Eselamu Alejkum kam deshir te propozoj nje teme e cila ka lidhje me shirkun qofte i llojit te madh apo te vogel shpresoj ta merrni ne konsiderat eselamu alejkum allahuju shperbleft

we alejkum selam !

Allahu ju shperblefte per interesimin e juaj, dhe nje herit kerkoj hallall nga administratoret per nderhyrjen time..per te dhene pergjigje ne kete teme, mirepo un deshta me ju thane qe : ne kete forum elhamdulilah prej Allahut,
kemi shum shum shum tema qe flasin rreth shirkut, - dhe ju keshilloj qe nese keni mundesi, me e shiku edhe me gjeresisht ketu forum dhe mundesh inshallah me e gjet, ate qe e kerkon !

Ndosha jam etepert dhe ndosha nuk eshte desht un te pergjigjem ketu..po inshallah ma beni hallall ju dhe administratoret!

Allahu e din te verteten! Es-selamu ALejkum !

__________________


Allahu Teâlâ şöyle buyuruyor:

“Biz, Rasullerimizden hiç birini, ancak Allah’ın izniyle kendisine itaat edilmesinden başka bir şeyle göndermedik.” Nisa 64

per shirkun dhe llojet e tij ke me te mbyt artikuj shqip e per kete te ndihmon cdo muslimane porse une kam nje verejtje per ty lal.
mos ma shkruani allah me te vogel porse Allah teala. kur shkruajm emrin e njeri tjetrit e shkruajm me te me dha si Ahmed Hasan Hysen etj. ndersa ju fjalen e Allahut e shkruani me te vogel. Ma beni hallall porse dua qe t jeni me te kujdesshem ne respektin e shkrimit te nje nga emrave te Krijuesit. kete gje e kam shikuar edhe tek disa antare tjere...
ja kalofshit bukur Allahu ju ndihmofte... selamun alejkum

Alejkum Selam ve Rahmetullahi ve Berekatuhu!

All-llahu azze ve xhel ju mbroftë dhe ju shkroftë emrin tuaj me shkronja të mëdha në Ilijjunë vëlla medresanti2002 për vërejtjen e juaj shumë të mirë dhe të qëlluar.

Të gjithë duhet të kemi shumë kujdes pasi se është një gjë e vërtetë që ka cekur vëllau, edhe një herë All-llahu Tebareke ve Te'Ala ju shpërbleftë dhe ju mbroftë në të dy botërat.

alejkum selam dhe Allahu te shperbleft per ket verejtje ndoshta se kam verejtur por mir e ke sepse Allahu meriton shum me shum se kaq selam alejkum.

Selamun alejkum...

Flm dhe gjithashtu Allahu jua shperblefte edhe juve...

Bismil-lahirr Rrahmanirr Rrahim

Falënderimi i takon vetëm Allahut, Atë e falënderojmë dhe vetëm prej Tij kërkojmë falje dhe ndihmë. Nga Allahu kërkojmë të na mbrojë nga veset dhe veprat tona të këqija. Atë që Allahu e udhëzon në rrugë të drejtë, s’ka kush që e lajthit dhe cilin e largon nga rruga e vërtetë, s’ka kush që e udhëzon.
Dëshmoj se s’ka zot tjetër që meriton adhurimin pos Allahut, i Cili është Një dhe dëshmoj se Muhamedi, salAllahu alejhi ve selem, është rob dhe i dërguari i Tij.
Thënia më e vërtet është thënia e Allahut, ndërsa udhëzimi më i mirë është udhëzimi i Muhamedit salAllahu alejhi ve selem. Salavatet dhe selamet qofshin për te, për familjen e tij fisnike, shokët e tij besnikë dhe mbi të gjithë ata që e pasojnë rrugën e Muhamedit salAllahu alejhi ve selem deri në Ditën e Fundit.
Allahun sikur tërë kohën ta falënderonim nuk do të mjaftonte. Sepse tërë kohën po t’i numronim të mirat që na i ka dhuruar, sërish nuk do të arrinim t’ju dilnim në skaj.

“Po edhe nëse përpiqeni t’i numëroni dhuntitë (të mirat) e Allahut, nuk do të mund të arrini t’i përcaktoni ato.” (En – Nahël 18)

