KAPITULLI 14
Të kërkosh lirim dhe shpëtim (istighatha) dhe ti bësh dua tjetër veç Allahut është shirk

Allahu thotë:

"Dhe mos lut tjetër veç Allahut, që nuk të sjellë as dobi as dëm, e nëse e bën atë, dije se do të jesh nga zullumqarët. Nëse Allahu të godet me ndonjë të keqe, s'mund ta largojë kush pos Tij! E nëse (Allahu) dëshiron të japë ndonjë të mirë, s'ka kush që të mund ta pengojë favorin e Tij. E shpërblen këdo që Ai dëshiron nga robtë e Tij. Ai është Shumëfalës, i Gjithë Mëshirëshëm" (10:106-107)

Dhe Ai tha:

"...pra kërkojeni furnizimin prej Allahut, adhurojeni Atë dhe falënderojeni Atë! Tek Ai do të ktheheni" (29:17)

Ai tha:

“Kush është më i humbur se ai që lut veç Allahut, çka nuk i përgjigjet atij deri në kijamet, dhe madje janë të paditur rreth lutjes (që lutësit bëjnë) ndaj tyre?!” (46:5-6)

Ai tha:

“A nuk është Ai që i përgjigjet nevojëtarit kur ai e thërret, duke ia larguar të keqen...” (27:62)

Tabarani transmeton me isnedin e tij (me zinxhir transmetimi që e sjell vetë ai): “Në kohën e Resulit ishte një hipokrit që i dëmtonte besimtarët. Disa nga ata (besimtarët) thanë: Ejani të shkojmë tek tek i Dërguari i Allahut për ndihmë kundër këtij hipokriti. Resuli u përgjigj atyre: Vërtetë askush nuk duhet të më drejtohet mua për ndihmë. Vërtetë që Allahut i duhet drejtuar për ndihmë dhe lirim".

- Çështje të rëndësishme të kapitullit-

1. Ti bashkangjisësh duave (të përgjithëshme) istighatha-n është sikur ti bashkangjisësh të përgjithëshmes, specifiken.

2. Shpjegimi i ajetit: “Dhe mos lut, tjetër pos Allahut, çka nuk të sjell as dobi as dëm, e nëse e bën atë, dije se i ke bërë padrejtësi vetvehtes.” (12:106)

3. Të kërkosh lirim dhe shpëtim (istighatha) dhe ti bësh dua tjetër veç Allahut është shirk i madh (që të nxjerr nga feja).

4. Edhe nëse njeriu më i devotshëm nëse kërkon lirim dhe shpëtim edhe nëse këtë e bën këtë për të kënaqur të tjerët, bëhet njëri nga Zullumqarët.

5. Shpjegimi i ajetit: “Nëse Allahu të godet me ndonjë të keqe...” (12:107)

6. Të lusësh tjetër veç Allahut për ndihmë në këtë botë jo vetëm që nuk sjell asnjë dobi por për më tepër është Kufr.

7. Shpjegimi i ajetit: “Kërkojeni furnizimin tek Allahu.” (29:17)

8. Lutja për rrisk nuk duhet ti drejtohet askujt e asgjëje veç Allahut, sikurse xheneti nuk mund ti kërkohet askujt e asgjëje veç Tij (Allahut).

9. Shpjegimi i ajetit: “Kush është më i humbur se...” (46:5-6).

10. Askush nuk është më i humbur se kush i lutet tjetër veç Allahut.

11. Kujtdo që i drejtohet lutja veç Allahut, as nuk e di që po i drejtohet lutja (e jo më ti përgjigjet asaj).

12. Në fakt një dua e tillë (ndaj tjetër veç Allahut) do të jetë shkak për armiqësimin e subjektit të lutjes ndaj lutësit.

13. Lutja në fakt përkufizohet si adhurim i subjektit që lutja i drejtohet (pra kush i lutet tjetër veç Allahut, në fakt është adhurues i subjektit që lut pos Allahut edhe nëse pretendon se nuk e adhuron atë).

14. Subjekti të cilit i drejtohet lutja (veç Allahut) në fakt do ta mohojë këtë akt adhurimi që lutësi drejton ndaj subjektit.

15. Kjo është arsyeja që lutësi ndaj tjetër veç Allahut, është më i humburi nga të gjithë.

16. Shpjegimi i ajetit: “A nuk është Ai që i përgjigjet nevojtarit...” (27:62)

17. Është një fakt i çuditshëm që vetë idhujtarët e pranojnë se askush nuk u përgjigjet nevojtarëve pos Allahut. Për këtë shkak ata i drejtoheshin vetëm Allahut në çastet e vështirësisë dhe e bënin lutjen ndaj Tij me sinqeritetin dhe devotshmërinë më të madhe.

