Jeta e Hatixhe bint Hauajlid
Karakteri i lartë dhe cilësitë fisnike të Hatixhes i dhanë nderin e të qenit e përshëndetur nga Allahu i Lartësuar nëpërmjet engjëllit Xhibril.
Ebu Hurejre tregon: "Xhibrili a.s erdhi tek profeti (pqmt) dhe i tha: 'O i dërguari i Allahut, kjo është Hatixhja, po vjen drejt teje me një gjellë të gatuar me mish (apo ushqim dhe pije). Kur të vijë përshëndete atë nga Zoti i saj (Allahu) dhe nga ana ime sidhe përgëzoje se në parajsë e pret një vend prej Kasadi ku nuk do të ketë as shqetësim e as lodhje." Transmeton Buhari
Karakteri i lartë dhe cilësitë fisnike të Hatixhes i dhanë nderin e të qenit e përshëndetur nga Allahu i Lartësuar nëpërmjet engjëllit Xhibril.
Një pasqyrë e besueshmërisë, integritetit, të vërtetës, modestisë, sjelljes së mirë dhe finikërisë; bujare, e mençur dhe e mirëkuptueshme, rritur në një ambjent të pasur e luksoz. Ishte personi i parë që besoi palëkundshëm në fjalët e profetit (pqmt) dhe e para që e pranoi Islamin si fenë e saj dhe mënyrën më të mirë të jetesës. U përgëzua dhe u dallua me përshëndetje nga vetë Allahu i Lartësuar dhe engjëlli Xhibril. Ishte gruaja e parë që u nderua kaq shumë. Ishte gruaja e parë e profetit (pqmt) dhe ai nuk pati grua tjetër përkrah tij gjatë asaj kohe. Jetuan së bashku në paqe dhe harmoni për më shumë se 24 vjet. Dhe ishte pikërisht shtëpia e saj, vendi ku profeti (pqmt) pranoi shpalljet hyjnore nëpërmjet engjëllit Xhibril. Gjatë kohës së vështirë kur profetit (pqmt) iu desh të shkonte në Mekë, në Shiab Ab Talib, ajo qëndroi përkrah tij me një ndihmesë të pashkëputur duke mohuar të gjitha rehatitë e jetës.
Kur vdiq, profeti ra në një gjendje fort të trishtuar për humbjen e një shoqeje kaq të përkushtuar, e cila i qëndroi përkrah në kohët më të vështira të jetës së tij. Me duart e tij përgatiti varrin e saj dhe zbriti vetë poshtë për ta kontrolluar. Më pas lëshoi butësisht trupin e saj dhe kështu pëfundoi jeta e një zonje, mbështjetja më e fuqishme për Islamin në ditët e tij të para. Ishte nëna e Fatimes r.a, gruas më të dalluar në Parajsë, gjyshja e nipërve të dashur të profetit (pqmt), Hasanit dhe Husejnit (Zoti qoftë i kënaqur me ta), që janë më të dalluarit nga të rinjtë e parajsës.
Abdullah ibn Abasi tregon se një ditë profeti (pqmt) hoqi katër viza në tokë dhe i pyeti shokët e tij se çfarë nënkuptonin ato viza. Ata me respekt të madh iu përgjigjën se ai e dinte më mirë. Më pas ai u tregoi se katër vizat paraqisnin gratë më të larta e të nderuara të Universit: Hatixhe bint Hauajlidin, Fatime bint Muhamedin, Merjem bint Imranin, nëna e profetit Isa (pqmt), dhe Asije bint Mazahimin (gruaja e Faraonit), zoti qoftë i kënaqur me të gjitha.
E para dallohet si nëna e të gjithë besimtarëve, apo e muslimanëve praktikantë; e dyta, Fatimja, bija e profeti (pqmt) u përgëzua se do të jetë e para e grave të parajsës. Merjemja e pastër dhe e virgjër është e vetmja grua që lindi Isain, profetin e Allahut, pa u prekur nga ndonjë burrë.