Falënderojmë Allahun për të mirat që na i ka dhënë neve në veçanti si individ siç është udhëzimi në rrugë të drejtë, shëndeti, familja, pasuria… dhe falënderojmë Allahun për të mirat që na i ka dhënë neve në përgjithësi gjegjësisht si shoqëri siç është: dërgimi i perjgamberëve, dërgimi i librave të shenjtë, dërgimi i dijetarëve të drejtë, të cilët janë pasardhësit e pejgamberëve…
Tema në të cilën do të debatojmë ka shumë argumente të qarta nga Libri i Allahut, subhanehu ve teala, Sunneti i Pejgamberit, salAllahu alejhi ve selem, dhe thënie e fetva të dijetarëve më eminent të historisë islame, prandaj nuk ka nevojë të mbjellet mjegull në xhematë duke gjurmuar pas argumenteve muteshabih, sepse Allahu, subhanehu ve teala në Kur’an thotë:
”Ai është që ta zbriti librin ty e që në të ka ajete të qarta dhe ato janë bazë e librit, e ka të tjerë që nuk janë krejtësisht të qartë (muteshabih). E ata që në zemrat e tyre kanë anim kah e shtrembëta, ata gjurmojnë atë që nuk është krejt e qartë për të shkaktuar huti, e kinse kërkojnë komentimin e tyre. Po, pos Allahut askush nuk e di domethënien e tyre të saktë. Dijetarët e pajisur me dituri thonë: “Ne u kemi besuar atij (atyre që janë të paqarta), të gjitha janë nga Zoti ynë! Por këtë e kuptojnë vetëm ata që janë të zotët e mendjes” (Ai Imran 7)
Allahu subhanehu ve teala në Kur’an thotë:
“Çdo populli Ne i çuam një të dërguar (që u thoshte):”’Adhuroni Allahun dhe shmanguni tagutit’” (En – Nahël 36)
D.m.th. ky ka qenë misioni i të gjithë pejgamberëve nga Ademi alejhi selam deri te pejgamberi i fundit, Muhamedi salAllahu alejhi ve selem. Kështu Nuhu alejhi selam popullit të vet i ka thënë 950 vjet. Për këtë urdhër Ibrahimi alejhi selam, babai i pejgamberëve është hedhur në zjarr, këtë urdhër ia ka kumtuar Musai alejhi selam Faraonit dhe popullit të vet, për këtë urdhër beni israilët kanë dashur ta kryqëzojnë Isain, birin e Merjemes, alejhi selam, për këtë urdhër e kanë gjakosur në Taif, Pejgamberin tonë salAllahu alejhi ve selem, për këtë urdhër ka ndodhur beteja e Bedrit, Uhudit, Hendekut e betejat tjera në vijim. Këtë kuptim e ka edhe fjala “La ilahe ilAllah”. “La ilahe” mohon çdo gjë që adhurohet krahas Allahut subhanehu ve teala, mohon çdo tagut sipas definicionit të lartëshënur të imam Temimit dhe pastaj “ilAllah”, pohon adhurimin vetëm në Allahun subhanehu ve teala. Kjo është baza e Islamit, esenca e fesë sonë. Prandaj të lëshohet pe në këtë çështje për përfitime të vogla, vërtet nuk ka kurrfarë kuptimi.
Muhamedi salAllahu alejhi ve selem ka thënë: “Kush thotë ‘La ilahe ilAllah’ dhe mohon çdo gjë që adhurohet përveç Allahut, pasuria dhe gjaku i tij janë haram.” D.m.th. në këtë hadith Pejgamberi salAllahu alejhi ve selem ka përmendur dy herë mohimin e tagutit dhe një herë adhurimin e Allahut Një dhe të Vetëm. Hera e parë në fjalën “La ilahe” dhe hera e dytë në “mohimin e çdo gjëje që adhurohet pos Allahut subhanehu ve teala”. Këtu shihet qartë se çfarë rëndësie ka mohimi i tagutit në fenë e Allahut subhanehu ve teala.
Allahu subhanehu ve teala thotë:
“...Ai që mohon tagutin dhe beson në Allahun, ka siguruar lidhjen më të fortë, e cila nuk këputet kurrë. Allahu dëgjon dhe di gjithçka.” (El – Bekare 256)
“Le të gëzohen ata që shmangen nga adhurimi i tagutit e kthehen nga Allahu! Pra, jepu lajme të gëzueshme robërve të Mi. “ (Ez – Zumer 17)
Në ajetet e lartëshënuara Allahu subhanehu ve teala na urdhëron që ta mohojmë tagutin para se të besojmë në Allahun. Mirëpo askush më mirë se sa dijetarët nuk i komentojnë ajetet e Allahut subhanehu ve teala, askush më mirë se ata nuk na mësojmë se si duhet ta mohojmë tagutin.
Imam Temimi thotë: “Sa i përket mënyrës së mohimit të tagutit – ajo është: të jesh i bindur se çdo adhurim që i bëhet dikujt tjetër pos Allahut është e kot dhe të largohesh nga ajo, ta urresh dhe t’i shpallësh kafir tagutët dhe ndaj tyre të shprehish armiqësi.”
Ata që janë të inkuadruar nëpër parti politike a thua e kanë njërën nga këto pika?
Allahu subhanehu ve teala thotë:
“A nuk i ke parë ti (o Muhamed!) ata (hipokritë) që pohojnë se kanë besuar në atë që të është shpallur ty dhe pejgamberëve të tjerë para teje? Ata kërkojnë gjykimin e tagutit, ndërkohë që janë urdhëruar t’i mohojnë ato. Djalli dëshiron t’i nxjerrë ata krejtësisht nga udha e drejtë.” (En – Nisa 60)
Allahu subhanehu ve teala nuk ua ka quajtur besim atyre që vetëm kanë pohuar se besojnë në shpalljen e Muhamedit salAllahu alejhi ve selem dhe pejgambereve para tij, alejhimu selam, ndërkohë që ata kanë dashur gjykimin e tagutit dhe nuk janë shmangur nga ai. D.m.th. nuk është besim i vërtet pa mohimin e tagutit. Kjo është feja e pastër e Ibrahimit alejhi selam, të cilin Allahu subhanehu ve teala e bëri shembull për të gjithë ata që vijnë pas tij.
“Shembull i mrekullueshëm për ju është Ibrahimi dhe ata që kanë qenë me të, kur i thanë popullit të vet: ’Ne shkëputemi nga ju dhe nga ato që ju adhuroni në vend të Allahut, ne ju mohojmë dhe armiqësia e urrejtja midis nesh është e përhershme, derisa të besoni tek Allahu Një dhe i Vetëm.” (El – Mumtehine 4)
Imami i Teuhidit, Ibrahimi alejhi selam, nuk u ka thënë mushërikëve të kohës së tij vetëm “ne shkëputemi nga ato që ju adhuroni në vend të Allahut” por ka thënë “ne shkëputemi nga ju dhe nga ato që ju adhuroni në vend të Allahut”. Nuk mjafton vetëm të shkëputemi nga demokracia, si sistem i kufrit dhe shirkut por duhet të shkëputemi edhe nga demokratët.
“Ai që dëshiron të arrijë mëshirën e Zotit e cila është përgatitur për ata që u largohen tagutëve atëherë le t’i largohet atyre dhe le t’i ruhet shirkut të tyre... Kurse ata që kënaqen me fenë e tyre (tagutëve) të kotë dhe i pasojnë ata, në Ditën e Kijametit do të thërret një thirrës: “Çdo kush le të pasojë atë që ka adhuruar, dhe fillojnë ata që kanë bërë ibadet Diellin ta pasojnë Diellin, ata që kanë bërë ibadet hënën ta pasojnë hënën dhe ata që kanë bërë ibadet tagutët t’i pasojnë tagutët...) dhe në fund të hadithit qëndron se besimtarët mbesin në vend dhe nuk lëvizin, i thuhet atyre: “Çfarë po ju mban këtu pasi që shkuan njerëzit? Thonë: “Ne jemi ndarë me ata kur kemi qenë më se të nevojshëm për ta, ne kemi dëgjuar një thirrës që çdo popull të pasojë atë që e ka bërë ibadet, e ne presim Zotin tonë.” ( Mutefekun Alejhi, pjesë e hadithit “Pamja e besimtarëve Zotin e tyre në Ditën e Kijametit”) .

