Kapitulli 20

Nëse qortohet ai që adhuron Allahun tek varri i një njeriu të drejtë dhe të devotshëm, po ai që adhuron atë (të vdekurin)?!

Në sahih (Bukhari dhe Muslim) transmetohet nga Aishah se Umm Salamah i përmendi të Dërgurit të Allahut se ajo pa një kishë në Abisini plot me piktura dhe statuja. Ai tha: "Kur një njeri i drejtë apo adhurues i devotshëm nga mesi i tyre vdes, ata ndërtojnë një vend adhurimi mbi varrin e tij dhe e mbushin me imazhe. Ata janë krijesat më të këqia para Allahut".

(Ibn Tejmia komentoi) "Kështu këta njerëz kombinuan dy fitneh bashkë: fitneh-n e varreve dhe fitneh-n e imazheve".

Ata (Bukhari dhe Muslim) po ashtu transmetuan se ajo tha: "Kur ju afrua vdekja të Dërguarit të Allahut, ai filloi të mbulonte fytyrën e tij me një pjesë të khamisës së tij. Dhe kur i vështirësohej frymëmarrja e zbulonte (fytyrën). Ai tha ndërsa ishte në këtë gjendje: "Mallkimi i Allahut qoftë mbi Jehuditë dhe Kristjanët, ata i morën varret e profetëve të tyre si vende adhurimi". Kështu ai paralajmëroi ndaj veprimeve të tilla si të tyret. Po të mos ishte kjo frikë (se njerëzit mund ta merrnin varrin e tij si vend adhurimi), varri i tij do të ishte haptaz. Por ai kishte frikë se mos varri i tij merrej si xhami.

Muslim transmeton nga Xhundub bin Abdilah që transmetoi: "Dëgjova të Dërguarin e Allahut të thoshte vetëm pesë ditë para vdekjes së tij: "Unë jam i pastër nga të pasurit e dikujt nga ju si Khalil (më të dashurin e zemrës). Vërtetë Allahu më ka marrë mua si Khalil sikurse mori Ibrahimin si Khalilin e Tij. Nëse do të kisha marrë dikë nga umeti im si Khalil do të merrja Abu Bekrin. Vërtetë ata para jush i merrnin varret e profetëve të tyre si vende adhurimi. Pra mos i merrni varret si xhami. Vërtetë që unë ua ndaloj këtë juve!"

Ai e ndaloi këtë në raste të ndryshme (nga fundi i jetës së tij). Ai i mallkoi ata që veprojnë një praktikë të tillë. Kjo ndalesë përfshin edhe namazin afër varreve edhe nëse ato janë jashtë xhamisë (edhe nëse nuk është ngritur xhami mbi varr). Ky është edhe kuptimi i thënies: "Ai kishte frikë se mos varri i tij merrej si xhami!"
Sahabat kurrë nuk ngritën asnjë lloj vendi adhurimi rreth varrit të tij. Dhe çdo vend që kihet për qëllim falja e namazit në të në fakt është marrë si xhami. Sikurse çdo vend ku falet namazi quhet xhami sikurse në thënien e tij: "E tërë toka është bërë për mua xhami dhe mjet pastrimi (për tejemum)...."

Dhe Ahmed ka transmetuar me një zinxhir të mirë që arrin deri tek Profeti nga Ibn Mas'ud: "Nga njerëzit më të këqinj janë ata që i kap Ora e Fundit gjallë dhe ata që marrin varret si vende adhurimi". Kjo është transmetuar edhe nga Abu Hatim në sahihun e tij.

-Çështje të rëndësishme të këtij kapitulli-

1. Paralajmërimi i të Dërguarit të Allahut ndaj atij që ngre xhami për të adhuruar Allahun pranë varreve të njerëzve të drejtë e të devotshëm edhe nëse ai që vepron këtë ka njet të mirë.

2. Ndalesa e imazheve dhe tërheqja e shpeshtë e vërejtjes nga kjo gjë.

3. Qartësimi i kësaj çështje në faktin se ai ua qartësoi këtë gjë në fillim sahabave, pastaj pesë ditë para vdekjes së tij e ritheksoi në mënyrë më të ashpër këtë. E prapë nuk ju duk e mjaftueshme tërheqja e vërejtjes nga ky veprim (pra nuk është asnjëherë mjaft tërheqja e vërejtjes nga veprime të tilla).

4. Profeti ashpërsisht e ndaloi kthimin e varrit të tij në vend adhurimi edhe para se varri i tij të egzistonte.

5. Kthimi i varreve të profetëve në vende adhurimi ishte tradita e Jehudive dhe të Krishterëve.

6. Ai i mallkoi ata për këtë.

7. Paralajmërimi i qëllimshëm (me forcë) prej tij ndaj nesh rreth varrit të tij (që të mos veprojmë edhe ne sikur vepronin Jehuditë dhe të Krishterët me varret e profetëve të tyre).

8. Arsyeja për mos lënien e varrit të tij në një vend të hapur.

9. Kuptimi i marrjes së varreve si xhami.

10. Ata që i marrin varret si xhami dhe ata që Ora e Fundit i kap gjallë i përmendi së bashku (për të tërhequr vërejtjen nga pesha e kësaj praktike të urryer). Ai qartësoi mjetet që të shpien në shirk para se të ndodhte (i qartësoi ato) së bashku me konseguencat e tyre.

11. Përmendja nga ai pesë ditë para vdekjes së tij. Kjo qartëson dy sektet më të këqia të bidatçinjve. Madje (aq të këqia janë këto sekte sa që) disa dijetarë nuk i fusin ata as tek 72 grupet e humbura. Ato janë Rafidat dhe Xhehmitë. Shfaqja e shirkut dhe adhurimit të varreve ndodhi nga Rafidat dhe ata ishin të parët (që pretendojnë se janë muslimanë) të cilët ndërtuan xhami mbi varret.

12. Vuajtjet dhe agonitë e vdekjes nuk përjashtuan as Profetin.

13. Allahu e nderoi atë (Muhamedin) duke e marrë atë si Khalil (sikurse kishte marrë si Khalil edhe Ibrahimin).

14. Deklarimi i qartë se marrja si Khalil është grada më e lartë e dashurisë dhe më e vlefshme se dashuria.

15. Deklarata e qartë se (Abu Bakr) Es-Sidik është më i miri i sahabave.

16. Shenja për khilafetin e tij.

__________________
Feja e pranuar tek Allahu eshte Islami