Asija, e shumëpërvuajtur dhe gruaja e përkushtuar e Faraonit të lig, e kishte këshilluar burrin e saj që ta adaptonte Musën kur ai ishte foshnje. Kjo ndodhi në kohën kur vrasja e foshnjeve ishte ligj në atë vend. Të gjithë të sapolindurit e fisit të Izraelit vriteshin në sajë të predikimit se njëri prej tyre do ta rrëzonte Faraonin dhe do të shkatërronte pushtetin e tij. Ajo jo vetëm që e rriti atë në pallatin e Faraonit, por ishte dhe e para që besoi atë që Musa predikoi.
*** Aishja tregon se saherë që profeti (pqmt) fliste për Hatixhen, do të gjente shprehjet më të larta. Një ditë, prej xhelozisë femërore, ajo vuri në pah bukurinë e saj dhe foli fjalë të pagjinduara për të (Hatixhen), duke vrarë mendjen se përse profetin (pqmt) po e merrte malli kaq shumë për të, kur ishte begatuar nga Allahu me një grua më të re dhe më të bukur. Kjo gjë e bezdisi profetin (pqmt) por i durueshëm ashtu siç ishte, psherëtiu dhe u përgjigj:
"Sepse akoma nuk kam gjetur grua më të mirë se ajo. Ajo më besoi kur çdokush, madje edhe pjesëtarët e familjes dhe fisi më mohuan dhe pranoi se unë isha vërtetë profet dhe i dërguar i Zotit. Pranoi Islamin dhe shpenzoi gjithë pasurinë dhe të mirat e kësaj bote për të më ndihmuar mua të përhap këtë besim dhe e gjithë kjo po në atë kohë kur e gjithë bota më ishte vënë kundër dhe po më persekutonte. Dhe nëpërmjet saj Zoti më begatoi me fëmijë."
Hatixhja lindi në Mekë në vitin 556. Nënën e saj e quanin Fatime bint Zaed dhe babain Hauejlid bin Asad. Ai ishte një prijës shumë i përmendur në fisin e kurejshëve dhe një tregtar shumë i suksesshëm, i cili vdiq në betejën e Fuxharit. Kësisoj, Hatixhja u rrit në mes të luksit. U martua me Halah Malak bin Nabash bin Zarrarah bin Tamimi. Me të lindi dy fëmijë, Halah dhe Hind. Ajo kishte mjaft dëshirë që ta shihte bashkëshortin e saj të ecte përpara dhe kështu financoi që ai të ndërtonte një biznes të madh. Por, fatkeqësisht ai vdiq dhe pak kohë më vonë e veja e re u martua me Atik bin Aith bin Abdullah al-Mahzomin dhe me të lindi një vajzë që e quajti po Hindah. Martesa e tyre nuk qe e suksesshme për shkak të papajtueshmërisë. Pas gjithë kësaj, Hatixhja r.a gjithë vëmendjen ia kushtoi rritjes së fëmijëve dhe ngritjes të biznesit që kishte trashëguar nga babai. Mprehtësia dhe aftësitë tregtare bënë që biznesi i saj të ishte ndër më të suksesshmit ndër kurejshë. Politika e saj ishte punësimi i njerëzve të ndershëm e punëtorë dhe i menaxherëve jodiskriminues. Në atë kohë nuk kishtë linja udhëtimi apo komunikimi si në ditët tona dhe një pjesë e madhe e punës varej në integritetin e punëtorëve që punonin dhe udhëtonin për të. Mallrat e saj eksportoheshin në tregje tepër të largëta si Siria dhe menaxherët sillnin të mira matëriale nga këto vende që të tregtoheshin në vendin e tyre. Meka, duke qenë një vend që nga ana strategjike rrethohej nga rrugë tregtare dhe duke qenë një qendër tregtare ndërkombëtare, ishte një pikë tregtare që përfitonte shumë nga të mirat që silleshin që andej. Menaxherët do të merrnin 50% të përfitimit, gjë që për ta do të ishte mjaft joshëse.
Hatixhja r.a kishte dëgjuar për itegritetin, ndershmërinë dhe sjelljet parimore të profetit (pqmt) dhe kështu i ofroi atij një punë për të drejtuar karvanet tregtare. Ai e pranoi me shumë kënaqësi ofertën dhe filloi të punonte me përkushtim. Hatixhja e dërgoi profetin (pqmt) në një udhëtim pune; shërbëtori i saj i hershëm dhe shumë i besueshëm Maisarah u zgjodh për ta shoqëruar dhe për t'i shërbyer.