Muhamedi salAllahu ajehi ve selem – shembulltyra jonë

Pejgamberi, salAllahu alejhi ve selem, 13 vite ka thirrur vetëm në fjalën “La ilahe ilAllah”, të mos adhurohet askush pos Allahut subhanehu ve teala. Idhujtarët mekas kësaj thirrjeje të Muhamedit salAllahu alejhi ve selem i thanë: “A mos dëshiron o Muhamed, që një mori zotash t’i shndërrosh vetëm në një Zot? Ti je njeri i çuditshëm!”
”A mendon ai t’i bëjë zotat Një Zot? Vërtet, kjo është gjë shumë e çuditshme!” (Sad 5)

Atyre më tepër nga thirrja e Pejgamberit salAllahu alejhi ve selem i pengonte mohimi i tagutit respektivisht, mohimi i zotave të tyre, nënçmimi i tyre duke thënë se ata nuk bëjnë as dëm e as dobi. Kjo i ashpërsoi ata dhe i detyroi të ndërmerrnin masa të rrepta në ndëshkim të Muhamedit salAllahu alejhi ve selem dhe pasuesve të tij. Prej ndëshkimit më të ashpër që ndërmorën ata ishte izolimi (burgosja) në kamp – përqendrim. Idhujtarët i burgosën besimtarët tre vjet rresht. Besimtarët nuk kishin çka të hanin e të pinin. Thonë shokët e Pejgamberit salAllahu alejhi ve selem se kanë ngrënë gjethe e kanë dalë jashtë ashtu siç dalin jashtë bagëtitë. Edhe pas kësaj gjendje, Pejgamberi ynë salAllahu alejhi ve selem nuk lëshoi pe në bazën e fesë që është, mohimi i tagutit.
Pejgamberi salAllahu alejhi ve selem ishte më i mëshirshëm për besimtarët se sa ata që ishin ndaj vetvetes së tyre. I dhimbseshin atij, më tepër seç atyre i dhimbsej vetvetja e tyre.
“Juve ju erdhi i dërguar nga lloji juaj, atij i vjen rëndë për vuajtjet tuaja, sepse është lakmues i rrugës së drejtë për ju, është i ndijshëm dhe i mëshirshëm për besimtarët.” (Et – Teube 128)
Po duhej të lëshohej pe në këtë çështje me siguri Pejgamberi salAllahu alejhi ve selem do të lëshonte pe sepse ai ishte shumë i ndijshëm dhe i mëshirshëm ndaj besimtarëve. Mirëpo tre vjet burgosje ai nuk lëshoi pe në këtë parim fetar.
Atëherë si munden të vijnë disa njerëz pas tij, të cilët pretendojnë se e pasojnë rrugën e tij e të lëshojnë pe pa pasur argumente të shëndosha!
Transmeton Muslimi në Sahihun e Tij, nga Amër bin Abese Sulemij i cili tha: “Në xhahiljet (periudhën paraislamike) unë mendoja se njerëzit janë në lajthitje dhe se nuk kanë ndonjë të vërtetë duke i adhuruar idhujt.
Thotë: dëgjova për një njeri në Meke i cili tregonte disa lajme. I hipa deves time dhe erdha tek ai. Kur e pash të Dërguarin e Allahut salAllahu alejhi ve selem. I fshehur nga ndjekësit e popullit të tij. Hyra tek ai në mënyrë të fshehur, në Meke. I thash: Çka je ti? Më tha : unë jam Nebij. I thash: ç’është Nebij? Më tha: Më ka dërguar Allahu. I thash: me çka të ka dërguar? Më tha: Më ka dërguar që të mbaj lidhje farefisnore t’i thej idhujt, të njesohet Allahu dhe të mos i përshkruhet shok atij asgjë. I thash: kush është me ty së bashku në këtë? Më tha: një i lirë dhe një rob. Tha: atë ditë ishin me te Ebu Bekri dhe Bilali radijAllahu anhu nga ata që besuan.
Utbe bin Rebia ishte nga udhëheqësit e kurejshitëve. Ai I propozoi Pejgamberit salAllahu alejhi ve selem duke i thënë: “E përçave xhematin tonë, nënçmove fenë tonë, shave zotat tanë, na nënçmove tek arabët. O ti njeri nëse ti e ke për post (kryetar), atëherë ta japim besën dhe të bëjmë kryetar tonin, nëse dëshiron nder dhe pozitë të bëjmë zotri tonin, nëse dëshiron sundim të bëjmë mbret tonin. Pejgamberi salAllahu alejhi ve selem i refuzoi dhe ua lexoi fillimin e sures “Fusilet”
Shejh Albani thotë: “Këtë ngjarje e nxorri Ibën Is’haku në “Megazi” (185/1) nga sireja e Ibën Hishamit me varg të mirë nga Muhamed bin K’ab Kuredhij mursel. Mirëpo këtë e vazhdoi Abd bin Humejdi, Ebu Ja’la dhe Begaviu nga një rrugë tjetër, nga hadithi i Xhabirit siç është në tefsir të Ibën Kethirit 90 – 91/ 4 vargu është hasen inshAllah, këtë hadith e kanë bërë të vërtet edhe dijetarë tjerë bashkëkohor.