18. Mbrojtja e Mustafasë (Muhamedit) ndaj Tewhidit dhe edukata dhe kujdesi i tij ndaj Allahut.




Allahu tha:

“A i përshkruajnë ata partner (Allahut) atë çka nuk mund të krijojë asgjë, madje ata vetë janë të krijuar?! Ata (idhujt) nuk mund tu sjellin atyre asnjë lloj ndihme e madje as vehten e tyre ata (idhujt) nuk mund ta ndihmojnë” (7:191-192)

Allahu thotë:

".... ata që (ju o idhujtarë) i lutni në vend të Tij, nuk posedojnë as sa një Kitmir (Lëkura e hollë e hurmave). " (35:13)


Në sahih transmetohet se Enesi tha: “Profeti u godit në betejën e Uhudit dhe dhëmbët e tij u thyen. Ai tha: "Si mund të bëjë përpara një umet që godet Profetin e tij?!" U shpall ajeti: “Vendimi nuk të takon ty (por Allahut)" (3:128).

Po ashtu transmetohet po aty nga Ibn Umeri se ai dëgjoi të Dërguarin e Allahut të thoshte pasi ai u ngrit nga rukuja në rekatin e fundit të namazit të fexhrit: "O Allah mallkoji këta e këta". Allahu shpalli: “Vendimi nuk të takon ty (por Allahut)" (3:128).

Sipas një transmetimi tjetër: ".....Ai i bëri dua Allahut kundër Safwan ibn Umajah dhe Suhejl ibn Amr dhe El-Harith ibn Hisham. U shpall ajeti: “Vendimi nuk të takon ty (por Allahut)" (3:128).

Është transmetuar në sahihet e Bukharit dhe Muslimit nga Abu Hurrejrah që tha: "Kur u shpall ajeti: "Paralajmëro farefisin tënd të afërt" (26:214), i Dërguari i Allahut doli dhe u tha: "O njerëz të kurejshëve!- apo fjalë të ngjashme me to- shitini vehtet tuaja! Unë nuk mund tu ndihmoj asgjë para Allahut! O Abas ibn Mutalib unë nuk mund të të ndihmoj asgjë para Allahut! O Safijah tezja e të dërguarit të Allahut, unë nuk mund të të ndihmoj asgjë para Allahut! O Fatimah, bija e të dërguarit të Allahut, kërko nga pasuria ime çfarë të duash. Unë nuk mund të të sjell asnjë dobi para Allahut".

- Çështje të rëndësishme të kapitullit -

1. Shpjegimi i dy ajeteve (7:191-192 dhe 35: 13)

2. Historia e Uhudit.

3. Kunuti i Prijësit të të Dërguarve të Allahut në namaz (në dua kundër dikujt) dhe thënia Amin e parisë së Ewlijave në namaz pas tij.
4. Ata kundër të cilëve u bë dua ishin kufarë.

5. Ata po bënin gjëra që shumica e kufarëve nuk po i bënin sikurse plagosja e profetit dhe tentativa e tyre për ta vrarë atë, ata po vrisnin dhe deformonin kufomat edhe pse kufomat ishin nga fisi i tyre.

6. Allahu i shpalli atij rreth kësaj:"Nuk të takon ty vendimi (por Allahut)" (3:128)

7. Thënia e Allahut: "...Ai i ndryshon ata apo i ndëshkon..." dhe në fakt Allahu i ndryshoi ata dhe ata besuan më pas.

8. Kunuti në situata të vështira dhe katastrofa.

9. Specifikimi i atyre ndaj të cilëve bëhet duaja duke përmendur emrat e tyre dhe të baballarëve të tyre.

10. Mallkimi specifik ndaj një individi në kunut.

11. Rrethanat e Profetit kur u shpall ajeti: "Paralajmëro farefisin tënd të afërt" (26:214) (Ai e bëri këtë menjëherë).

12. Serioziteti me të cilin Profeti përmbushte urdhërin e Allahut sa që i thonin në lidhje me veprimin e tij që ai ishte i çmendur, sikurse edhe sot i ndodh muslimanit po të veprojë ngjashëm.

13. Profeti i paralajmëroi si të afërmit edhe të largëtit e tij që: "une nuk mund tu ndihmoj asgje para Allahut", madje edhe Fatimahs i tha: "O Fatimah e bija e Muhamedit, unë nuk mund të të ndihmoj asgjë para Allahut". Kështu kur është e qartë që edhe Prijësi i të Dërguarve të Allahut nuk mund të garantojë asgjë para Allahut për Prijësen e grave të botëve dhe njerëzit e besojnë se ai nuk thoshte pos të vërtetës, atëherë shiko se çfarë po ndodh në zemrat e nejrezve sidomos në ditët tona (që shpresojnë në "garancitë" e idhujve dhe ewlijave për ta në ahiret). Kjo (thënie dhe qartësim nga vetë Profeti) e qartëson kuptimin e tewhidit dhe fenë e pastër që është e rrallë.



Allahu tha:

“...E kur u largohet frika nga zemrat e tyre, ata thonë: Ç'tha Zoti juaj? Ata thonë: Të vërtetën! Ai është Më i Larti, Më i Madhi" (34:23).