U pa se udhëtimi qe tej mase i begatë dhe Maisarah u habit nga skenat e mrekullueshme që i zunë sytë. Intergriteti, forca e karakterit, besnikëria ndaj parimeve, qëndrimi miqësor dhe aftësitë tregtare të profetit (pqmt) i lanë përshtypje të jashtëzakonshme. Gjatë kthimit nga Siria, profeti u ul poshtë një peme për të pushuar për pak kohë. Nestora, një murg çifut, i dalluar për dituri fetare dhe thellësi në të menduar, e pa dhe e pyeti Masairën se kush ishte. Ai i tregoi gjithçka dinte rreth Muhamedit, cilësive dhe zgjuarsisë së tij. Më pas Nestora i tha që ky njeri do të zgjidhej profet në të ardhmen, pasi askush nuk kishte pushuar poshtë asaj peme përveç profetëve.
Gjithashtu në transmetime përmendet se Masaira pa dy engjëj që mbanin një re mbi kokën e profetit për ta mbrojtur atë nga vapa dhe nxehtësia e diellit. Ai u mahnit dhe u pushtua nga një ndjenjë mirënjohjeje duke qenë se i ishte dhënë mundësia të përfitonte nga shoqëria e ngushtë me këtë njeri që së shpejti do të zgjidhej nga Allahu si i dërguari i Tij.
Kur u kthye, Masairah i kallzoi Hatixhes çdo gjë që kishte ndodhur gjatë kthimit nga Siria. Hatixhes, i bënë shumë përshtypje ato që dëgjoi dhe filloi të mendonte që t'i propozonte për martesë Muhamedit (pqmt). Po si mund t'ia shprehte atij një mendim të tillë? Deri më tash ajo kishte refuzuar një sërë martesash nga djem që u përkisnin familjeve të larta nga fisi i kurejshëve. Si do të reagonte fisi i saj? Po familja? Dhe për më tepër, a do të pranohej propozimi i saj nga një çun i ri i pamartuar dhe po nga fisi i kurejshëve?
Një natë, ndërkohë që po mendonte për këto pyetje dhe ndjenjat po i luftonin përbrenda, pa në ëndërr sikur dielli nga qiejt kishtë zbritur në oborrin e saj duke i ndriçuar gjithë shtëpinë. Kur u zgjua shkoi tek kushëriri, një i moshuar i verbër, shumë i aftë në interpretimin e ëndrrave për t'i komentuar ëndrrën e mrekullueshme që kishte parë. Ai tha që të mos shqetësohej dhe se kjo ishte një ëndërr shumë domethënëse. Dielli i ndritshëm që kishte zbritur në oborrin e saj dëshmonte se profeti, ardhja e të cilit ishte parashikuar në Kuran dhe Inxhil do t'i hijeshonte dhe ndriçonte shtëpinë dhe se ajo do të përfitonte nga prania e tij në jetën e saj.
Pas takimit me Uarakanë dëshira për t'u martuar me profetin Muhamed (pqmt) iu shtua akoma më tepër. Por nuk ishte akoma e sigurt se si të vepronte në lidhje me të. Një ndër shoqet e saj më të ngushta, Nafisah bin Manhab, kishte nuhatur diçka. Një ditë ajo i tha Hatixhes se ajo për të cilën shqetësohej nuk përbënte ndonjë problem të madh dhe se ajo vetë do ta ndihmonte në zgjidhjen e tij. Që aty shkoi menjëherë tek Muhamedi dhe pa zhurmë e rrëmujë i kërkoi leje nëse mund t'i bënte një pyetje personale. Kur ai nuk shfaqi ndonjë kundërshti, ajo e pyeti se cila qe arsyeja që ende nuk ishte martuar. Që këtej profeti (pqmt) iu përgjigj se nuk qe martuar për arsye financiare. Më pas ajo e pyeti nëse do të dëshironte të martohej me një zonjë të bukur nga një familje e pasur dhe e fisshme, e cila anonte nga një martesë me të. Ai e pyeti se kë kishte në mendje dhe kur mori vesh për personalitetin e saj u përgjigj se do ta dëshironte një martesë të tillë nëse ajo do të ishte dakord. Nuk ka dyshim që Hatixhja e gëzua tej mase. Në atë kohë profeti (pqmt) ishte 25 vjeç ndërsa Hatixhja 40. Dy xhaxhallarët e profetit (pqmt), Hamza dhe Ebu Talib, iu afruan xhaxhait të saj Umer bin Asad, me propozimin formal. Kjo lidhje u pranua dhe u caktua një datë. Familjet filluan të përgatitetn për martesën bashkarisht. Në ditën e caktuar pjesëtarët e familjes sidhe miqtë, u mblodhën në ceremoninë martesore. Halimah Saidah e cila e kishte ushqyer dhe rritur profetin (pqmt) kur ai qe foshnje, ishte e ftuar e nderit dhe për t'iu përgjigjur ftesës kishte marrë udhën nga fshtati i saj drejt Mekës.