Si depërtoi shirku në umet?

Shejtani, armiku më i madh i njeriut, ia ka hapur rrugën shirkut në umet duke i turbulluar çështjet e qarta në fe. Ai i ka zbukuruar disa mëkate duke ua ndryshuar emrin atyre. Këtë e ka shpërndarë në umet te njerëzit të cilët mendojnë se rregullat fetare janë të lidhura për emra dhe se esenca dhe kuptimi i gjërave nuk janë të rëndësishme kur kanë emra tjerë nga ajo që përmenden në Kur’an dhe Sunnet. Në këtë mënyrë ai ka përhapur shirkun në shoqërit islame duke quajtur me emra dhe sllogane të bukur.
Pejgamberi salAllahu alejhi ve selem ka thënë: ”Njerëzit e umetit tim do të pijnë alkool duke e quajtur me emra tjerë.” Për këtë ne sot jemi dëshmitarë se, i mallkuari, ka ndryshuar emrin e alkoolit, zinasë, kamatës, kufrit, shirkut dhe mëkateve tjera duke i quajtur me emra tjerë, duke shkaktuar kështu huti në shoqërit islame dhe njëkohësisht duke përhapur këto mëkate më lehtë në shoqërit muslimane. Mirëpo dijetarët e vërtet i kuptojnë këta kurthe të shejtanit dhe luftojnë këta dukuri ndonëse kanë emra të bukur dhe tërheqës. Ata gjithashtu e dijnë se emrat nuk e ndryshojnë kuptimin e gjërave.
Shejh Muhamed bin Abdul – Latifi, Allahu e mëshiroftë thotë:” Të shumt nga ky umet kanë hyrë në shirk duke quajtur ate (shirkun): ndërmjetsim, kërkim shefati dhe duke e quajtur me emra tjerë, duke mos marr parasysh se emri nuk e ndryshon esencën e saj as ndryshimin e gjykimit me ndryshimin e emrit edhe pse njerëzit e quajnë me emra tjerë.”
Ibën Kajimi, Allahu e mëshiroftë thotë: ”Ai i cili therrë kurban për shejtanin, e thërret dhe kërkon ndihmë prej tij, i afrohet atij me punët që ai i donë, ate e adhuron madje nëse këtë ibadet e quanë shfrytëzim të shejtanit.”
Në këtë kurth të shejtanit ka rënë edhe sot umeti islam. E posaçërisht me procesin e votimit dhe inkuadrimit në partit politike laike. Shejtani në këtë rast emrin e shirkut e ka ndryshuar në: demokraci, socializëm, liberalizëm, konzervatorizëm, radikalizëm...
Mirëpo këta emra nuk e ndryshojnë kuptimin e shirkut ashtu siç nuk e ndryshon kuptimin e kamatës emri kredit. Ky ndryshim i emrit të shirkut ka bërë që muslimanët të bien më lehtë në këta lloje shirkesh. P.sh. ndonjë parti demokratike po të quhej Partia e shirkut nga ajo parti do të largohej çdo musliman apo së paku shumë më rëndë do të anëtarësohej në te. Mirëpo shejtani ka bërë që emri i shirkut të zëvendësohet me një emër më “tërheqës” apo ndonjëherë mbase edhe me emra islame që ashtu tufa – tufa dhe grupe – grupe muslimanët të bien në këta kurthë të shejtanit, Allahu e mallkoftë.
Shirku është barazim i krijesës dhe Krijuesit. Demokracia është shirk sepse cilësinë e ligjdhënies që i takon vetëm Allahut subhanehu ve teala ia jep njerëzve. Prandaj detyrë e jona është që t’i alarmojmë shoqëritë tona që të largohen nga ky lloj shirku.
Argument për këtë është rasti me kurejshitët kur erdhën që t’i kërkojnë besimtarët të cilët kishin emigruar në Abisini, ndërsa ai nuk i dorëzoi në asnjë mënyrë ndonëse të gjithë patriarkët ishin të një mendje që ai t’ua dorëzojë idhujtarëve të cilët i kërkonin besimtarët. Nexhashiu nuk i morri parasysh kërkesat e tyre por përkundrazi u tha besimtarëve se ishin të lirë në vendin e tij. Ndërsa ministrat dhe deputetët e ditëve tona nuk e kanë këtë mundësi sepse ata detyrimisht duhet t’u nënshtrohen ligjeve të tagutit sepse përkundrazi ata mund të paditen në gjyq apo të përjashtohen nga institucionet në të cilat janë.
Nexhashiu e pranoi Islamin duke qenë mbret ndërsa kanditatët për ministra dhe deputet dëshirojnë t’i kenë këta poste dhe nxisin popullin që t’i zgjedhin ata të jenë përfaqësues të qeverive të tagutit, duke e pasur të qartë në Kur’anin fisnik se ligjëdhënia i takon vetëm Allahut subhanehu ve teala.
Nuk ka ndonjë argument të vërtet dhe të qartë që pohon se Nexhashiu ka kundërshtuar ndonjë urdhër, i cili ka ardhur nga Pejgamberi salAllahu alejhi ve selem. Kurse ata që inkuadrohen në parti politike kundërshtojnë me dhjetëra urdhra të Allahut dhe Pejgamberit salAllahu alejhi ve selem.
Argumentimi me analogjinë e Nexhashiut bie ndesh me tekste të qarta nga sheriati.. Argumentimi me rastin e Nexhashiut është prej argumenteve të paqarta ndërkohë kur kemi me dhjetëra argumente të qarta nga libri i Allahut subhanehu ve teala dhe Sunneti i Pejgamberit salAllahu alejhi ve selem të cilët tregojnë për kufrin e të gjykuarit me ligj tjetër pos ligjit të Allahut subhanehu ve teala.
”Ai është që ta zbriti librin ty e që në të ka ajete të qarta dhe ato janë bazë e librit, e ka të tjerë që nuk janë krejtësisht të qartë (muteshabih). E ata që në zemrat e tyre kanë anim kah e shtrembëta, ata gjurmojnë atë që nuk është krejt e qartë për të shkaktuar huti, e kinse kërkojnë komentimin e tyre. Po, pos Allahut askush nuk e di domethënien e tyre të saktë. Dijetarët e pajisur me dituri thonë: “Ne u kemi besuar atij (atyre që janë të paqarta), të gjitha janë nga Zoti ynë! Por këtë e kuptojnë vetëm ata që janë të zotët e mendjes” (Ai Imran 7).

