Numri i librave që ka punuar vetë e me bashkëautorë, ose ka qenë mbikëqyrës i tyre, arrin në mbi njëqind e gjashtëdhjetë vëllime, në të cilat përfshihen libra në shkencat e hadithit, fikhut, tefsirit, akides, libra të përkthyer etj.
E hënë, 14 Korrik 2008 12:11

Shuajb Muharrem Arnauti
Hulumtues i Njohur i Librave Të Kulturës Islame

Shuajb Muharrem Arnauti lindi në qytetin e Damaskut në vitin 1928. Në familjen e tij, ku tradita shqiptare dhe kultura islame ishin gjithnjë të pranishme. Shuajbi mësoi nga i ati dijet elementare të islamit.

Qysh i vogël mësoi përmendësh shumë pjesë nga Kur'ani, ndërsa dëshira për t'u thelluar edhe më tepër në sekretet e librit hyjnor e bëri atë që qysh nga mosha 17 vjeçare t'i përkushtohej mësimit të gjuhës arabe dhe gramatikës së saj. Kështu, për më se dhjetë vjet radhazi, Shuajb Efendiu vazhdoi të ndjekë ligjëratat e gjuhës nëpër xhamitë dhe medresetë e vjetra të Damaskut, veçori e të cilave ishte se nxënësi ishte i lirë të zgjedhte dijet, që i interesonin, dhe askush nuk kishte të drejtë ta detyronte nxënësin që të mësonte atë që nuk i interesonte ose nuk i përshtatej.

Gjatë kësaj kohe Shuajb Efendiu mësoi nga dijetarët më të mirë të gjuhës arabe që kishte Damasku dhe lexoi librat më të njohur si: "Sherh ibni Akil" dhe "Kafijen" e Ibni Haxhibit të komentuar nga Mulla Xhabi, "El Mufas-sal" të Zemalsheriut, "Shudhur e dh-dheheb" të Ibni Hisham el-Ensariut,"Esrar el-Belaga"dhe "Delail el-Iexhaz"nga Abdulkadër el-Xhurxhami etj. Nga mësuesit e tij më të njohur prej të cilëve mësoi dijet e gjuhës arabe ishin: Muhamed Salih el-Ferfur, Arif Ed-Devgji, Sulejman Gavoqi (shqiptar) etj.

Dhe pas këtij udhëtimi të gjatë në thellësinë e gjuhës arabe, në të cilën arriti një nivel mjaft të lartë, Shuajb Efendiu e pa të nevojshme t'i kushtonte një kohë edhe mësimit të shkencave juridike islame (Fikhut islamik). Për këtë qëllim lexoi librat më të njohur të kësaj fushe, sidomos në Medhëhebin Hanefi, si: "Meraki El-Felah" të Sherenblalit, "El-Ihtijar" të Musulit, "El-Kitab" të Ebi Haseb El-Kudurit, "Hashiet Ibni Abidin" që njihet si "Redd El-Muhtar Ala Ed-dar El-Muhtar" etj.

Kështu Shuajbi i kaloi më tepër se shtatë vjet duke mësuar Usuli Fikhun, Tefsirin e Kur'anit, Mustalah El-Hadithin, leximin e librave të moralit etj. Eshtë kjo kohë, kur ai kishte kaluar të tridhjetat.

Ajo që i ra në sy Shuajbit gjatë studimeve të tij e që pati ndikim të rëndësishëm në formimin e tij shkencor si dijetar qe se te profesorët e tij ndihej një mungesë e theksuar në njohjen e rangjeve të hadithit. Ose thënë ndryshe, hadithet e dobëta (Daif) dhe të mbathurat (Mevdu) të cilat përdoreshin më tepër në shpjegimet, ligjëratat dhe literaturën islame të asaj kohe.

Prandaj e pa të nevojshme që të specializohej në këto dije, për të mundur të rishikonte dhe rivlerësonte librat e hadithit dhe të synetit të Pejgamberit a.s., në mënyrë që të krijohej një mbështetje për studiuesit dhe të bëhej një sqarim i domosdoshëm për lexuesit e literaturës islame në përgjithësi.

Kështu që në vitin 1955, kur në Damask filloi të punojë si mësimdhënës i gjuhës arabe dhe i edukatës islame, pa se kjo nuk i linte kohë të mjaftueshme për studimin e traditës dhe të librave të hadithit. Prandaj që në vitin 1958 filloi një punë të rë në "Bibliotekën islame të Damaskut", ku kryesoi grupin e seksionit që merrej me kritikën dhe korrigjimet e literaturës burimore islame.

Në bibliotekën islame ndenji afro njëzet vjet plot dhe gjatë kësaj kohe hulumtoi, identifikoi dhe korrigjoi mbi shtatëdhjetë vëllime librash të ndryshëm me karakter historik, fetar islamik dhe letrar, si: "Sherh Es-Sunne" të Begaviut (gjashtëmbëdhjetë vëllime), "Zadul Mesir" të Ibni Xhevzis (nëntë vëllime), "Revdatu Et-talibin të Neveviut (dymbëdhjetë vëllime), "El-Mubdi fi Sherh El-mukni" të Ibni Muflikit (dhjetë vëllime), "Muhedh-dheb el-egani" të Ibni Mendhurit (dymbëdhjetë vëllime) etj.

Më parë Shuajb Efendiu e pa të arsyeshme të largohej që andej, ngase rregullorja e atyshme si dhe jeta përgjithësisht në Siri nuk i krijonte mundësi pune e hulumtimi. Kështu që në vitin 1982 ai shkoi në kryeqytetin e Jordanisë, Aman, ku filloi të punojë në fondacionin "Err-rrisale" dhe u angazhua të kryesonte seksionin e kulturës. Kontributi i Shuajb Efendisë nga koha kur erdhi në Aman e gjer më sot është i pallogaritshëm për shkencat islame dhe kulturën arabe në përgjithësi. Ne, sa për ilustrim,po përmendim disa:

"Siretu ealam en-nubela" të Dhehebiut (në njëzet e dy vëllime), "El-ihsan fi takrib sahih Ibni Hb-ban" (tetëmbëdhjetë vëllime), "El-avasim ve el-kavasim" të Ibnu El-Vezirit (nëntë vëllime ), "Zadul Mead" të Ibnul Kajimit (pesë vëllime) etj.

Numri i librave që ka punuar vetë e me bashkëautorë, ose ka qenë mbikëqyrës i tyre, arrin në mbi njëqind e gjashtëdhjetë vëllime, në të cilat përfshihen libra në shkencat e hadithit, fikhut, tefsirit, akides, libra të përkthyer etj.

Shuajb Efendiu, ose si e quajnë në Jordani Shejh Shuajbi, edhe pse i lindur jashtë atdheut e jetuar atje, flet rrjedhshëm gjuhën shqipe. Pas viteve '90 ka vizituar edhe Shqipërinë, të cilën asnjëherë nuk e harron.


Marrë nga libri "Zhvillimi i kulturës islame te shqiptarët gjatë shekullit XX" i autorit Dr. Ramiz Zeka

__________________

Forcojeni ju Islamin në zemrat tuaja që Allahu ta forcoj atë në tokë