Kur u largua pas ceremonisë, Hatixhja r.a i dha asaj sende të vlefshme për shtëpinë, një deve dhe dyzet dhi si shenjë mirënjohjeje për gruan që kishte treguar aq kujdes për Muhamedin në hapat e parë të jetës së tij.
Martesa qe shumë e begatë dhe ata patën gjashtë fëmijë. Në fillim dy djem, Kasimin dhe Abdullahun; më pas pasuan katër vajzat, Zejnebja, Rukija, Umu Kulthumi dhe Fatimja. Ata ishin fëmijë të zgjuar e të mrekullueshëm dhe shtëpinë e karakterizonte një atmosferë e lumtur dhe e paqme. Megjithatë e gjithë kjo nuk ishte e mjaftueshme. Muhamedi e ndjente se gjithë këtyre begative u mungonte diçka. Andaj, një herë në vit, ai do të shkonte në shpellën Hira dhe do të pushonte për një muaj të plotë duke u lutur dhe medituar. Kur një ditë, ndjeu praninë e një qenie tjetër që i kapi krahun dhe e shtrëngoi fort. Më pas e lëshoi dhe i tha të lexonte; Muhamedi u përgjigj se nuk dinte të lexonte. Por qenia e përsëriti e e përsëriti të njëjtën frazë sërish. Së fundmi lexoi këto ajete që janë dhe shpallja e parë kuranore:
"Lexo! Në emër të Zotit tënd që krijoi gjithëçka. E krijoi njeriun nga një pikë uji. Lexo se Zoti yt është më Bujari. Që të mësoi ty të shkruash me penë. I mësoi njeriut atë që nuk e dinte!" 96:1-5
Më pas qënia u zhduk. Profeti (pqmt) u frikësua aq shumë sa u kthye në shtëpi gjithë djersë e ethe. Ashtu duke u dridhur i kërkoi Hatixhes që ta mbulonte me batanijë. Pasi pushoi për pak kohë dhe u qetësua disi, i tregoi Hatixhes çdo gjë që kish ndodhur. Hatixhja, simbol i bujarisë dhe ngushëllimit shpirtëror, e qetësoi duke i thënë se nuk kishte dyshim se Allahu do ta mbronte atë nga çdo rrezik dhe nuk do të lejonte askë t'i kundërvihej atij pasi ai ishte njeri i paqes dhe i pajtimit dhe përherë zgjaste dorën e miqësisë tek të tjerët. Asnjëherë nuk gënjente dhe me përgjegjshmëri merrte mbi supe barrën e halleve të të tjerëve dhe ndihmonte ata që ishin në nevojë. Këto fjalë ëmbëltuese dhe inkurajuese ishin prej Hatixhes nëpërmjet të cilave ai fitoi forcë dhe besim të pamatë. Më pas ajo bashkë me të shkuan për të takuar kushëririn e saj, Uarakah bin Nofil, që menjëherë dalloi identitetin e qënies që erdhi në shpellën Hira. Ai ishte engjëlli Xhibril, i dërguar i Zotit, që kishte vizituar edhe profetin Musa (pqmt). Uarakah që ishte shumë i moshuar, shprehu dëshirën për të jetuar në kohën kur Muhamedi do të dëbohej nga njerëzit e tij. Profeti u çudit dhe pyeti nëse njerëzit do të vepronin vërtetë ashtu! Uarakah e siguroi duke i thënë se ishte tipike për njerëzit që të mos e pranonin dhe pasonin profetin që lindte në mesin e tyre, ashtu siç thoshte dhe një proverbë: "Një profet asnjëherë nuk nderohet në tokën e tij." Uarakah do të dëshironte të ishte gjallë në atë kohë dhe ta ndihmonte profetin (pqmt). Ai gjithashtu shtoi se nëse i ishte thënë e vërteta nuk kishte dyshim se burri i saj ishte profeti i ardhshëm ashtu siç ishte parashikuar në librat e mëparshëm.