Shejhul Islam Ibën Tejmije, Allahu e mëshiroftë në “Mexhmuul – Fetava” (476/14) thotë: “Me të vërtet në shirkun, të folurit për Allahun pa dituri, amoraliteti I dukshëm dhe I fsheht nuk ka diç të dobishme (nuk ka interes të përgjithshëm as të veçant)”
Poashtu në Mexhmuul – Fetava (476/14) shejhul Islam Ibën Tejmije thotë:
“Ajo që është e ndaluar për çdonjërin në çdo rast dhe se nuk lejohet prej saj diçka janë: amoraliteti, zullumi, shirku dhe të flasësh për Allahun pa dituri”.


Në vijim I kemi shkruar disa fetva të dijetarit të njohur, shejh Gunejman
Pytja e parë
U është e njohur juve ajo me çka janë sprovuar shumë prej vendeve. Me kuvende parlamentare të cilët i japin të drejtën e ligjëdhënies në përgjithësi, kjo e cila nuk i takon vetëm se Allahut, ia japin këtë popullit. Pra, ligjdhënia në këto kuvende është lidhur për antarët e udhëheqjes ligjdhënëse. Këto antar, çdonjëri prej këtyre konsiderohet si ligjdhënës, ai ka të drejt ligjdhënëse në përgjithësi. Ai ka të drejt të propozon kanune. Ky lloj i ligjeve përfshin atë ligjvënie administrative dhe ligjvënie fetare dhe të sheriatit.
Për çdo çështje të sheriatit (fetare) për të cilën ka gjykuar Allahu, ky kuvend ka të drejt të përgjithshëm në nxjerrjen e ligjeve apo në refuzimin apo pranimin e ligjeve të sheriatit. Ato pra me këtë çështje mund të ndërrojnë ligjet….
Nëse këto kuvende janë në këtë mënyrë që përmendëm dhe kjo është e përmendur tekstualisht në kushtetutën e tyre apo kundër tyre në realitet dhe adet të tyre.
Pytja këtu është :
Çfarë është dispozita e atij i cili kandidon veten për këtë udhëheqësi dhe bëhet antar prej antarëve të saj, merr formën e ligjdhënësit dhe vëndon në këtë pozitë
Pyetja e dytë
Çfarë është dispozita e njerëzve të thjeshtë të cilët votojnë për ato, apo e vëndon apo zgjedhë që ai të jetë në pozitën e ligjvënësit, ai në këtë rast ia jep cilësinë e ligjvënësit dhe kjo me anë të kësaj të kandidohet për këtë vend ?
Pytja e tretë
Synimet e mira dhe qëllimet e mira a konsiderohen në këto çështje, ku thonë disa se ato nuk veprojnë këtë vetëm se për shkak të përmisimit, që mos t’ua lënë këto pozita ithtarëve të së keqës?
Përgjigje:
Nuk ka dyshim se imani është fjalë dhe vepër dhe vepër e zemrës se këto tre janë të përmbledhura në iman.
Imani është i përbërë nga këto tre çështje. Me këto, dijetarët ehli sunnnetit e kanë definuar imanin. Nëse njëra nga këto tre mungon atëherë imani është i mangët, ai është ose në tërësi i zhdukur ose i padobishëm.
Njeriu i cili beson, e sjell imanin, pastaj vjen me një vepër e cila është në kundërshtim me këtë besim dhe me fjalën të cilën u ka thënë, ky person e prish imanin, besimin. Qëllimi i mirë nuk bën dobi. Njeriu duhet patjetër të jetë i dijshëm për atë që vepron duke zbatuar urdhërin e Pejgamberit salAllahu alejhi ve selem duke ecur në rrugën e tij me të cilën i ka urdhëruar krijesat.
Kush arbitrohet në diç tjetër pos librit të Allahut dhe Sunnetit të Pejgamberit salAllahu alejhi ve selem, ky vetëm se u ka arbitruar tek jo sheriati. Kjo është prej arbitrimit tek taguti dhe kush mohon tagutin dhe i beson Allahut vetëm se është kapur për litarin më të fortë.
Tagut është çdo vepër që e prish sheriatin e Allahut apo pengon nga zbatimi i sheriatit të Allahut. Qoftë kjo një kuptim prej kupimeve abstrake, apo njeri i cili thërret që të adhurohet ai vet, apo të adhurohet dikush tjetër, apo thërret që të braktiset libri i Allahut, të hedhet ai apo të zëvendësohet me ligje të nxjerrura nga njerëzit.
Mirëpo kush është prej kokave të tagutit. Tagutët janë të shumt. Ibën Kajimi e definon tagutin me fjalën e tij “çdo gjë me të cilën robi e kalon kufirin prej të adhuruarve, të pasuarve apo të respektuarve. Pra, këto tre sende i bëri tagutë: të adhuruar, të pasuar, të respektuar jashtë sheriatit të Allahut. Sa i përket fjalës së tij, çdo gjë me të cilën robi e kalon kufirin, dihet se robër janë të gjithë krijesa të Allahut, ndërsa robi zbaton urdhërin e zotriut të tij. Pason fjalën dhe sheriatit e tij dhe sa ai nuk është i barabart me Zotin, nuk shtyhet me Zotin në ligjdhënien dhe në gjykim mes njerëzve. Nëse ai e merr pozitën ai shtyhet, ai është në pozitën e Faraonit dhe të tjerëve prej tagutëve të mëdhenj të cilët thërrasin në adhurimin e vetes, apo që të adhurohet dikush tjetër pos Allahut. Kjo çështje është e qartë nga libri i Allahut, nga jetëpërshkrimi i Pejgamberit salAllahu alejhi ve selem dhe nga shpjegimi i dijetarëve. Nga Allahu kërkojmë që të na mbron që të gjithve nga shirku …
Pyetja:
Disa thojnë vepra e tij nuk ka qëllim të keq pra ai nuk është kandiduar që të jetë ligjëdhënës sikur Allahu, por që të përmirëson dhe mos t’ua lë ato vende njerëzve të këqinj, me qëllime të këqija. Këtu qëllime I keq a është ai I cili e përcakton kufrin e ligjdhënësit apo kjo është shtojcë në kufër dhe qëllimet e mira a mirren parasysh në këto çështje?
Përgjigje
Kur njeriu vepron një vepër e cila është në kundërshtim me sheriatin këtu qëllimi i mirë i tij nuk i bënë dobi. Ai i cili thotë se “unë e kam qëllimin e mirë”, ky në esencë e ka
kuptuar se do të jetë ortak i Allahut në gjykim, kjo është në kundërshtim me librin e Allahut dhe gjykimin e Tij.
Gjykimi nuk i takon askujt vetëm se Allahut.
