreje për hir të Allahut, mos u shoqëro me të, mos e përshëndet, madje as dorën mos ia zgjat.

Nëse fqinji është çifut ose i krishterë, mundohu të sillesh mirë me ta dhe mos i dëmto, dhe mos ano nga ata në ndenja e vizita, sepse kjo ta sëmur zemrën dhe ta dobëson imanin, përderisa Allahu xhel-le she’nuh ka thënë:

“Nuk gjen popull që beson Allahun dhe Ditën e Gjykimit e ta dojë atë që e kundërshton Allahun dhe të dërguarin e Tij, edhe sikur të jenë ata (kundërshtarët) prindërit e tyre, ose fëmijët, ose vëllezërit e tyre, ose farefisi i tyre. Ata janë që në zemrat e tyre (Ai) ka skalitur besimin dhe e ka forcuar me shpirt nga ana e Tij…” (El-Muxhadeleh, 22)

Nëse fqinjët çifutë apo të krishterë janë të afërmit tu, respekti yt ndaj tyre është obligim; nëse të përmendurit janë prindërit tu, atëherë nderimi i tyre është edhe më i obligueshëm. Kur jemi te përshëndetja e tyre me selam, ti nuk i përshëndet i pari me selam, por pret prej tyre; nëse të japin selam, ktheja atyre vetëm me “ve alejkum”. S'ka gjë nëse, ndonjëherë, u drejtohesh atyre me "mirëmëngjesi" ose me "mirëmbrëma", mirëpo pa e tepruar. Allahu subhanehu ve teala thotë:

”… S’ka dyshim se Allahu do ta sjellë një popull, që Ai e do atë (popull) dhe ata e duan (Zotin) (ky popull), që është modest ndaj besimtarëve dhe i ashpër ndaj jobesimtarëve…” (El-Maideh-54).

Besimtari duhet të tregohet i butë dhe i mëshirshëm vetëm ndaj besimtarëve muslimanë, kurse krenar e i fortë ndaj jobesimtarëve. Nuk e nënçmon vetën para jobesimtarëve, por e ngrit Islamin me vetën e tij, dhe kjo nuk do të thotë që t’i dëmtojë ata me fjalë ose me vepra, mirëpo qëllimi është të mos duhen ashtu si duhen besimtarët. Allahu A’lem (Allahu di më së miri).

__________________
“Dhe Fitneja është më e keqe se vrasja.“ (El Bekare 191)