Profeti (pqmt) kishte gjashtë fëmijë me Hatixhen, katër vajza dhe dy djem. Të katër vajzat u rritën besimtare të devotshme në Islam. Ato quheshin Zejnebe, Rukie, Umu Kulthum dhe Fatime. Të gjitha emigruan në Medine me profetin (pqmt). Zejnebja u martua me Ebul Aas Rabian dhe Rukia me Uthmanin. Pas vdekjes së saj ai u martua me Umu Kulthumin; Fatimja u martua me Ali ibn Ebi Talibin. Tri vajzat e para vdiqën ndërkohë që profeti (pqmt) qe ende gjallë, ndërsa vajza e tij e dashur Fatimja vdiq vetëm gjashtë muaj pasi ai ndërroi jetë.
Profeti (pqmt) kishte tri djem, dy me Hatixhen dhe djalin e tretë me Maria Kabtija. Djalin e parë e quanin Kasim, prej të cilit profeti (pqmt) njihej dhe me emrin Ebul Kasim. Djalin e dytë e quanin Abdullah që njihej dhe si Tahir (i pastër) apo Tajjib (i mirë). Të dy këta vdiqën në fëmijëri, dhe mosbesimtarët u gëzuan tej mase që profeti (pqmt) nuk do të kishte më trashëgimtarë që do ta çonin më tej misionin e tij fisnik. Djali i tij i tretë, Ibrahimi, lindi nga Maria Kabtija. Edhe ai vdiq në foshnjëri. Kur profeti (pqmt) e pa Ibrahimin në çastet e vdekjes, e mori me butësi dhe tha që ishte i paaftë dhe se nuk mund të bënte asgjë kundër vullnetit të Allahut.
"Ne e dimë se vdekja është e pashmangshme dhe është e vërtetë e kësaj bote. Po ashtu dimë se ata që kanë mbetur pas do të bashkohen me ata që kanë ikur përpara; nëse nuk do të ishte kështu, atëherë ne do të brengoseshim edhe më shumë për vdekjen e Ibrahimt. Zemra dhemb dhe syri qan, por nuk është e hijshme që të thuhen fjalë që e hidhërojnë Zotin, Krijuesin dhe Furnizuesin tonë."
Ditën kur Ibrahimi ndërroi jetë, ndodhi një eklips diellor. Arabët e lashtë ishin shumë supersticiozë dhe fenomenet natyrore- si eklipsi diellor dhe hënor- i shoqëronin me vdekjen e ndonjë njeriu të madh. Shumë muslimanë në atë kohë filluan që eklipsin diellor ta shoqëronin me vdekjen e Ibrahimit. Por profeti (pqmt) hipi në mimber dhe mbajti një fjalim:
"Eklipset diellorë dhe hënorë janë shenja të Allahut. Ata asnjëherë nuk ndodhin për shkak të vdekjes së ndonjë njeriu. Dhe kur t'i shihni falni namaz.'
Armiqtë e tij filluan ta quajnë profetin (pqmt) Abtar, dikush që i është ndërprerë linja e trashëgimisë. Por, Allahu kishte rezervuar mirësi e begati të pafundme që ishin në pritje të tij. Më pas Ai shpalli ajetet e bukura të sures Keuther në Kuranin Famëlartë:
"Me të vërtetë Ne të kemi dhënë ty Keutherin. Kështuqë ktheju me lutje Zotit tënd dhe bëj kurban për Të. Sepse ai që të urren ty është farësosur." 108:1-3
Kur mosbesimtarët panë se Islami po tërhiqte gjithmonë e më shumë pasues megjithë taktikat e tyre, u takuan për të vendosur se çfarë hapash duhej të merrnin që ta ndalonin përhapjen e mëtejshme të kësaj feje të re. Ata vendosën t'i shpallnin fisit Hashim një bojkot të plotë ekonomik dhe politik. Kjo ndodhi në vitin e shtatë pasi profeti (pqmt) shpalli veten të dërguar të Zotit. Gjithashtu në historinë islame kjo njihet si Shiab Ebi Talib.