Njeriu ka mundësi të ketë për qëllim disa punë të kësaj bote apo të tjera siç është xhihadi, apo kërkimi i diturisë, ai mëson që ta njohë dispozitën e Allahut dhe ta ndjekë atë, ta njohë urdhrin e Allahut dhe ta zbaton atë. Kemi njerëz që kërkojnë dituri për të marrë ndonjë pozitë, apo ndonjë qëllim tjetër të kësaj bote, apo ndonjë post tek njerëzit dhe kështu të ngjashme.
Pra, qëllimi këtu ndryshon, ngase esenca e kërkimit të diturisë është obligim dhe e ligjshme. Sa i përket vendosjes së njeriut si ligjdhënës që ta merr pozitën e ligjdhënësit, kjo në esencë është e ndaluar dhe këtu qëllimi nuk ndikon
Pyetje:
Ajo që u kuptua nga fjalët tua, se ai i cili bën këtë duke e patur qëllimin e mirë, që mos t’i bëhet Krijuesit ortak nga ndonjë krijesë, ky qëllim i tij nuk i bënë dobi
Përgjigje:
Po pra, nëse ai e dinë se është kandiduar që të jetë ligjdhënës dhe e dinë se vetëm ligji i Allahut ka të drejtë. Nëse ai thotë ”unë dua të hy që mos ua lë vendin të prishurve, do ta zgjedh këtë njeri”, kjo nuk i bënë dobi, ngase zgjedhja në esencë nuk lejohet dhe se qëllimi bënë dobi kur vepra në esencë është e lejuar. Siç ka ardhur në hadith kur iu përmend një njeri i cili ka bërë hixhret që të martohet, ai tha: ”me të vërtet veprat janë sipas qëllimit, çdo personi i takon ajo që ka pasur për qëllim. Ai i cili bënë hixhret për Allahun dhe të Dërguarin e tij, ai e ka shpërblimin tek Allahu dhe I dërguari I Tij. Kush bën hixhret për këtë botë që e fiton apo ndonjë grua ta marton, ai hixhretin e ka bërë për atë që e ka bërë….
Pra, qëllimi ndryshon kur çështja është e ligjshme mirëpo kur vepra është e paligjshme qëllimi për të keq atëherë është shtojcë në mëkat. Kur bën me qëllim të mirë kjo nuk I bënë dobi, ky qëllim…
Pyetje:
A e keni për qëllim se nijeti nuk bën dobi në haram në përgjithësi apo vetëm në çështjen e shirkut?
Përgjigje:
Harami në përgjithësi, kur e dimë se një njeri ka hyrë në një haram e cila në origjinë nuk është e ligjshme, në këtë rast njeriu i cili e merr këtë post është në kundërshtim me librin e Allahut. Ai nëse thotë se nijetin e ka të mirë, kjo nuk i bën dobi. Ngase në origjinë zgjedhja e këtij kandidati nuk lejohet, por ai ka rënë një prej negacioneve të imanit…
Pyetje:
Çfarë është këshilla e juaj për njerëzit në përgjithësi të cilët i kanë kandiduar dhe i zgjedhin ligjdhënës?
Përgjigje:
Këshilla ime është që njeriu të kapet për fenë e tij, ai duhet të kapet për Teuhidin e Allahut, ta adhuron Atë. Kur ai bien në gabim të këtillë duhet të pendohet të kërkon falje, të ripërtërin imanin e tij, ngase bota e tij nuk i bën dobi hiç. Nëse ai vendos ligjdhënës që të gjykon mes njerëzve, duke e ditur ai se gjykimi i Allahut apo sheriati i Allahut ekziston, e lë atë, i merr mendimet e njerëzve apo të kanuneve të vendosura nga njerëzit të cilët vijnë nga tokat e kafirave dhe vendeve të tjera. Kjo nuk lejohet të mos dihet. Muslimani nuk guxon që mos ta dinë këtë çështje ngase kjo është në kundërshtim me sheriatin me të cilin ka ardhur I dërguari I Allahut. Allahu subhanehu ve teala ka thënë:
“A nuk u vure re atyre që iu është dhënë pjesë nga libri? Besojnë idhuj e djallëzi dhe për ata që nuk besuan thonë: ‘Këta janë në rrugë më të drejtë, se ata që besuan’
“Ata janë që Allahu i mallkoi, e atë që e mallkon Allahu, për të nuk ka ndihmëtarë.” (En – Nisa 51,52)
Njeriu duhet që të largohet nga këto punë duke u penduar, ta ripërtrijë fenë e tij, nëse bjen në një negacion prej negacioneve. Pra, nëse e vendos një krijesë të jetë ligjdhënës tek njerëzit, të pasohet ligji i tij, të mos pasohet ligji i Allahut, kjo është prej kufrit të qart…
Pyetje:
Ti o shejh përsërite duke thënë “nëse bën ligjdhënie” disa njerëz mendojnë nëse ai hynë duke mos pasur për qëllim të bën ligjdhënie, në këtë rast nuk bënë kufër, por ky nijet a i sjell dobi?
Përgjigje:
Nëse ai hynë në atë qeveri e cila ka ligjdhënie apo kanune, ai patjetër duhet jetë kënaqur me këtë çështje, ndërsa të kënaqurit me ligje tjera pos ligjeve të Allahut kjo është prej kufrit. Nëse ai p.sh. vendos veten si ligjëdhënës, atëherë kjo nuk është kufër i thjesht, por ky është prej kokave të tagutëve, ngase tagutët janë të shumtë. Mirëpo ky është prej kokave të tyre ngase ai e bën gjykimin për të e jo për Allahun…
Apo mos vallë edhe shejh Gunejmani është “i vogël në dije”?! Shejh Gunejmani është ligjërues në xhaminë e Pejgamberit salAllahu alejhi ve selem, në Medine.
I është parashtruar Sektorit të dijetarëve të Arabisë Saudite kjo pyetje:
Fetva nr. 1674
Pyetje:
Çfarë është hukmi I Islamit për partitë dhe a lejohen partitë në Islam siç janë partitë “Hizbu tahrir” dhe “Ihvanul muslimin”?
Përgjigje:
Nuk lejohet që muslimanët të përçahen në parti në fenë e tyre duke mallkuar, sulmuar njëri – tjetrin, sepse përçarja është nga çështja që ka ndaluar Allahu subhanehu ve teala dhe e ka nënçmuar atë që e ka shpikur këtë apo I ka pasuar të përçarit dhe u ka premtuar dënim të madh.
Allahu subhanehu ve teala dhe i Dërguari i Tij janë distancuar nga ai që vepron kështu.
Allahu subhanehu ve teala thotë:
“Dhe kapuni që të gjithë për litarin e Allahut e mos u përçani…” deri te fjala e Allahut “… dhe mos u bëni si ata që u përçan dhe u kundërshtuan pasi që u erdhën argumentet dhe ata kanë dënim të madh.”

