Allahu thotë:

"Të tillët të cilëve këta po u luten (veç Allahut), ata për vehte kërkojnë afrimin tek Zoti i tyre (Allahu), shpresojnë në mëshirën e Tij dhe i frikësohen dënimit të Tij. Vërtet, dënimit të Zotit tënd është për tu pasur frikë" (17:57).

Dhe Ai tha:

"Dhe kur Ibrahimi i tha babait dhe popullit të tij: "Unë jam i pastër (dhe i distancuar) prej asaj që adhuroni ju, përveç Atij që më krijoi! Dhe vërtetë Ai do të më udhëzojë! Dhe ai (Ibrahimi) e la të përjetshme atë fjalë (la ilaha ila Allah) ndër pasardhësit e vet, që ata të kthehen prej rrugës së gabuar (të braktisin shirkun) në rrugën e drejtë (adhurimin e Allahut me tewhid)" (43:26-28).

Allahu tha:

“Ata i morën ahbarët e tyre (elitën e dijetarëve jehudi), ruhbanët e tyre (murgjërit) dhe Mesihun të birin e Merjemes, si zota veç Allahut…” (9:31).

Ai tha:

“E nga njerëzit ka nga ata që marrin (për adhurim) të tjerë veç Allahut si rivalë (me Allahun). I duan ata sikurse duan Allahun. Por ata që besojnë e duan Allahun më tepër (se çdo gjë tjetër)” (2:165).

Në Sahih Muslim thuhet se Resuli tha: “Kushdo që thotë "la ilaha ila Allah" dhe bën kufr ndaj gjithëçkaje që të tjerët adhurojnë veç Allahut, pasuria dhe gjaku i tij bëhen të pa prekëshme dhe çështja e tij mbetet me Allahun"

-Çështje të rëndësishme të këtij kapitulli-

Ky kapitull përmban çështjen më madhore dhe më të rëndësishme që është shpjegimi i tewhidit dhe i dëshmisë së besimit dhe qartësimi i tyre sipas çështjeve të qarta.

Prej këtyre është ajeti i sures el-Isra'. Jo vetëm që ky ajet demaskim dhe denoncim i mushrikinëve që u bëjnë dua salihinëve por qartëson po ashtu se ky veprim i tyre është shirk i madh.

Po ashtu ajeti në suren El-Bara'a (ky eshte emer tjeter i sures 9) , na tregon në mënyrë të qartë se si njerëzit e Librit i morën ahbarët dhe rahbanët si zota veç Allahut. Po ashtu qartësohet se edhe ata nuk ishin urdhëruar pos të adhuronin vetëm Allahun me tewhid. Shpjegimi i ajetit që nuk ka paqartësi në lidhje me bindjen ndaj dijetarëve dhe robëve të tjerë të Allahut në çështje mëkatesh (kështu i morën ata si zota veç Allahut) dhe jo duke i adhuruar apo bërë dua atyre (sikurse disa mendojnë se adhurimi është vetëm nëse i bën sexhde idhujve apo u lutesh styre....etj).

Po ashtu, edhe thënia e Ibrahimit drejtuar kufarëve duke veçuar Zotin e tij (Allahun) prej asaj që ata (idhujtarët) adhuronin veç Allahut:

"Unë jam i pastër (dhe i distancuar) prej asaj që adhuroni ju, përveç Atij që më krijoi!.." (43:26-27)

Allahu na qartësoi se ky distancim prej shirkut është shpjegimi i dëshmisë "la ilaha ila Allah" ngase Ai tha:

"Dhe ai (Ibrahimi) e la të përjetshme atë fjalë (la ilaha ila Allah) ndër pasardhësit e vet, që ata të kthehen prej rrugës së gabuar (të braktisin shirkun) në rrugën e drejtë (adhurimin e Allahut me tewhid)" (43:28).

Ajeti i sures el-Bakarah ku Allahu tha rreth kufarëve:

"Ata nuk do të dalin nga zjarri..." (2:167)

Është përmendur se ata i duan ata që adhurojnë veç Allahut sikurse duan Allahun, dhe kjo tregon se ata e duan Allahun shumë por vetëm kjo (dashuria e tyre për Allahun) nuk mjafton për ti futur ata në Islam. Nëse këta (që e duan Allahun por i bëjnë shirk Atij) nuk hynë në Islam, po ai që do idhujt që adhuron më tepër se Allahun?! Po ai që nuk do tjetër pos atë që ai adhuron veç Allahut dhe nuk ka dashuri fare për Allahun?!

Resuli tha: “Kushdo që thotë "la ilaha ila Allah" dhe bën kufr ndaj gjithëçkaje që të tjerët adhurojnë veç Allahut, pasuria dhe gjaku i tij bëhen të pa prekëshme dhe çështja e tij mbetet me Allahun".

Kjo thënie (e Resulit), është nga thëniet më madhore që shpjegojnë kuptimin e "la ilaha ila Allah". Kjo (thënie) tregon se thjeshtë shqiptimi i shehadetit nuk e mbron pasurinë dhe gjakun e atij që e shqipton. Nuk është e mjaftueshme që thjeshtë të kuptosh kuptimin literal (anën e jashtme) të kësaj dëshmie dhe fjalët e saj, të afirmosh këtë frazë apo madje edhe të mos i lutesh tjetër veç Allahut që është i Vetëm dhe pa partner. Përkundrazi, pasuria dhe gjaku i shqiptuesit të kësaj dëshmie, nuk bëhen të pa prekëshme derisa përveç tërë asaj që përmendëm më parë, ti shtohet edhe kufri ndaj gjithëçkaje që adhurohet veç Allahut. Ngase nëse dikush ka dyshime, apo heziton në këtë, as pasuria dhe as gjaku i tij nuk janë të mbrojtura e të pa prekëshme.

Çfarë shembulli më të mirë dhe madhor mund të përmendet veç këtij?! Çfarë mund ta qartësojë çështjen më mirë?! Çfarë argumenti më deçiziv mund të ketë pos këtij që ti japë fund çfarëdo lloj mosmarrveshje rreth kësaj çështje?!

VAZHDON IN'SHALLAH...

__________________