Kjo periudhë ishte aq e ashpër sa fëmijët e pafajshëm u përballën me urinë dhe vdekjen ndërsa të rriturit mbijetuan duke ngrënë gjethet e pemëve. Por gjithësesi pasuesit e vendosur të profetit Muhamed (pqmt) nuk u kthyen nga feja e vërtetë dhe prej saj dolën më të fortë dhe më të pastër se më parë.
Hatixhja që ishte rritur në luks dhe të mira në shtëpinë e të atit, tani u përball me vështirësi ekonomike të cilat i përballoi me shumë durim dhe kurajo, të cilat janë të domosdoshme në një kohë të vështirë.
Fisnikëria e karakterit të Hatixhes dhe morali i saj i lartë e kënaqën aq shumë Zotin e botëve sa dërgoi engjëllin e Tij, Xhibrilin, për ta përshëndetur. Këtë incident profeti (pqmt) ia tregoi Ebu Hurejres dhe përmendet në sahihun e Buhariut.
Hatixhja ishte një grua dhe nënë ideale. Profeti (pqmt) jetoi në shtëpinë e saj e cila u begatua në sajë të pranisë profetike dhe nga fakti që engjëlli Xhibril a.s vinte shpesh aty për ta vizituar dhe sjellur shpalljet kuranore. Ajo u bë qendra e Islamit që frekuentohej shpesh nga sahabë, gra dhe burra për të marrë pjesë në mikpritjen e profetit (pqmt) dhe gruas së tij.
Pas migrimit të profetit (pqmt) në Medine, në shtëpinë e tyre hyri vëllai i Aliut r.a. Më pas Muavija bin Ebu Sufjan që transkriptoji disa nga shpalljet hyjnore, e bleu këtë shtëpi dhe ndërtoi një xhami. Kështu që shtëpia e Hatixhes u bë një vend faljeje dhe adhurimi për gjatë gjithë kohës. Ajo e kish bërë zakon të falte dy rekatë namaz mëngjeseve dhe mbrëmjeve bashkë me profetin (pqmt), madje para se të detyrohej falja e namazit. Në lidhje me këtë tregohet një incident në historinë Islame. Pas pranimit të Islamit ajo u bë më e thellë dhe më e prirur në adhurim; në namaz pati ndjesi të pakrahasueshme paqeje. Afif Kindi tregon se Ibn Abbas bin Abdul Mutalib ishte një mik i tij i ngushtë të cilin e vizitonte shpesh në Jemen për punë tregtie. Një herë kur po qëndronin dhe po bisedonin në Mina, panë një djalosh të hijshëm tek po afrohej. Ai i lidhi duart mbi gjoks. S'kaloi shumë dhe një grua e nderuar bashkë me një çunak fort të hijshëm, iu bashkangjitën. Afifi pyeti Abbasin se çfarë po bënin dhe se mos kjo ishte një formë e re të ushtruari. Abbasi u përgjigj se i riu ishte djali i vëllait të tij Abdullah dhe se zonja ishte gruaja e tij. Ajo ishte një grua e pasur dhe e virtytshme, dhe një bashkëshorte dhe nënë ideale. Ndërsa djaloshi ishte djali i vëllait të tij Ebu Talib. Muhamedi kishte shpallur se ishte i dërguari i Zotit dhe kishte filluar të predikonte një fe të re të quajtur Islam. Më vonë Afifi pranoi Islamin, por fakti që nuk iu bashkangjit Muhamedit dhe shokëve të tij në namazin dhe lutjen e asaj dite të veçantë në Mina kur kishte dëgjuar për herë të parë për Islamin, i mbeti peng.