Pyetje:
A I lejohet – ndalohet muslimanit të merr pjesë me krishterin në procese politike dhe shoqërore?
Përgjigje:
Lejohet shoqërimi i muslimanit me krishterin në gjërat që nuk janë në kundërshtim me Islamin.

Pyetje:
Na shpjegoni për disa muslimanë që betohen në Allahun subhanehu ve teala për mbrojtjen e kushtetutave shpikëse që vijnë në kundërshtim me Sheriatin, a është kjo
vepër haram? Pasi që në disa parlamente betohet deputeti pas zgjedhjeve për mbrojtjen e kushtetutës.

Përgjigjje:
Nuk lejohet kjo edhe sikur mos të betohet, e s’ka dyshim se nëse betohet mëkati është edhe më i madh.
Abdul – Aziz bin Baz
Abdurrezak Afifi
Abdullah ibën Gadejan
Abdullah ibën Kauud

Sa I përket fetvasë së shejh Albanit, ai fetvanë e ka dhënë për në Algjeri e jo për në Maqedoni. Ndërsa ti e dinë shumë mirë se një fetva që vlen për një vend nuk donë të thotë se vlen edhe në vend tjetër. Ndërsa unë po të shkruaj shkurtimisht se pse nuk vlen fetvaja e shejh Albanit për vendin tonë.
Ata fetvanë e kanë dhënë për parti islame ndërsa partitë e vendeve tona janë sekulariste, numri i votuesve që kanë votuar për këta parti ka arritur 80 % - shin ndërsa partitë e vendeve tona nuk e arrijnë as 10 % - shin, qëllimi i partive ku janë dhënë fetvat ka qenë se nëpërmjet atyre ata ta marrin pushtetin dhe ta instalojnë Sheriatin, ndërsa partitë e vendeve tona e luftojnë Sheriatin. Dhe krejt në fund a nuk kemi marr mësim nga këta vende se si kanë pësuar nga kjo politikë. Përkujtoje vetëm rastin e Algjerisë! Ndërsa sa i përket shejh Makdesit, ai pse nuk i bën tekfir votuesit nuk d.t.th. se e lejon procesin e votimit. Sa i përket çështjes së Kardavit, a pajtohesh me fetvat e tij, a pajtohesh me thëniet e shejh Albanit dhe shejh Ibën Uthejminit lidhur me te. Dhe në fund të këshillojë që ta kesh frikëAllahun dhe të mos bësh lajka dhe hile me fetvat e dijetarëve.

vepër haram? Pasi që në disa parlamente betohet deputeti pas zgjedhjeve për mbrojtjen e kushtetutës.