Në sahih (el-Bukhari) transmetohet nga Abu Hurrejrah se Profeti tha:“Kur Allahu përcakton një çështje mbi qiej, engjëjt përplasin krahët e tyre në nënshtrim ndaj fjalës së Tij sikur të ishte zinxhir që tërhiqet mbi një shkëmb të fortë e të lëmuar, dhe kjo i përshkon ata (engjëjt tmerrohen nga frika ndaj Allahut). Kur tmerri dhe frika u largohet nga zemrat e tyre thuhet: Çfarë tha Zoti Juaj? Ata thonë: Të vërtetën! Dhe Ai është Më i Larti, më i Madhi! Kjo mundohet të dëgjohet nga vjedhësit që mundohen të vjedhin ndonjë fjalë kështu njëri mbi tjetrin - Sufjani e ilustroi me dorën e tij duke ngritur dorën e tij duke hapur gishtat e tij- ai (vjedhësi) dëgjon një fjalë dhe ja transmeton atij që është poshtë tij dhe kështu me radhë derisa arrin tek magjistari apo falltori. Disa herë goditet me yll të zjarrtë të gjuajtur tek ta para se ta arrijë atë dhe disa herë arrin pa u goditur. Pastaj i shtojnë 100 gënjeshtra kësaj fjale të vërtetë. Kështu që thuhet (nga njerëzit që u besojnë atyre): A nuk na tha se kjo do të na ndodhte sot neve?! Kështu ata e besojnë atë si rrjedhojë e asaj fjale që u dëgjua në qiej!"

En-Newas bin Sem'an transmeton se Profeti tha: “Kur Allahu dëshiron të shpallë diçka, Ai flet me shpallje. Kur Ai ka folur, qiejt tronditen-ose tha rrufe të fuqishme- nga frika ndaj Allahut të Lartmadhëruar dhe të pastër nga çdo e metë. Kur banorët e qiellit e dëgjojnë këtë, ata tronditen (nga frika) dhe bien në sexhde ndaj Allahut. I pari që e ngre kokën është Xhibrili. Allahu i thotë atij shpalljen që shpall dhe Xhibrili kalon nga të gjithë engjëjt e çdo qielli të cilët e pyesin atë: “O Xhibril! Çfarë tha Zoti ynë?!” Ai u përgjigjet: “Të vërtetën dhe Ai është më i Larti, Më i Madhi” Më pas të gjithë ata thonë sikurse Xhibri'ili tha. Xhibri'ili pastaj e çon shpalljen aty ku e ka urdhëruar Allahu i Lartmadhëruar dhe i pastër nga çdo e metë.

- Çështje të rëndësishme të kapitullit -

1. Shpjegimi i ajetit: “...E kur u largohet frika...” (34:23).

2. Në këtë ajet ka argument të fortë kundër shirkut. Sidomos në lidhje me atë që i atribohet të drejtëve. Është thënë se ky ajet ja pret rrënjët pemës së shirkut në zemër.

3. Shpjegimi i fjalëve të Allahut:"... Ata thonë: Të vërtetën! Ai është Më i Larti, Më i Madhi" (34:23).

4. Arsyeja për këtë pyetje.

5. Xhibrili u përgjigjet atyre duke u thënë: “Ai (Allahu) tha kështu e kështu.”

6. Fakti që i pari që e ngre kokën është Xhibrili.

7. Xhibrili u përgjigjet të tërë engjëjve të qiejve ngase të gjithë ata pyesin atë.

8. Tmerr dhe të fikët u bie të gjithë banorëve të qiejve.

9. Qiejt dridhen dhe tronditen nga fjalët e Allahut.

10. Xhibrili është ai që shpall shpalljen e Allahut aty ku e urdhëron Allahu.

11. Shejtanët mundohen të vjedhin lajme nga qielli.

12. Ata qëndrojnë hipur njëri mbi tjetrin (për të përgjuar ndonjë lajm nga qielli).

13. Goditja e shejtanëve me yll të zjarrtë.

14. Ndonjëherë ylli e godet shejtanin para se ai ta transmetojë fjalën e vjedhur dhe ndonjëherë ai arrin (lejohet të arrijë) tek veshi i mikut të tij njeri (magjistarit apo falltorit) para se të goditet.

15. Falltori (apo magjistari) ndonjëherë mund të thotë edhe të vërtetën.

16. Falltori (apo magjistari) përzien të vërtetën me qindra gënjeshtra.

17. Gënjeshtrat e falltorit (apo magjistarit) nuk do të besoheshin po të mos qe për fjalën e vërtetë që u vodh nga qielli.

18. Pranimi i falsitetit nga natyra njerëzore. (Sa çudi që) njerëzit kapen tek një e vërtetë dhe nuk konsiderojnë 100 gënjeshtrat që u thuhen (nga falltori apo magjistari).

19. Si ja kalojnë fjalën njëri-tjetrit e memorizojnë atë dhe e përdorin si argument (për gënjeshtrat e tyre).

20. Afirmimi i Sifateve të Larta të Allahut në kundërshtim me mohimet e Ashairah-ve dhe Mu'atilah-ve.

21. Dridhja dhe tronditja e qiejve janë rezultat i frikës nga Allahu Fuqiplotë.

22. Engjëjt bien në sexhde ndaj Allahut.

Vazhdon inshallah.....

__________________