Hatixhja vdiq vetëm tre vjet pas hixhretit, apo migrimit të profetit (pqmt) në Medine. Vdiq në moshën 65-vjeçare duke lënë pas plot 25 vite përkushtimi ndaj Muhamedit dhe Islamit. Kur Muhamedi (pqmt) e pa në çastet e vdekjes e ngushëlloi duke i thënë se kështu kishte vendosur Allahu për të dhese ajo për të cilën frikësohej ishte diçka shumë më e mirë. Në ato çaste ajo ngriti sytë dhe vështroi burrin e saj të dashur, e më pas shpirti i saj u shkëput nga trupi tokësor. Varri u përgatit në vendin e quajtur Huxhun, afër Mekës. Muhamedi (pqmt) zbriti vetë për të parë nëse çdo gjë ishe ashtu siç duhej dhe me duart e tij zbriti lehtë e butë trupin e saj. Kështu u largua nga kjo botë nëna e të gjithë besimtarëve, që sakrifikoi çdo gjë për Islamin.
Po në të njëjtin vit ndërroi jetë edhe përkrahësi dhe mbrojtësi më i madh i familjes së Muhamedit (pqmt), xhaxhai i tij, Ebu Talibi. Kështu brenda një periudhe shumë të shkurtër kohore, dy nga shokët e tij më të ngushtë, dy shtylla të fuqishme ku ai gjente mbështetje dhe siguri e lanë këtë botë. Megjithë ndjenjën madhe të humbjes, Muhamedi (pqmt) ishte shumë i shqetësuar me faktin se përhapja e Islamit do të përballej tashmë me shumë probleme e pengesa. Xhaxhai i tij e kishte mbrojtur në momente shumë të vështira me ndikimin dhe pushtetin e tij; ndërsa gruaja e tij e pasur kishte kishte qenë aq bujare sa kishte dhënë gjithë pasurinë e saj në rrugën e Zotit sidhe kishte qenë mbështetja e tij morale dhe emocionale. Shtëpia e saj kish qenë një qiell mëshirë për Muhamedin (pqmt) dhe kishte qenë vetë ajo që kishte marrë përsipër përgjegjësitë familiare dhe edukimin e vajzave. Kurdoherë që mosbesimtarët abuzonin me profetin (pqmt), ajo do të ishte forcë morale dhe besim i palëkundur.
Një ndër gratë e kurejshëve, Haulah bint Hakim, e vizitoi porfetin (pqmt) për ta ngushëlluar dhe kur pa pikëllimin dhe brengën e tij, e qortoi. Ai u përgjigj se ishte shumë e natyrshme të prekej nga humbja e saj, pasi ajo kish qenë një nënë e dashur për fëmijët që tashmë kishin mbetur mënjanë; kishte qenë një grua e dashur dhe besnike me të cilën ai ndante të fshehtat. Dhe ishte sa e natyrshme aq edhe njerëzore që ai ta ndjente humbjen e saj, pasi ajo i ishte gjindur pranë në kohët më të vështira.
Një nga shokët e profetit (pqmt) tregon se saherë që të dërguarit të Zotit (pqmt) i sillnin ndonjë dhuratë, do t'ia dërgonte shoqes së Hatixhes. Aishja r.a, një grua e veçantë për profetin (pqmt), thotë se sa herë që therrej diçka, profeti (pqmt) do t'i dërgonte një sasi mishi shoqes së Hatixhes; dhe kur një ditë ajo ia vu në pah këtë gjë, ai u përgjigj: "Kam respekt shumë të madh për shoqet e saj pasi ajo gëzon një vend të veçantë në zemrën time."
Aishja r.a tregon se për asnjë nga gratë e profetit (pqmt) nuk ishte xheloze përveç Hatixhes r.a.
Ajo gjithashtu tregon se sa herë që profeti (pqmt) do të fliste për të, do ta përmendte shumë emrin e saj, do të vinte në pah cilësitë më të mira dhe do të lutej e do të kërkonte falje për të.
Të devotshmit do të priten ashtu siç e ka përmendur Allahu në suren Fexhr në Kuranin Fisnik:
"O ti shpirt i bindur plotësisht! Kthehu tek Zoti yt i vetkënaqur dhe i kënaqur (me Të)! Hyn në turmën e robërve të Mi dhe hyn në Xhennetin tim." 89:27-30

Burim: Vizioni-Islam



Mesazhi.com E shtypur më 05.07.2008