Përgjigjje:
Nuk lejohet kjo edhe sikur mos të betohet, e s’ka dyshim se nëse betohet mëkati është edhe më i madh.
Abdul – Aziz bin Baz
Abdurrezak Afifi
Abdullah ibën Gadejan
Abdullah ibën Kauud

Sa I përket fetvasë së shejh Albanit, ai fetvanë e ka dhënë për në Algjeri e jo për në Maqedoni. Ndërsa ti e dinë shumë mirë se një fetva që vlen për një vend nuk donë të thotë se vlen edhe në vend tjetër. Ndërsa unë po të shkruaj shkurtimisht se pse nuk vlen fetvaja e shejh Albanit për vendin tonë.
Ata fetvanë e kanë dhënë për parti islame ndërsa partitë e vendeve tona janë sekulariste, numri i votuesve që kanë votuar për këta parti ka arritur 80 % - shin ndërsa partitë e vendeve tona nuk e arrijnë as 10 % - shin, qëllimi i partive ku janë dhënë fetvat ka qenë se nëpërmjet atyre ata ta marrin pushtetin dhe ta instalojnë Sheriatin, ndërsa partitë e vendeve tona e luftojnë Sheriatin. Dhe krejt në fund a nuk kemi marr mësim nga këta vende se si kanë pësuar nga kjo politikë. Përkujtoje vetëm rastin e Algjerisë! Ndërsa sa i përket shejh Makdesit, ai pse nuk i bën tekfir votuesit nuk d.t.th. se e lejon procesin e votimit. Sa i përket çështjes së Kardavit, a pajtohesh me fetvat e tij, a pajtohesh me thëniet e shejh Albanit dhe shejh Ibën Uthejminit lidhur me te. Dhe në fund të këshillojë që ta kesh frikëAllahun dhe të mos bësh lajka dhe hile me fetvat e dijetarëve.
Gabimi i dytë është mosqartësimi i kësaj çështje ndaj masës së gjërë. Ne i themi masës së gjërë, gjatë çdo rasti se gjykimi me ligj tjetër pos ligjit të Allahut është i kot. E pastaj marrim pjesë në atë që i kemi thirrur njerëzit që të largohen, si është rezultati ynë!

Për ajetin e lartëshënuar të sures Nisa:
“Juve u është shpallur në librin (Kur’anin) që, kur të dëgjoni se po mohohet Kur’ani i Allahut dhe po bëhet tallje me të, mos rrini me ata derisa të mos hyjnë në bisedë tjetër. Përndryshe ju do të jeni si ata. Allahu do t’i tubojë tradhëtarët dhe jobesimtarët që të gjithë në xhehenem.” (En – Nisa 140)
Sulejman bin Abdila Ali Shejh thotë:
“Kuptimi I këtij ajeti është ashtu siç lexohet nga jashtë, që njeriu kur të dëgjon se bëhet kufër me ajetet e Allahut, bëhet tallje me ato, e njeriu ulet me ata kafira që tallen, duke mos pasur dhunë, duke mos refuzuar, duke mos u larguar nga ata deri sa të kalojnë në temë tjetër, ky njeri është kafir sikurse ata edhe nëse nuk vepron veprën e tyre ngase kjo d.t.th.se ai kënaqet me këtë, ndërsa të kënaqurit me kufrin është kufër.” (“Mexhmuatu Teuhid” fq. 48)
Imam Kurtubiu rreth këtij ajeti thotë:
“’ ju do të jeni si ata’, kush nuk largohet nga ata, vetëm se është pajtuar me ata. Pajtimi me kufrin është kufër. Çdonjëri I cili ulet në një kuvend të mëkatit, ai është I njëjtë në mëkat.” (“Xhami” 418/5)
Shejh Sheukani në fjalën e Allahut: “ju do të jeni si ata” thotë:
“Nëse ju nuk I ndalni atëherë ju jeni të njëjtë në kufër.” (“Tefsir Sheukani” 527/1)
Askund më tepër se në parlamentet demokratike nuk bëhet tallje dhe nëpërkëmbje me Librin e Allahut subhanehu ve teala.
E si është halli I atyre që ditë e natë punojnë që të marrin pjesë në kësi tubime e kuvende. Si është halli I atyre që ua mundësojnë pjesmarrjen në këta tubime e kuvende? E si është halli I atyre që I nxisin në veprime të tilla?

Përfundim

Dhe në fund të këshillojë t’i frikësohesh Allahut dhe të pendohesh. Të heqësh dorë nga mendimet që ke sepse ata janë të bazuara në argumente të paqarta (muteshabih), ndërkohë që në këtë temë ka shumë argumente të qarta, disa nga të cilat shumë shkurtimisht i përmenda në këtë shkrim.
Të këshillojë që të jesh i drejtë dhe mos t’i shtrembërosh fetvat e dijetarëve, sepse nuk është mirë fillimisht për ty e pastaj duhesh ta dish se këta dijetarë, të cilët e kanë kaluar
tërë jetën e tyre në shërbim të diturisë islame, nuk meritojnë t’u shtrembërohen fjalët e tyre. Nuk është mirë as për xhematin tënd sepse i fut në ujra të turbullt.
Shpresojë që këta argumente të ekspozuara në këtë shkrim do të nxisin që edhe njëherë t’u kthehesh fetvave të disa dijeatrëve që i ke përmendur në shkrimin tënd dhe me më tepër vëmendje dhe pa paragjykime t’i studiosh. T’i studiosh edhe argumentet në këtë shkrim.

E imja është vetëm ta tërhoqi vëmendjen dhe të këshillojë.
Aty ku ia kam qëlluar është prej Allahut ndërsa aty ku kam gabuar është prej meje dhe shejtanit.
O Allah mundësoma ta kuptoj të vërtetën si të vërtet dhe udhëzomë në të, ndërsa të kotën si të kotë dhe më largo prej saj!
Ndërsa lutja ime e fundit është: Falënderimet i takojnë vetëm Allahut, Zotit të Gjithësisë!